Προκειμένου να τελεστεί απερίσκεπτα το σχετικό βουντού, πολλοί δρόμοι θα κλείσουν σε σημεία στον Πειραιά και την Αθήνα, ενώ το παρκάρισμα θα απαγορεύεται για κάποιες ώρες προκειμένου οι κοιλιές των ιερέων να μην συναντήσουν εμπόδια και στριμωχτούν κατά την πορεία τους προς το λιμάνι μαζί με το υπόλοιπο ποίμνιο.

Επίσης, θα διακοπεί η κυκλοφορία των οχημάτων και των συρμών του Τραμ για τον αναγκαίο χρόνο διέλευσης της πομπής από τον Ιερό Ναό Αγίας Φωτεινής Ιλισσού στο Κολυμβητήριο του Εθνικού Συλλόγου και επιστροφή της στον Ιερό Ναό. Για τον ίδιο λόγο θα διακοπούν και οι κινήσεις των αεροσκαφών στο Διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», ώστε η πομπή από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κορωπίου να μπορέσει να διασχίσει τους διαδρόμους του αεροδρομίου για να κατευθυνθεί προς Πόρτο Ράφτη και πίσω. Παρόμοιες διακοπές θα σημειωθούν στον ΗΣΑΠ, λόγω της πομπής από τον Ι.Ν. Αγ. Ελευθέριου προς τον Άλιμο, και την εθνική οδό Αθηνών–Λαμίας λόγω της πομπής από τον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονα Θηβών προς την Υλίκη.

Προκειμένου να μην υπάρξουν απουσίες στο παιχνίδι «πιάσε τον σταυρό», έχουν προσληφθεί περίπου 1000 κασκαντέρ, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τις εκατοντάδες φανατισμένων χριστιανών που θα πλακωθούν για το ποιος θα φέρει τον σταυρό πίσω στον παπά. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος, το φετινό έπαθλο για όσους πιάσουν τον σταυρό, θα είναι 10 χρόνια παραμονής στον παράδεισο για αυτούς και τις οικογένειές τους, all inclusive, ανεξαρτήτως της μεταθανάτιας κατάστασή τους*.

* Για την εξασφάλιση δικαιώματος συμμετοχής στη βουτιά, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταβάλλουν το ποσό των 10 ευρώ για αυτούς και κάθε άτομο της οικογένειάς τους ξεχωριστά.
Συμμετοχές που δεν έχουν δηλωθεί, ακυρώνονται αυτομάτως από την επερχόμενη Ιερά Σύνοδο, ενώ κινδυνεύουν με άμεση απέλαση στην κόλαση.
Η Εκκλησία της Ελλάδος διατηρεί το δικαίωμα αλλαγής των όρων συμμετοχής και των σχετικών επάθλων.
Η Εκκλησία της Ελλάδος διατηρεί το δικαίωμα να αρνηθεί τη συμμετοχή σε αλλόθρησκους, αλλοδαπούς, ομοφυλόφιλους, άθεους και ψηφοφόρους του ΚΚΕ.
Η συμμετοχή γυναικών στην τελετή απαγορεύεται ρητά. Όποια γυναίκα επιθυμεί να μετέχει στο παιχνίδι «πιάσε τον σταυρό», οφείλει να υποχρεώσει τον σύζυγό της να μετέχει αντ’ αυτής. Σε κάθε περίπτωση, η σχετική εκπροσώπηση θα πρέπει να δηλωθεί τουλάχιστον μία ημέρα πριν κατά την καθιερωμένη εξομολόγηση στον παπά της ενορίας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος και το Ελληνικό Κράτος σας εύχονται χαρούμενα Θεοφάνια, καλά κρασά και κουρκουμπίνια κάστανα.

Το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα διδάσκεται στα δημόσια σχολεία, ο αγιασμός τελείται από ορθόδοξους χριστιανικούς ιερείς για όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως δόγματος, το ίδιο και η καθημερινή ορθόδοξη χριστιανική προσευχή, και μάλιστα όπως ορίζει το Π.Δ. 201/98 (ΦΕΚ 161Α), άρθρο 13, §10, οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι μαθητές οφείλουν παρευρίσκονται στο χώρο της συγκέντρωσης*, τηρώντας απόλυτη ησυχία, σεβόμενοι τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους που προσεύχονται, χωρίς κανείς να θίγεται ή να τολμά να μιλήσει περί επιβολής και περί προσηλυτισμού.

Αν υποθέσουμε ότι υφίστανται προσηλυτισμό οι ορθόδοξοι μαθητές που παρίστανται στον αγιασμό του σχολείου αυτού, στο οποίο οι γονείς επέλεξαν να τα εγγράψουν γνωρίζοντας αναφίβολα ότι διευθύνεται από ρωμαιοκαθολικούς, τι θα πρέπει να σκεφτούμε τότε για τους μαθητές άλλων δογμάτων που παρίστανται στον αγιασμό και την προσευχή όλων των δημόσιων σχολείων, χωρίς ούτε οι γονείς τους ούτε οι ίδιοι να έχουν άλλη επιλογή;

Κι έρχεται τώρα ο μητροπολίτης μας, ο καλός αυτός άνθρωπος, και ενοχλείται από το γεγονός ότι τελείται αγιασμός από ρωμαιοκαθολικό ιερέα σε εκπαιδευτήριο που ανήκει σε ρωμαιοκαθολικό μοναστικό τάγμα. Η καταγγελία του μητροπολίτη μπορεί να είναι νομότυπη, αλλά όζει μισαλλοδοξίας και προκατάληψης. Αν το σύνταγμα και οι νόμοι δικαιώνουν μια τέτοια καταγγελία, καιρός είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να αλλάξουν. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται “προσηλυτισμός” το ένα και να διώκεται, και “διαπαιδαγώγηση” το άλλο και να προωθείται από τη δημόσια παιδεία. Πιο κατάφωρη και αισχρή διάκριση δεν μπορεί να υπάρξει. Και καλά ο μητροπολίτης δεν μπορεί να δει πέρα από τις παρωπίδες του. Οι κρατικοί μας λειτουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι κυβερνήσεις, ως πού βλέπουν; Και ως πότε;

Ο μητροπολίτης έχει δικαίωμα να μηνύσει τους ρωμαιοκαθολικούς που στο δικό τους το σχολείο τέλεσαν τον δικό τους αγιασμό. Εγώ που δεν είμαι χριστιανή ορθόδοξη και το παιδάκι μου παρακολουθεί αγιασμό στην αρχή της χρονιάς από ορθόδοξο χριστιανό ιερέα, ακούει στα μαθήματα της γλώσσας, της ιστορίας, ακόμη και της μουσικής ένα σωρό ορθόδοξες χριστιανικές αναφορές, βλέπει κάθε μέρα ένα ορθόδοξο χριστιανικό εικόνισμα πάνω από την έδρα της δασκάλας του, και παρίσταται συμφώνως τω νόμω κάθε μέρα στην ορθόδοξη χριστιανική προσευχή κι έχει συνηθίσει να κάνει και τον σταυρό του, σε ποιον μπορώ να κάνω μήνυση πείτε μου;

*Το ΠΔ διευκρινίζει βεβαίως ότι οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι δεν συμμετέχουν στην προσευχή (αυτό πάει να πει απλώς ότι δεν τους υποχρεώνουν να την απαγγείλουν οι ίδιοι), και παρίστανται μόνον εφόσον προσέλθουν πριν αυτή γίνει — δεν είναι δηλαδή υποχρεωτικό να παρευρίσκονται. Πείτε μου όμως, ποιος γονιός είναι δυνατόν να κάθεται με το ρολόι στο χέρι έξω από το σχολείο ώστε να στείλει το παιδί του μέσα ακριβώς τη στιγμή που τελειώνει η προσευχή; Δεν μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο, γιατί αμέσως μετά την προσευχή μπαίνουν στις τάξεις, ούτε να το βάλει νωρίτερα αν δεν θέλει να ακούσει την προσευχή: πρέπει να καραδοκεί για το σωστό δευτερολεπτο. Μιλάμε για παράλογα πράγματα.

Το ζήτημα είχε με σοβαρότητα τεθεί και επί αρχιεπισκοπικής θητείας Χριστοδούλου. Η πολιτική ηγεσία έκρινε τότε, μετά την επικράτηση των κυβερνητικών απόψεων επί του ζητήματος των ταυτοτήτων, ότι η συνολική αντιμετώπιση του θέματος μπορούσε να αναβληθεί. Κατά την μεταρρυθμιστική όμως φάση που σήμερα διανύουμε, η αναθεώρηση των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας εμφανίζεται κατ’ εξοχήν επίκαιρη. Χωρίς ειδικότερες αναφορές στο ελληνικό «κονκορδάτο» που ρυθμίζει το νομικό καθεστώς των σχέσεων, η ελληνική Εκκλησία αποτελεί μέχρι σήμερα ΝΠΔΔ, με πλείστα ως εκ τούτου διασφαλιζόμενα προνόμια, συμπεριλαμβανομένης και της μισθοδοσίας των κληρικών από τον δημόσιο προϋπολογισμό.

Δεν υπάρχει, νομίζουμε, καταλληλότερη στιγμή για την οριστική επίλυση του χρονίζοντος ζητήματος του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, τη μετάπτωση του εκκλησιαστικού νομικού καθεστώτος σε καθεστώς ΝΠΙΔ, όπως είναι και σε άλλες χριστιανικές χώρες ο κανών, και την πλήρη ιδιωτικοποίηση των εκκλησιαστικών δράσεων. Συγκεκριμένα, ο προτεινόμενος διά του παρόντος χωρισμός Πολιτείας και Εκκλησίας επεκτείνεται, πέραν του τυπικού νομικού διαχωρισμού των σχέσεων, και στη διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών από τον δημόσιο προϋπολογισμό. Οι τρέχουσες, άλλωστε, δημοσιονομικές περιστάσεις παρέχουν επαρκή αιτιολογία και νομιμοποίηση. Σε αντιστάθμισμα όμως είναι σαφές ότι η Εκκλησία θα αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, με οριστική εκκαθάριση υπέρ αυτής της φαιάς νομικά περιοχής των παρά πάσαν νομικήν δεοντολογίαν λεγομένων «διακατεχομένων» εκτάσεων ως και την πλήρη ευθύνη για την ελεύθερη αξιοποίησή τους.

Με τον τρόπο αυτόν παρέχεται, νομίζουμε, και ανανεωμένο κίνητρο για ευρύτερη κοινωνική κινητοποίηση και υπευθυνοποίηση της Εκκλησίας. Το δικαίωμα ελεύθερης ιδιωτικής δράσης ευλόγως θα επεκταθεί και στον τομέα της ιδιωτικής εκπαίδευσης διά της συναφούς ανάληψης ευθύνης για τη λειτουργία θεολογικών και ιερατικών σχολών, των δημοσίων πανεπιστημίων απαλλασσομένων αντιστοίχως από την ευθύνη λειτουργίας θεολογικών τμημάτων. Αυτονόητο είναι ότι με το εύρος των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων, η κοινωνία θα αναλάβει η ίδια το κόστος διατήρησης της θρησκείας και της πίστης της. Η χρηματοδότηση της Εκκλησίας στο σύνολό της θα ιδιωτικοποιηθεί, όπως συμβαίνει με τα κάθε είδους σωματεία. Με τον τρόπο αυτόν, θα συντελεστεί, για πρώτη φορά στην ιστορία της κρατικοδίαιτης ελληνικής ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η κοινωνική αξιολόγηση της πίστης. Επί πλέον, θα παρασχεθεί και σε άλλες χριστιανικές εκκλησίες και χριστιανικά δόγματα η δυνατότητα να συνεισφέρουν στην ικανοποίηση των θρησκευτικών και μεταφυσικών αναγκών του ελληνικού λαού.

Παναγιώτης Γεννηματάς – Επίτιμος αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων

Μια φορά κι έναν καιρό…

Τα πρώτα στοιχεία για τον εορτασμό της γέννησης του Ιησού μας έρχονται από την Αίγυπτο. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρευς (150-215 περίπου) γράφει για την ημερομηνία γέννησης του Ιησού (μεταφρασμένο από αγγλική μετάφραση):

Συνεπώς, από τη γέννηση του Χριστού μέχρι το θάνατο του Κόμοδου είναι συνολικά 194 έτη, ένας μήνας και 13 ημέρες. Και υπάρχουν άτομα που όχι μόνο έχουν εντοπίσει το έτος της γέννησης του Κυρίου μας, αλλά και την [ακριβή] ημέρα. Και λένε ότι ήταν το 28ο έτος [της βασιλείας] του Αυγούστου και η 25η μέρα του μήνα Πασόν. (Στρωματείς Ι,XII) [1]

Η Wikipedia ταυτίζει την 25η Πασόν με την 20η Μαΐου. Αν είναι ακριβής δεν μπορώ να ξέρω, γιατί ο Πασόν ήταν μήνας του αιγυπτιακού ημερολογίου που είχε 365 μέρες, αλλά χωρίς τις διορθώσεις του Ιουλιανού, οπότε σίγουρα έχουν συσσωρευθεί σφάλματα. Πάντως ο Πασόν ήταν ανοιξιάτικος μήνας και καταλαμβάνει τη θέση του Μαΐου περίπου.

Γύρω στα 220, ο Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός στο έργο του “Χρονογραφίαι” αναφέρει πως ο Ιησούς συνελήφθη κατά την εαρινή ισημερία (25η Μαρτίου στο ρωμαϊκό ημερολόγιο) κάνοντας δημοφιλή την ιδέα πως ο Ιησούς γεννήθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, 9 μήνες αργότερα το Δεκέμβριο. Η αναφορά πάντως είναι πολύ πλάγια.[3]

Περί το 243, στο έργο “Περί υπολογισμού του Πάσχα” (ένα ψευδεπίγραφο έργο του Κυπριανού Καρθαγένης) ορίζεται ως ημερομηνία της Γέννησης η 28η Μαρτίου. Για την ακρίβεια, θεωρείται πως ο Ιησούς γεννήθηκε την ίδια ημερομηνία με τη δημιουργία του ηλίου (που ορίζεται νωρίτερα στο κείμενο).

[...] hoc est martii die XXVIII, quo crearetur luna [...] quam præclare providentia ut illo die quo natus est Sol, in ipso die nasceretur Christus. [4]

Τόσο ο Ειρηναίος, όσο και ο Τερτυλλιανός, πάντως παραθέτουν λίστα εορτών που γιόρταζαν οι πρώτοι Χριστιανοί στην Αφρική, αλλά δεν κάνουν αναφορά στα Χριστούγεννα.

Ο Ωριγένης σε ομιλία του για το θέμα της καθαρότητας των γυναικών μετά τη γέννα, σχολιάζοντας το αντίστοιχο χωρίο του Λευιτικού, κάνει πολλά αρνητικά σχόλια για την ημέρα των γενεθλίων, σε σημείο που να μην αφήνει και μεγάλη πιθανότητα να συμφωνούσε με τον εορτασμό των γενεθλίων του Ιησού. Συγκεκριμένα αναφέρει:

Αλλά και η ίδια η Γραφή αναφέρει πως κάποιος που γεννιέται, είτε άνδρας, είτε γυναίκα, “τίς γὰρ καθαρὸς ἔσται ἀπὸ ρύπου; ἀλλ᾿ οὐθείς, ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς” [Ιώβ 14,4-5] Και για να καταλάβετε πως είναι σημαντικό αυτό και ότι δεν προέρχεται από τη σκέψη κανενός αγίου· κανένας άγιος δεν έχει εορτάσει την ημέρα της γέννησής του ή έχει κάνει κάποια μεγάλη γιορτή [την ημέρα εκείνη]. Μόνο οι αμαρτωλοί χαίρονται για αυτού του είδους τα γενέθλια. Αληθώς, βλέπουμε στην Παλαιά Διαθήκη τον Φαραώ, το βασιλιά της Αιγύπτου, να εορτάζει την ημέρα της γέννησής του με μεγάλη γιορτή και στην Καινή Διαθήκη τον Ηρώδη. Αλλά και οι δυο κηλίδωσαν τη γιορτή χύνοντας ανθρώπινο αίμα. Γιατί ο Φαραώ σκότωσε τον αρχισιτοποιό [Γεν 40,22], ενώ ο Ηρώδης τον άγιο προφήτη Ιωάννη στη φυλακή. Αλλά οι άγιοι όχι μόνο δε γιορτάζουν τα γενέθλιά τους, αλλά πλήρεις Αγίου Πνεύματος, καταριούνται την ημέρα αυτή.

Και ακόμα και ένας μεγάλος προφήτης -εννοώ τον Ιερεμία που στη μήτρα της μάνας του ακόμα καθαγιάστηκε και τέθηκε προφήτης των εθνών [Ιερ 1,4]- δε θα έγραφε κάτι άχρηστο σε βιβλία που ήταν γραφτό να μείνουν αιώνια και να διατηρήσουν μυστικά και να είναι γεμάτα με βαθιά μυστήρια, διότι εκεί λέει “᾿Επικατάρατος ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἐτέχθην ἐν αὐτῇ· ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἔτεκέ με ἡ μήτηρ μου, μὴ ἔστω ἐπευκτή. ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος ὁ εὐαγγελισάμενος τῷ πατρί μου λέγων· ἐτέχθη σοι ἄρσην, εὐφραινόμενος. ἔστω ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ὡς αἱ πόλεις, ἃς κατέστρεψε Κύριος ἐν θυμῷ καὶ οὐ μετεμελήθη” [Ιερ 20,14-16 πρβλ Ιώβ 3,3] Νομίζετε πως θα έλεγε ο προφήτης τέτοια πράγματα, εκτός κι αν ήξερε πως η σωματική του γέννηση ήταν άξια τέτοιων αναθεμάτων και για την οποία ο Νομοδότης θα θεωρούσε ακάθαρτη και θα όριζε κατόπιν τόσες διαδικασίες καθαρμού;[...]

Αλλά και ο Ιώβ, που δε μιλούσε χωρίς το Άγιο Πνεύμα, “κατηράσατο τὴν ἡμέραν αὐτοῦ λέγων· ἀπόλοιτο ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἐγεννήθην, καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη ᾗ εἶπαν· ἰδοὺ ἄρσεν. ἡ νὺξ ἐκείνη εἴη σκότος, καὶ μὴ ἀναζητήσαι αὐτὴν ὁ Κύριος ἄνωθεν, μηδὲ ἔλθοι εἰς αὐτὴν φέγγος· ἐκλάβοι δὲ αὐτὴν σκότος καὶ σκιὰ θανάτου, ἐπέλθοι ἐπ᾿ αὐτὴν γνόφος. καταραθείη ἡ ἡμέρα καὶ ἡ νὺξ ἐκείνη, ἀπενέγκαιτο αὐτὴν σκότος· μὴ εἴη εἰς ἡμέρας ἐνιαυτοῦ, μηδὲ ἀριθμηθείη εἰς ἡμέρας μηνῶν” [Ιώβ 3,1-6] [...]

Αλλά αν σας ευχαριστεί να ακούσετε και τη γνώμη κι άλλων αγίων για τα γενέθλιά τους, ακούστε τον Δαβίδ να λέει “ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.” δείχνοντας πως κάθε ψυχή που γεννιέται είναι μολυσμένη από τη βρωμιά της ανομίας της αμαρτίας [...]

(Εκλογαί εις Λευιτικόν, Ομιλία VIII) [2]

Επιπλέον βλέπουμε τον Αρνόβιο εκ Σίκκης (περί τα 330) να χλευάζει στο έργο του “Κατά Εθνών” τον εορτασμό γενεθλίων θεοτήτων, το οποίο είτε σημαίνει πως τα Χριστούγεννα δεν είχαν καθιερωθεί ακόμη ή μόλις είχαν αρχίσει να καθιερώνονται και ο συγγραφέας διαφωνούσε με την πρακτική αυτή και ήθελε να τα προβάλει ως καθαρά παγανιστική δραστηριότητα. Διακωμωδεί ιδιαίτερα και την ιδέα “γέννησης θεών”. [5] Για τον Ιησού δεν είχε πρόβλημα, καθότι ενσάρκωση, προφανώς. Την ίδια άποψη άλλωστε έχει την ίδια περίοδο και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο οποίος μνημονεύει και ότι ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς ήταν ο πρώτος που αναφέρεται στα Χριστούγεννα ως γιορτή. [8]

Είναι γνωστό πως αρχικά στον ελλαδικό χώρο η γέννηση του Ιησού εορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνεια, στις 6 Ιανουαρίου, αλλά με έμφαση στη Βάπτιση. Ως ξεχωριστή γιορτή φαίνεται ότι πρωτοεμφανίζεται στη Ρώμη γύρω στα 335, πιθανότατα για να εξισορροπήσει τη γιορτή για τον αήττητο ήλιο (Sol Invictus) και γενικότερα την εορταστική περίοδο των Σατουρναλίων, που έληγε με την γιορτή του Ηλίου. Στην Κωνσταντινούπολη η γιορτή φαίνεται να αρχίζει να πιάνει γύρω στο 400. [6]

Τέλος, ο Αρχιεπίσκοπος Νικαίας Ιωάννης καταγράφει τον 8ο πλέον αιώνα μία παράδοση στο έργο του “Περί της Γεννήσεως του Χριστού προς Ζαχαρίαν τον Καθολικόν της Μεγάλης Αρμενίας” για την ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου. Λέει πως σε αρχείο με εβραϊκά βιβλία που είχαν μεταφερθεί στη Ρώμη, βρέθηκε βιβλίο όπου ο Ιώσηπος καταγράφει πως τον έβδομο μήνα (το μήνα της Σκηνοπηγίας) την ημέρα του Ιλασμού έγινε ο ευαγγελισμός του Ζαχαρία (η ημέρα που του ανακοινώθηκε πως η Ελισάβετ έμεινε έγκυος στον Ιωάννη τον Πρόδρομο) και την προσδιορίζει ως την 10η του μήνα Τησιρίν (23 Σεπτεμβρίου). Βάσει αυτού υπολογίζει τον Ευαγγελισμό την 25η Μαρτίου (4η Νισσάν) στις 24 Ιουνίου (5η Ταμνί) τη γέννηση του Προδρόμου και τέλος την 9η Σαπέτ (25η Δεκεμβρίου) τη γέννηση του Ιησού. [7] Να σημειώσω βέβαια πως τέτοια αναφορά στο έργο του Ιώσηπου δεν υπάρχει.

…και ζήσαν αυτοί καλά…(;)

Από εκεί και έπειτα η γιορτή αρχίζει και εξαπλώνεται, αν μη τι άλλο γιατί βόλευε ως αντικατάσταση των πάμπολων παγανιστικών εορτών που συγκεντρώνονταν γύρω από το χειμερινό ηλιοστάσιο. Ενδεικτικά αναφέρω το Ηλιοστάσιο των Κελτών (Lá an Dreoilín σε Ουαλία και Ιρλανδία, Mummer’s Day στην Κορνουάλη κ.λπ. οι κέλτικες γιορτές για το χειμερινό ηλιοστάσιο ήταν ποικίλες), το Yule των Βίκινγκ και των Γερμανών (ονομασία που πέρασε και στα αγγλικά ως ονομασία της χριστουγεννιάτικης περιόδου). Οι γιορτές αυτή την περίοδο ήταν πάμπολες (και εννοείται να μην ξεχάσουμε και τα Κρόνια/Saturnalia στην Ελλάδα και μετά και στη Ρώμη)

Αν και οι περισσότεροι Χριστιανοί γιορτάζουν τα Χριστούγεννα (και σήμερα πλέον έχει καθιερωθεί και ως κοσμική γιορτή σε όλο τον κόσμο, χωρίς θρησκευτικό περίβλημα, αλλά με πολλά δέντρα, στολίδια και λαμπιόνια) το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν πολλές χριστιανικές κοινότητες που απορρίπτουν τον εορτασμό των Χριστουγέννων, τόσο για θεολογικούς λόγους (όπως αυτούς που αναφέραμε), αλλά και λόγω της καταναλωτικής μορφής που έχουν λάβει σήμερα.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Πουριτανών στις ΗΠΑ που κατάφεραν να απαγορεύσουν τα Χριστούγεννα στη Μασαχουσέτη την περίοδο 1659-1681 επειδή δεν είχε καμία βάση στη Βίβλο, επειδή είχε βάση σε παγανιστικά έθιμα και γιατί ενοχλούνταν από την όλη φασαρία που τους χαλούσε τη θρησκευτική κατάνυξη. Αντίστοιχη κίνηση είχε γίνει και στην Αγγλία νωρίτερα, πάλι από Πουριτανούς, την περίοδο 1649-1660, εκμεταλλευόμενοι την έκκρυθμη πολιτική κατάσταση στην Αγγλία (interregnum).

Κατά των Χριστουγέννων εμφανίζονται και αρκετές προτεσταντικές ομολογίες καθώς και “αναγεννημένοι” Χριστιανοί και χριστιανικά κινήματα αποκατάστασης. Για παράδειγμα δε γιορτάζουν τα Χριστούγεννα (τουλάχιστον από θρησκευτική οπτική) οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι Κουακέροι (αν και ποτέ δεν επεδίωξαν την κατάργησή τους, όπως οι Πουριτανοί) και οι Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας (αυτοί απλά δεν την αναγνωρίζουν, αλλά δεν απαγορεύουν τον εορτασμό)

Στον αντίποδα, στις ΗΠΑ αυτή την περίοδο μαίνεται κάθε χρόνο ο “πόλεμος των Χριστουγέννων”. Ακούγεται γελοίο σε έναν Έλληνα, αλλά όλη η φασαρία γίνεται για την ευχή “καλές γιορτές”. Οι φονταμενταλιστές Χριστιανοί των ΗΠΑ θεωρούν πως γίνεται αποχριστιανοποίηση της Αμερικής με την ευχή αυτή (αντί του “Καλά Χριστούγεννα”) σε σημείο να μποϋκοτάρουν επιχειρήσεις που λένε στους πελάτες τους “Καλές Γιορτές”. Ειρωνικό για δύο τινά. Πρώτον, γιατί ήταν Χριστιανοί αυτοί που κατάφεραν να καταργήσουν τα Χριστούγεννα (βλ.παραπάνω) χωρίς να αποχριστιανίσουν τη χώρα και δεύτερον, γιατί το πολυπολιτισμικό πλαίσιο των ΗΠΑ σχεδόν το προστάζει (αφού την ίδια περίοδο υπάρχουν πολλές μη Χριστιανικές γιορτές, όπως η εβραϊκή Χάνουκα, αλλά και αναγεννημένες παγανιστικές εορτές και new age εκδηλώσεις). Δε θα πω περισσότερα. Ψάξτε στο Google “War on Christmas” και θα βρείτε μπόλικο υλικό για γέλια και για κλάματα.

Εγώ θα προτιμήσω να είμαι politically (in)correct και θα ευχηθώ σε όλους τους αναγνώστες (θρήσκους και μη) “Καλά Χριστούγεννα και με το καλό να μας μπει” (Ο νέος χρόνος ντε! Πού πήγε το μυαλό σας;! Τσκ!)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1	Στρωματείς Ι,XII (αγγλική μετάφραση)
2	Το εν λόγω βιβλίο στο πρωτότυπο στην Patrologia Graeca και εδώ σε μετάφραση στα αγγλικά από τα λατινικά από τον Gary Wayne Barkley (βάσει της οποίας έγινε η παραπάνω μετάφραση στα ελληνικά).
3	H Wikisource παραθέτει αυτό το κομμάτι από τα σωζόμενα του Αφρικανού, όπου αναφέρεται ότι στην Περσία είχε γίνει γνωστή μέσω αστρολογίας η γέννηση του Ιησού και οι γυναίκες γιόρταζαν δικαιολογημένα. Συγκεκριμένα λέει: "To Myria is given the blessed lot of bearing Pege in Bethlehem, and of conceiving grace of grace. Judæa has seen its bloom, and this country is fading. To Gentiles and aliens, salvation is come; to the wretched, relief is ministered abundantly. With right do women dance, and say, Lady Pege, Spring-bearer, thou mother of the heavenly constellation. Thou cloud that bringest us dew after heat, remember thy dependants, O mistress." απ'όπου προκύπτει ο συσχετισμός με την εαρινή ισημερία.
4	Το λατινικό κείμενο του De Pascha Computus. Η αναφορά στη σελίδα 5 και 14 του PDF. Συγκεκριμένα, η πρώτη αναφορά γράφει πως η 28η Μαρτίου είναι η μέρα δημιουργίας της Σελήνης, αλλά και ο Ήλιος και η Σελήνη δημιουργήθηκαν την ίδια ημέρα στη Γένεση.
5	Adversus Nationes VII, 32,8-9. Συγκεκριμένα κοροϊδεύει την ιδέα ότι οι θεοί γεννιούνται, χλευάζοντας τις ανοιξιάτικες εορτές για τη Δήμητρα και τη Γαία. ("Lectisternium Caereris erit Idibus proximis". - Habent enim dii lectos atque ut stratis possint mollioribus incubare, pulvinorum tollitur atque excitatur inpressio. "Telluris natalis est". - Dii enim ex uteris prodeunt et habent dies laetos quibus eis adscriptum est auram usurpare vitalem.) Εδώ το λατινικό κείμενο και εδώ αγγλική μετάφραση.
6	http://www.newadvent.org/cathen/03724b.htm
7	PG96 1441C-1444A (σελ. 735-737 του ηλεβιβλίου) Οι μήνες αναφέρονται με τα εξελληνισμένα ονόματα του πρωτοτύπου και όχι με τα κανονικά εβραϊκά ονόματα.
8	Γι'αυτό το χωρίο η Orthodox Wiki παραπέμπει στο βιβλίο "Χριστούγεννα", Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), τόμ. 12, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1968, στ. 351). Δεν μπόρεσα να βρω σε ποιο έργο του Ναζιανζηνού υπάρχει συγκεκριμένα το εν λόγω χωρίο.

Οι μάγισσες ήταν τεράστιο πρόβλημα παλιά. Υπήρχαν παντού. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και κατά τις απαρχές της σύγχρονης Ευρώπης, οι μάγισσες όλο προβλήματα δημιουργούσαν. Σου ψοφήσαν τα γελάδια; Μάγισσες. Είχες πρόβλημα με το πηγάδι; Μάγισσες. Πολιτική αναταραχή; Μάγισσες. Κοινωνικά προβλήματα; Άνθρωποι που δε συμπεριφέρονταν καθωσπρέπει; Φταίγαν οι μάγισσες! Το πρόβλημα δεν περιοριζόταν στην Ευρώπη, αλλά υπήρχε και στις αποικίες. Ένα κυνήγι μαγισσών στη Νέα Αγγλία από το 1648 μέχρι το 1663 είχε ως κατάληξη την εκτέλεση 13 γυναικών και 2 ανδρών. Κατά τη διάρκεια του διάσημου κυνηγιού μαγισσών στο Σάλεμ το 1692 κατηγορήθηκαν 140 άτομα, κρεμάστηκαν 19 μάγισσες, μία την συνθλίψανε κάτω από βράχια και 13 πέθαναν στη φυλακή.

Εκείνοι που κατηγορήθηκαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν ήταν όντως ένοχοι σατανικών δραστηριοτήτων; Όχι, βέβαια. Ήταν απλά άνθρωποι που είχαν κατηγορηθεί ότι ήταν μάγισσες από ανθρώπους δεισιδαίμονες, εκδικητικούς, παρανοϊκούς, ψυχικά ασθενείς, κακούς και γεμάτους μίσος ή που απλά δεν τους συμπαθούσαν ή και όλα τα παραπάνω μαζί. Το “μάγισσα” ήταν μια γενική κατηγορία που δεν μπορούσε να καταρριφθεί. Πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι μάγισσα; Βασικά, γιατί να πρέπει να το κάνεις; Όσες αμέσως παραδέχονταν πως ήταν μάγισσες και υποκλίνονταν στις θρησκευτικές και πολιτικές αρχές (συχνά ένα και το αυτό) είχαν μια καλή πιθανότητα να επιβιώσουν, ειδικά αν εμφανίζονταν επαρκώς μετανοημένες. Αλλά εκείνες που αρνούνταν τις κατηγορίες για μαγεία και επέμεναν πως είχαν δικαιώματα, ε, εκείνες την είχανε κάτσει τη βάρκα. Εκείνοι που ψάχνανε μάγισσες για να τιμωρήσουνε στο Σάλεμ ήτανε μαλωμένοι με την έννοια “απόδειξη”. Και με την πραγματικότητα.

Πολλοί νομίζουν πως σήμερα τα κυνήγια μαγισσών είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Κάνουν λάθος. Φυσικά, δεν τα ονομάζουμε κυνήγια μαγισσών γιατί κανείς στις ΗΠΑ δεν πιστεύει ότι οι μάγισσες είναι ένα ευρύ πρόβλημα. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν άτομα που πιστεύουν πως υπάρχουν μάγισσες που κάνουν ξόρκια και συνουσιάζονται με το Σατανά, γιατί υπάρχουν πολλοί. Υπάρχει μέχρι και υποψήφια γερουσιαστής που ένιωσε την ανάγκη να ενημερώσει τους Αμερικανούς ότι δεν είναι μάγισσα. Κι αυτό επειδή ακόμα υπάρχει κόσμος που είναι μαλωμένος με τις αποδείξεις. Και με την πραγματικότητα. Τέτοιοι άνθρωποι χρειάζονται ανθρώπους για να τους μισούν και να τους τιμωρούν. Χρειάζονται ανθρώπους για να τους πουλάνε νταηλίκι. Εν έτει Σπαγγετοθηρίου 2010 δεν έχουμε καθόλου έλλειψη νταήδων.

O 17χρονός Eric Mohat από το Μέντορ του Οχάιο ήταν ένα ήσυχο, ευαίσθητο, ιδιόρρυθμο αγόρι που έπαιζε πιάνο, του άρεσε το θέατρο, τα βιβλία του Χάρι Πότερ, τα βιντεοπαιχνίδια και τα άνιμε. Σε όλο το λύκειο τον κοροϊδεύανε ανελέητα και τον φωνάζανε πούστη, αδερφή, γκέι, και ομοφυλόφιλο. Η μητέρα του είπε πως ποτέ δεν είχε δηλώσει πως θεωρούσε τον εαυτό του γκέι, αλλά ήταν έξυπνος, τον ενδιέφερε η μουσική και το θέατρο και φορούσε φανταχτερά ρούχα. Οι τραμπούκοι στο σχολείο τα συνδέσανε όλα αυτά και κατέληξαν ότι ήταν γκέι. Παραπονέθηκε στους δασκάλους που τον αλλάζαν θρανίο στην τάξη για να τον απομακρύνουν από τους τραμπούκους, αλλά δεν έκαναν τίποτε περισσότερο. Ως αποτέλεσμα τον Έρικ τον πειράζανε ακόμα περισσότερο. Η τακτική του σχολείου σύμφωνα με τον Έρικ ήταν “ότι απλά παιδιαρίζουν και κάνουν ότι κάνουν όλα τα αγόρια”.

Περισσότερο τον κοροϊδεύανε κατά τη διάρκεια των Μαθηματικών. Ο δάσκαλος ήταν ένας γεροδεμένος προπονητής και δεν έκανε τίποτα για να προστατέψει τον Έρικ ή να σταματήσει τις κοροϊδίες. Σύμφωνα με τη μητέρα του Έρικ, οι άλλοι μαθητές λέγανε πως το μάθημα ήταν “κόλαση επί γης”. Η μητέρα του Έρικ προσφέρθηκε να επέμβει, αλλά της είπε πως όλα ήταν υπό έλεγχο. Δεν ήταν. Μια μέρα ο Έρικ είπε στη μητέρα του “Με πειράζουν κάθε μέρα και έχω άλλες 9 εβδομάδες μέχρι το τέλος της χρονιάς. Δεν μπορώ να αντέξω άλλο”. Λίγες μέρες αργότερα, στις 29 Μαρτίου 2010, ένας από τους τραμπούκους είπε ανοιχτά μέσα στην τάξη “Γιατί δεν πας σπίτι να αυτοκτονήσεις; Σε κανένα δε θα λείψεις”. Και αυτό έκανε ο Έρικ

Την ίδια χρονιά στο λύκειο του Μέντορ άλλοι τρεις μαθητές αυτοκτόνησαν. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο μιας τοπικής ομάδας ψυχολογικής υποστήριξης για άτομα με αυτοκτονικές τάσεις, από τον οποίο ζήτησαν βοήθεια οι γονείς δύο εκ των μαθητών, μεγάλο ρόλο έπαιξε και σ’εκείνες τις περιπτώσεις ο τραμπουκισμός στο σχολείο.

Το σχολείο δεν ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί στις έρευνες που ακολούθησαν την αυτοκτονία του Έρικ και αποθάρρυναν και τους μαθητές από το να συνεργαστούν. Σύμφωνα με το σχολείο, στο δημόσιο λύκειο του Μέντορ δεν υπήρχαν τραμπούκοι. Ο εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Μέσης Εκπαίδευσης του Μέντορ, Justin Maynor, είπε στις ειδήσεις του ABC: “Δε θεωρούσαμε πως υπήρχε πρόβλημα. Έχουμε πρόγραμμα εκπαίδευσης κατά του τραμπουκισμού για να ενημερωθούν οι μαθητές το τι συνιστά τραμπουκισμό και τι διαφορές έχουν οι διάφοροι μαθητές μεταξύ τους”. Στο Μέντορ εφαρμόζαμε το πρόγραμμα κατά του τραμπουκισμού “Olweus”, αλλά το πρόγραμμα είχε σχεδιαστεί για το δημοτικό και το γυμνάσιο. Οι τραμπούκοι εξακολουθούσαν να μη δείχνουν αλλαγή συμπεριφοράς και το σχολείο δεν βοηθούσε και δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη, ούτε καν να παραδεχθεί ότι υπήρχε πρόβλημα στο σχολείο. Έτσι η οικογένεια Mohat κατέθεσε μήνυση στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο ώστε να αποδοθούν ευθύνες στο σχολείο.

Αυτή είναι μόνο μία ιστορία. Παρόμοιες υπάρχουν άπειρες.

Τον 13χρονο Asher Brown τον πειράζανε ανελέητα κάποια παιδιά που τον έλεγαν “γκέι” και τον χλευάζανε μιμούμενοι σεξουαλικές πράξεις στο μάθημα της γυμναστικής. Τον πειράζανε επειδή ήταν μικροκαμωμένος, δεν ντυνόταν όπως οι άλλοι μαθητές θεωρούσαν ότι θα έπρεπε και επειδή η οικογένειά του ήταν θρησκευόμενη. Οι γονείς του παραπονέθηκαν στο Γυμνάσιο του Χάμιλτον για τα διαρκή πειράγματα, αλλά δεν έγινε τίποτα. Ο Άσερ αυτοκτόνησε με μια σφαίρα στο κεφάλι φέτος στις 23 Σεπτεμβρίου. Το ίδιο πρωί είχε παραδεχτεί στον πατριό του, David Truong, ότι ήταν γκέι. Ο Truong είπε πως δεν είχε πρόβλημα με την παραδοχή του και πρόσθεσε “δεν τον καταδικάσαμε”.

Επί 3 μήνες η έφηβη Phoebe Prince από τη Μασαχουσέτη υπέμενε μια ανελέητη επίθεση από εξευτελισμούς, απειλές για τη σωματική της ακεραιότητα και κυριολεκτικές επιθέσεις από μαθητές του Λυκείου του South Hadley. Πολλά από αυτά συνέβαιναν μπροστά σε δασκάλους που δεν έκαναν τίποτα, μέχρι που στις 14 Ιανουαρίου βρέθηκε κρεμασμένη στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας της.

Μόλις πριν από μία εβδομάδα, ένα 14χρονο αγόρι ξυλοκοπήθηκε άγρια σε σχολικό λεωφορείο στη Mineola της πολιτείας της Νέας Υόρκης από τρεις εφήβους που τον θεωρούσαν γκέι. Τα αγόρια τον χαστούκισαν, τον γρονθοκόπισαν, τον κλώτσησαν και τον ποδοπάτησαν φωνάζοντας σεξουαλικά κοσμητικά επίθετα. Και οι τρεις συνελήφθησαν με την κατηγορία επίθεσης μίσους σε βαθμό κακουργήματος.

Οι ιστορίες είναι πολλές. Πάρα πολλές. Ο τραμπουκισμός σίγουρα δεν είναι νέο φαινόμενο. Μερικοί το βλέπουν ως ένας είδος μύησης. Ο τραμπούκος στο σχολείο είναι σχεδόν αρχετυπική φιγούρα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, όπου μαθαίνουμε πως το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να τον νικήσουμε είναι να τον αντιμετωπίσουμε. Μακάρι η ζωή να ήταν τόσο απλή.

Σύμφωνα με το Κέντρο για τον Έλεγχο και Πρόληψη Ασθενειών υπολογίζεται πως το 2009 το 20% των μαθητών δήλωσαν πως αντιμετώπιζαν τραμπουκισμό στο σχολείο. Σε μία συγκριτική έρευνα σε 13 χώρες του Περιοδικού Εφηβικής Ιατρικής και Υγείας οι ερευνητές του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Γέιλ εντόπισαν προφανή συσχετισμό μεταξύ του τραμπουκισμού στο σχολείο και των εφηβικών αυτοκτονιών. Σχεδόν και οι 37 μελέτες έδειξαν συσχετισμό μεταξύ του τραμπουκισμού και των αυτοκτονικών σκέψεων σε παιδιά και ενήλικες. 5 αποκάλυψαν πως τα θύματα είχαν από 2 ως 9 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα από άλλα παιδιά να αναφέρουν ότι σκέφτονται την αυτοκτονία.

Τα παιδιά γίνονται θύματα τραμπουκισμού για μια μεγάλη ποικιλία λόγων: εμφανισιακά χαρακτηριστικά, ρούχα, βάρος, προβλήματα στην άρθρωση, εθνικότητα, θρησκεία ή μόνο και μόνο επειδή διαφέρουν από αυτό που θεωρείται κανονικό. Αλλά υπάρχει μια βασική ομοιότητα σε περιπτώσεις που έχουν οδηγήσει σε αυτοκτονίες τα τελευταία χρόνια. Πάρα πολλές έχουν κάποια σχέση με εχθρικότητα απέναντι σε ομοφυλόφιλους. Τα παιδιά γίνονται στόχοι λεκτικών επιθέσεων που έχουν σχέση με ομοφυλοφιλία, είτε είναι ομοφυλόφιλα, είτε όχι ή επειδή έχουν ομοφυλόφιλους γονείς.

Το θέμα έχει προσελκύσει αρκετό ενδιαφέρον τελευταία. Αυτό είναι καλό. Έτσι πρέπει γιατί έχει πεθάνει κόσμος. Πληγώνονται τόσο βαθιά και οι ζωές τους γίνονται τόσο μίζερες που αυτοκτονούν. Αν αυτό δεν είναι άξιο προσοχής, δεν ξέρω τι είναι.

Έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη γκάμα προγραμμάτων για την αντιμετώπιση του τραμπουκισμού με στόχο να ενημερώσουν γονείς, μαθητές και δασκάλους το τι είδους συμπεριφορά συνιστά πρόβλημα και πόση βλάβη μπορεί να προκαλέσει. Έχουν σχεδιαστεί για συγκεκριμένες ηλικίες και υπάρχουν αρκετά για να καλυφθούν όλες οι περιπτώσεις. Τόσο πολλοί μαθητές έχουν αυτοκτονήσει λόγω τραμπούκων, που 43 πολιτείες έχουν θεσπίσει νομοθεσία για το φαινόμενο. Είναι ασφαλές νομίζω να πω πως όλα αυτά είναι καλές ιδέες, δε νομίζετε; Θέλω να πω, σίγουρα δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω που να αντιτίθεται στις προσπάθειες να σταματήσει ο τραμπουκισμός και να λήξει η καταστροφική αυτή θυματοποίηση παιδιών και εφήβων, σωστά;

Λάθος. Σε άλλη μια προσπάθεια να αποδείξουν ότι πάντα υπερασπίζονται τη λάθος θέση σε κάθε ζήτημα, μερικές χριστιανικές ομάδες αντιτίθενται στις προσπάθειες για έλεγχο του φαινομένου. Ακριβώς! Πιστεύουν πως το να αποθαρρύνονται οι επιθέσεις είναι κακή ιδέα, ότι υπό κάποια έννοια αυτό είναι αντιχριστιανικό.

Όταν προτάθηκε μια τέτοιου είδους νομοθεσία στη Μινεσότα προσφάτως, ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Κυβερνήτης Tom Emmer ήταν αντίθετος. Η εξήγησή του;

Δεν πιστεύω πως υπάρχει ανάγκη για περισσότερους νόμους. Πιστεύω πως χρειαζόμαστε περισσότερη κατανόηση. Χρειάζεται να καταλάβει ο κόσμος τι σημαίνει σεβασμός. Ξέρετε τι; Όλοι μας έχουμε κάποιες απόψεις. Υποτίθεται πως πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και δε δικαιούμαστε να πούμε σε κάποιον με διαφορετική άποψη πως δεν δικαιούται να την έχει. Όλοι πρέπει να μπορούμε να έχουμε τις απόψεις μας και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο, αλλά δε χρειαζόμαστε κι άλλους νόμους που μπαίνουν μεταξύ των ανθρώπων.

Για σας που διαβάζετε συχνά τις αναρτήσεις μου, αυτά μπορεί να σας φανούν οικεία. Ο Tom Emmer είναι φίλος και υποστηρικτής του Bradlee Dean, που είναι πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης “Μπορείς Να Τρέξεις Αλλά Όχι Να Κρυφτείς” (You Can Run But You Cannot Hide International), μιας ομάδας που μπαίνει κρυφά σε σχολεία παριστάνοντας το πανκ-ροκ συγκρότημα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει ζητήματα όπως τα ναρκωτικά και η αυτοκτονία και μετά αρχίζουν να προσηλυτίζουν το κοινό τους. Στις αρχές του έτους, ο Dean είπε στη ραδιοφωνική του εκπομπή:

Οι Μουσουλμάνοι ζητάνε την εκτέλεση των ομοφυλοφίλων στην Αμερική. Αυτό δείχνει πόσο αποφασισμένοι είναι να τηρήσουν τους νόμους που υπάρχουν ακόμα και στη Βίβλο του Ιουδαιοχριστιανικού Θεού, αλλά φαίνεται να είναι πιο ηθικοί από τους Αμερικανούς Χριστιανούς, αφού επιθυμούν διακαώς να εφαρμόσουν τους νόμους τους. Αν η Αμερική δεν εφαρμόσει τους νόμους, τότε ο Θεός θα φέρει έναν εξωτερικό εχθρό για να το κάνει. Αυτό βλέπετε στην Αμερική [σήμερα].

Όταν αποκαλύφθηκε πως ο Emmer δεν ήταν απλός φίλος του Dean που πήγαινε [μια στο τόσο] στο σπίτι του, αλλά οικονομικός υποστηρικτής της “Μπορείς Να Τρέξεις Αλλά Όχι Να Κρυφτείς” Διεθνούς, ο Emmer ρωτήθηκε τι πίστευε για την άποψη του Dean να εκτελούνται οι ομοφυλόφιλοι. Αυτή ήταν η απάντηση του Emmer:

Είναι καλοί άνθρωποι. Μπορούμε να συμφωνούμε σε όλα; Όχι. Πραγματικά εκτιμώ το πάθος τους και ξέρετε και κάτι; Σέβομαι την άποψή τους. Σέβομαι το δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Αυτό κάνει τη χώρα μας σπουδαία. Δε χρειάζεται να συμφωνείτε μαζί τους.

Άμα η εκτέλεση ομοφυλοφίλων δεν είναι παρά μια άποψη που ο Tom Emmer σέβεται, τότε δεν μας κάνει εντύπωση πως ο τραμπουκισμός μέχρι θανάτου παιδιών είναι απλά άλλη μία “άποψη” που σέβεται.

Σύμφωνα με την ισχυρή χριστιανική οργάνωση μίσους “Βάση στην Οικογένεια” (Focus on Family) οι ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές χρησιμοποιούν την ανεκτικότητα για να προωθήσουν την ομοφυλοφιλία στα παιδιά. Από ένα άρθρο του ABC, την 1η Σεπτεμβρίου 2010:

Η “Βάση στην Οικογένεια” κατηγόρησε τις ομάδες για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ότι χρησιμοποιούν την ανεκτικότητα και τα προγράμματα κατά του τραμπουκισμού για να εισάγουν στα σχολεία μαθήματα και βιβλία που προωθούν πολιτικούς στόχους, όπως ο γάμος ομοφυλοφίλων. Οι ίδιες ομάδες, λένε, προσπαθούν να βάλουν στους σχετικούς νόμους αναφορές στους ομοφυλόφιλους και σε άλλες μειονοτικές ομάδες, και επιχειρούν να εμφανίσουν τους Χριστιανούς που είναι αντίθετοι σ’ αυτό ως ρατσιστές.

Υπάρχει κανείς που να χρειάζεται να κοπιάσει για να εμφανίσει τέτοιους Χριστιανούς ως ρατσιστές; Απ’ ό,τι φαίνεται οι Χριστιανοί το κάνουν μόνοι τους. Στο άρθρο, η “Βάση στην Οικογένεια” παραπονιέται πως “στα σχολεία επιτρέπεται να περνάει μόνο ένα μήνυμα για την ομοφυλοφιλία· ότι είναι φυσιολογική και θα πρέπει να γίνεται αποδεκτή.”

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε κάτι τέτοιο! Άλλωστε όλοι ξέρουμε την ενδεκάτη εντολή που λέει “Ου δείξης ανεκτικότητα” και τον Ιησού που είπε “άφετε τα παιδιά ελθείν προς με, για να τιμωρήσω αυτά που διαφέρουν“!

Η “Βάση στην Οικογένεια” πρόσφατα άνοιξε και μια ιστοσελίδα με τίτλο Πραγματική Ανεκτικότητα (TrueTolerance.org) που στοχεύει αυτό που ονομάζει “ομοφυλοφιλική προώθηση στα σχολεία” και προσφέρεται να διδάξει σε Χριστιανούς γονείς πώς να “απαντάνε με αγάπη και δεδομένα”. Σε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα με τίτλο “Γονείς, Προσοχή” ο εκπαιδευτικός αναλυτής της οργάνωσης…

θα κάνω μια παύση εδώ για να γελάσετε. Γελάστε ελεύθερα. Μην κρατιέστε

…Candi Cushman γράφει σχετικά με την Συμμαχία για Ασφαλή Σχολεία του Ιλλινόι (Illinois Safe Schools Alliance) και πως μια γονιός ονόματι Tammy Schultz ανακάλυψε μια κρυμμένη σατανική συνομωσία:

Τα “Ασφαλή Σχολεία” και τα “Καλωσορίσματα” ακούγονταν καλά, αλλά όταν η Schultz το έψαξε λίγο στο ίντερνετ, δεν της άρεσε αυτό που βρήκε. Όπως φαίνεται η Συμμαχία για Ασφαλή Σχολεία του Ιλλινόι είχε στενούς δεσμούς με το GLSEN (“Gay, Lesbian and Straight education Network”, “Εκπαιδευτικό Δίκτυο Ομοφυλοφίλων και Ετεροφυλοφίλων”) μια εθνική ακτιβιστική ομοφυλοφιλική ομάδα με στόχο να προωθήσει την ομοφυλοφιλία στους μαθητές των δημόσιων σχολείων, μέχρι και τα νηπιαγωγεία.

Τα σχολεία ήταν πάντα βασικός στόχος των ομοφυλοφιλικών ακτιβιστικών οργανώσεων. Ούτε καν προσπαθούν να το κρύψουν. “Γνωρίζουμε πως τα σχολεία είναι το σημείο μηδέν για τις προσπάθειές μας” δηλώνει η ιστοσελίδα της PFLAG (“Parents, Families and Friends of Lesbians and Gays”, “Γονείς, Οικογένεις και Φίλοι Λεσβιών και Γκέι”)

Το άρθρο επίσης ισχυρίζεται πως:

Οι γκέι ακτιβιστές κατανοούν πως αν κατακτήσουν την καρδιά και το μυαλό της επόμενης γενιάς θα έχουν στην ουσία κερδίσει τον πολιτισμικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι πως τα σχέδιά τους μπλοκάρονται από μια πανίσχυρη δύναμη· γονείς και πιστούς που δε θέλουν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα των φόρων τους να μεταμορφώσουν τα σχολεία σε κέντρα προσηλυτισμού.

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Κατ’αρχάς, αυτοί οι γονείς και πιστοί προφανώς δεν έχουν πρόβλημα να γίνουν τα σχολεία κέντρα προσηλυτισμού για το Χριστιανισμό, που είναι και βασικός στόχος της “Βάσης στην Οικογένεια” και ένας από τους λόγους ύπαρξής της. Στηρίζουν τον κρυφό προσηλυτισμό στα δημόσια σχολεία, προσπαθούν να βάλουν την προσευχή στο σχολείο και έχουν καταφέρει να διδάσκονται οι χριστιανικοί σεξουαλικοί περιορισμοί στο σχολείο μασκαρεμένοι ως προγράμματα αποχής από το σεξ πριν το γάμο, τα οποία παραβιάζουν το Σύνταγμα, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν. Αν εσάς σας πειράζει, εκείνους δεν τους νοιάζει. Αλλά θυμώνουν επειδή ισχυρίζονται ότι τα χρήματα των φορολογουμένων μετατρέπουν τα σχολεία σε κέντρα γκέι προπαγάνδας, το οποίο όμως δε συμβαίνει!

Αυτό που ισχυρίζεται ότι συμβαίνει το εν λόγω άρθρο (ότι αυτά τα προγράμματα “προωθούν την ομοφυλοφιλία στους μαθητές των δημόσιων σχολείων, μέχρι και στα νηπιαγωγεία” και ότι τα σχολεία θα εισάγουν “υποχρεωτικά μαθήματα ομοφυλοφιλίας”) απλά δεν ισχύουν. Αυτό που οι Χριστιανοί ονομάζουν “προώθηση της ομοφυλοφιλίας” και “μαθήματα ομοφυλοφιλίας” είναι στην ουσία προσπάθειες για να ευαισθητοποιήσουν τα παιδιά σχετικά με το τι είναι τραμπουκισμός και τη ζημιά που κάνει. Ο τραμπουκισμός στο σχολείο είναι πάντα λάθος, φυσικά, ασχέτως του ποιος είναι ο αποδέκτης και για ποιο λόγο. Αλλά είναι γεγονός ότι ο τραμπουκισμός αυτός στοχεύει κυρίως γκέι εφήβους και τα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων ή παιδιά που απλώς θεωρείται ότι είναι ομοφυλόφιλα, ασχέτως αν πράγματι είναι ή όχι. Οι έφηβοι που είναι λεσβίες και γκέι είναι τρεις φορές πιθανότερο να δηλώσουν ότι είναι θύματα τραμπουκισμού. Η ομοφυλοφιλία είναι ένα βασικός στόχος του τραμπουκισμού στα σχολεία και μέχρι προσφάτως το πρόβλημα είχε μείνει ανέγγιχτο. Αυτό προσπαθούν να κάνουν αυτά τα προγράμματα. Επιπλέον προσπαθούν να ενθαρρύνουν την ανεκτικότητα και αποδοχή τέτοιων μαθητών.

Και αυτό είναι που ενοχλεί τους Χριστιανούς. Είναι πανικόβλητοι επειδή είναι στο τσακ να χάσουν την τελευταία ομάδα ανθρώπων που μπορούν να δαιμονοποιούν ανοιχτά. Ο Χριστιανισμός ήταν πάντα εχθρικός προς την ομοφυλοφιλία και τη σεξουαλικότητα γενικότερα, αλλά κάτι συμβαίνει και οι Χριστιανοί έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους. Αν ανοιχτά γκέι άτομα ενσωματωθούν πλήρως στην κοινωνία με τέτοιο τρόπο που να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και προστασία όπως όλοι (συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στο γάμο) τότε οι μέρες του χριστιανικού ρατσισμού θα έχουν τελειώσει.

Ο πανικός των Χριστιανών φαίνεται στην προπαγάνδα τους. Σε ένα άρθρο στο World Net Daily, που ή είναι φερέφωνο δεξιών συνομωσιολόγων που εμπορεύονται το μίσος ή σατιρική ιστοσελίδα (δύσκολη η διάκριση) που τιτλοφορείται “Άτομα με αλλαγή φύλου, Τρανσέξουαλ και Τρανς Λιπαρά” ο πάστορας Ken Hutchison, μαύρος μάλιστα, πράγμα που καθιστά το ρατσισμό του ακόμη πιο φρικαλέο, γράφει:

Οι νομοθέτες σε όλη τη χώρα σκέφτονται να απαγορέψουν τη ζάχαρη και τα λιπαρά φαγητά στα σχολεία, να αφαιρέσουν το αλάτι και το βούτυρο από τα σχολικά εστιατόρια, και θέλουν να ελέγχουν τη θερμοκρασία στο σπίτι σας, γιατί φοβούνται για πιθανά προβλήματα υγείας. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν να απαγορέψουν και το στυλ ζωής που το Κέντρο Λοιμωδών ορίζει πως προκαλεί τον HIV/AIDS. Κατά την Ημέρα της Σιωπής, βεβαιώνουν πως για μια ολόκληρη σχολική μέρα, κάθε νεαρό και ευεπηρέαστο μυαλό εκτίθεται στην ομοφυλοφιλία. Σας φαίνεται λογικό αυτό;

Σε ένα άρθρο ο Hutchison αναφέρεται σε κάτι ψεύτικες στατιστικές που μαγείρεψε ο Paul Cameron σε μια μελέτη του του 1983, η οποία έχει καταρριφθεί επανειλημμένως,, αλλά χρησιμοποιείται ακόμη από Χριστιανούς για να σπιλώσει τους γκέι. Αναφέρεται και στην Εθνική Ημέρα Σιωπής, που προωθεί το GLSEN, κατά την οποία όπως γράφει το GLSEN στην ιστοσελίδα του, “εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα ορκίζονται σιωπηλά να φέρουν στο προσκήνιο την αντίθεσή τους στον τραμπουκισμό κατά των LGBT (λεσβιών, γκέι, αμφιφυλοφίλων και τρανσέξουαλ)” και ισχυρίζεται πως εκθέτει τους μαθητές στην ομοφυλοφιλία.

Είναι σχεδόν αδύνατο σήμερα να ξυπνήσει κανείς και να ζήσει τη ζωή του χωρίς να αντιληφθεί ότι υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Αλλά αυτό θέλουν οι Χριστιανοί γονείς για τα παιδιά τους. Θέλουν η μόνη έκθεση που έχουν τα παιδιά τους στην ομοφυλοφιλία να είναι η χριστιανική δογματική που τους παρουσιάζει ως σιχαμερούς αμαρτωλούς, σεξομανείς και παιδόφιλους. Αυτό που πιο πολύ αναστατώνει τους Χριστιανούς είναι ότι οι γκέι εικονίζονται ως -ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ!- απλοί άνθρωποι όπως όλοι μας. Αυτό σαμποτάρει απίστευτα τη χριστιανική μηχανή παραγωγής αντι-ομοφυλοφιλικού ρατσισμού, περιθωριοποίησης και μυθοπλασίας. Γι’αυτό είναι πανικόβλητοι.

Τα περιεχόμενα του γελοίου άρθρου του Hutchinson επαναλήφθηκαν από τον David Barton και τον Rich Green της ομάδας “Wallbuilders” (=Κατασκευαστές Τειχών) στη ραδιοφωνική εκπομπή “Wallbuilders Live”. Ο Barton επανέλαβε την παραπληροφόρηση του Hutchinson και είπε ότι η ανθυγιεινή φύση της ομοφυλοφιλίας θα έπρεπε να διδάσκεται από το νηπιαγωγείο ακόμη. Προφανώς είναι αποδεκτό να εκτίθενται τα παιδιά στο σχολείο στην ομοφυλοφιλία, εφόσον η έκθεση αποτελείται από χριστιανική και ψέματα. Στο συγκεκριμένο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, ο Barton διάβασε από μια αγνώστων στοιχείων νομική εργασία του 1814. Να ένα απόσπασμα από την απομαγνητοφώνηση της εκπομπής που κατέγραψε η RightWingWatch.org:

Barton: Θέλω να διαβάσω ένα απόσπασμα από μια νομική εργασία του 1814 σχετικά με το γιατί (και αυτά χωρίς όλα τα ιατρικά στοιχεία που υπάρχουν σήμερα) αλλά αυτό λέει γιατί δεν προωθήθηκε τότε η ομοφυλοφιλία.
Green: Από πότε είπες ότι είναι;
Barton: Από το 1814.
Green: Πολλοί νομίζουν πως δεν έχουμε ξανασχοληθεί [ως χώρα] με το ζήτημα αυτό. Σε έχω ακούσει να λες και για τον Ουάσιγκτον που το αντιμετώπισε στο στράτευμα.
Barton: Το 1778. Λοιπόν, αυτό είναι μια νομική εργασία του 1814 σχετικά με τους λόγους που δεν προωθήθηκε η ομοφυλοφιλία:

“Αν αναλογιστούμε τις τρομερές συνέπειες που έχει η σοδομία σε ένα κράτος και πόσο αυτή η σιχαμερή διαστροφή μπορεί να μεταφερθεί και να διαδοθεί κρυφά, δεν μπορούμε βάσει των αρχών μιας ορθής πολιτικής να θεωρήσουμε πως η οποιαδήποτε τιμωρία είναι πολύ αυστηρή. Γιατί μόλις αρχίσει να επικρατεί, όχι μόνο θα διαφθείρονται εύκολα τα αγόρια από τους ενήλικες, αλλά και από άλλα αγόρια, και ούτε πρόκειται να εξαφανιστεί ποτέ, ειδικά αν χάσει την κακή και επαίσχυντη φήμη της και γίνει μόδα και εθνική προτίμηση. Και μετά θα ακολουθήσει αναπόφευκτα η αποδυνάμωση του έθνους, για την οποία όλες οι θεραπείες είναι αναποτελεσματικές. Ίσως όχι στην πρώτη γενιά, αλλά σίγουρα στην τρίτη και την τέταρτη. Σε αυτά τα κακά μπορεί να προστεθεί κι άλλο ένα, συγκεκριμένα ότι οι κράσεις αυτών των ανδρών που απολαμβάνουν αυτές τις ανηθικότητες, αν όχι πάντα, αλλά πολύ συχνά καταστρέφονται ολοσχερώς, αλλά με διαφορετικό τρόπο από εκείνους που επιδίδονται στη συνεύρεση με πόρνες.

Όποιος, λοιπόν, επιθυμεί να καταστρέψει ένα έθνος, αρκεί να εισάγει αυτή τη διαστροφή και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφαιρεθεί αφού ριζώσει, επειδή μπορεί να διαδοθεί με μεγαλύτερη μυστικότητα. Και αφού αντιληφθούμε ότι συμβεί κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε χώρα, όσο ισχυρή και ακμάζουσα κι αν είναι αυτή, μπορούμε ως πολιτικοί να προβλέψουμε πως θα αδυνατίσουν τα θεμέλια του μέλλοντός της και ότι μετά από μερικούς αιώνες δε θα είναι η ίδια ισχυρή χώρα, όπως τώρα.”

Green: Ουάου [φοβερό]
Barton: 1814.
Green: Σε έχω δει να δίνεις στατιστικές σχετικά με το τι συμβαίνει σε έθνη που υιοθετούν την ομοφυλοφιλία και τον ομοφυλοφιλικό γάμο και πόσο γρήγορα υποβαθμίζονται τέτοια έθνη.
Barton: Αυτά το 1814, αλλά έγινε και μια μελέτη στα 1920, η οποία εξέταζε περί τα 80 έθνη, και από εκείνα που απέρριψαν το νομοθετικό έλεγχο σεξουαλικών πρακτικών όπως η ομοφυλοφιλία, κανένα δεν επιβίωσε παραπάνω από 3 γενιές. Σε όσα [έθνη] κι αν εξέτασε…
Green: …επιβεβαιώθηκε αυτό που έλεγε η μελέτη του 1814.

Παρατηρήστε πως ο Barton δεν αναφέρει ποτέ στοιχεία της νομικής εργασίας του 1814, ούτε της έρευνας του 1920. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και οι δυο χαλκευμένες και σίγουρα δε θα ήταν η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό με Χριστιανό προπαγανδιστή. Αλλά ρητορικά ας υποθέσουμε ότι η εργασία του 1814 είναι αυθεντική και ότι όντως υπήρξε μελέτη για αυτά τα 80 έθνη. Δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό ότι ο Barton πρέπει να ψάξει 90 και 196 χρόνια στο παρελθόν για να βρει στήριξη (και μάλιστα ανεξακρίβωτη) για τη μισαλλοδοξία του;

Και κάτι ακόμη. Με τη σοδομία των ετεροφυλοφίλων τι γίνεται; Επιτρέπεται; Οι γκέι δεν είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν, ξέρετε. Δεν έχουν ειδικά ανατομικά μέρη για σοδομισμό που λείπουν από τους ετεροφυλόφιλους.

Τα σχόλια του Barton αναφέρθηκαν στο “The Ed Show” στο MSNBC, όπου ο παρουσιαστής Ed Schultz συζητούσε με τον Barry Lynn, διευθυντή της “Ένωσης Αμερικανών υπέρ του Διαχωρισμού Εκκλησίας-Κράτους” (Americans United for the Separation of Church and State). Ο Schultz είπε ότι πέραν των γεμάτων μίσος σχολίων του Barton, ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Jim DeMint της Ν. Καρολίνας είπε σε μια πρόσφατη συγκέντρωση ότι οι γκέι άντρες και οι σεξουαλικά ενεργές ανύπαντρες γυναίκες δε θα έπρεπε να επιτρέπεται να διδάσκουν στα σχολεία. Απαντώντας στην έκκληση του Barton για έλεγχο της ομοφυλοφιλίας, ο Lynn είπε:

Ο μόνος τρόπος για να ελεγχθεί κάτι τέτοιο είναι, υποθέτω, να τους μαζέψεις όλους σε ένα στρατόπεδο, σε ένα κελί σε ένα στρατόπεδο, και να τους κρατήσεις [μαντρωμένους] εκεί μέσα… Κάποιος μπορεί να πει “δε θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο”. Δυστυχώς, έχει ήδη συμβεί στα πλαίσια της ιστορία μας [ΣτΜ: άγνωστο αν εννοεί τα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή τα αμερικανικά της ίδιας περιόδου για τους Αμερικανούς ιαπωνικής καταγωγής· κλίνω προς το δεύτερο προσωπικά] Και όπως είπες, ο Jim DeMint λέει πως ένας τρόπος για να ξεκινήσει όλη αυτή η διαδικασία δαιμονοποίησης και του να είναι πιο δύσκολο να είναι κανείς γκέι ή λεσβία στην Αμερική είναι να μη μπορούν να διδάξουν… Πρόκειται για μία μιαρή, πολύ σατανική καμπάνια.

Συμφωνώ με τον Lynn. Εύκολα μπορώ να φανταστώ μια Χριστιανική Αμερική στην οποία οι γκέι τιμωρούνται για τη σεξουαλικότητά τους και υποχρεώνονται να ακολουθούν τα προγράμματα “αποκατάστασης” που οι Χριστιανοί τόσο αγαπάνε, προγράμματα που περιλαμβάνουν τη χορήγηση φαρμάκων που προκαλούν ναυτία, ώστε να κάνουν εμετό, ή τη χρήση ηλεκτροσόκ, ενώ τους δείχνουν γκέι πορνό. Αυτά ήδη συμβαίνουν. Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε θα το επιβάλει η κυβέρνηση.

Πριν μου πείτε ότι είμαι ένας παρανοϊκός συνωμοσιολόγος, κοιτάξτε λίγο ποιος είναι, τι κάνει και τι στόχους έχει ο David Barton. Στις 7 Φεβρουαρίου 2005, σε άρθρο του περιοδικού Time με τίτλο “Οι 25 ισχυρότεροι Ευαγγελικοί στην Αμερική” ο Barton (στο Νο 3 της κατάταξης) περιγράφεται ως εξής:

Ακόμη και πριν εμπλακεί ενεργά με την πολιτική, ο David Barton ήταν μια σημαντική φωνή στη συζήτηση του διαχωρισμού Εκκλησία-Κράτους. Τα βιβλία και οι βιντεοκασέτες του μπορούν να βρεθούν σε εκκλησίες σε όλη την επικράτεια, επιμορφώνοντας τη νέα γενιά Ευαγγελικών σ’αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε Χριστιανική Αντι-ιστορία. Η θέση του 51χρονου Τεξανού: Οι ΗΠΑ ήταν μια ενσυνείδητα θρήσκα χώρα από τον καιρό των Ιδρυτών της μέχρι το 1963, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε την απαγόρευση της προσευχής στα σχολεία (την οποία ο Barton ονομάζει “απόρριψη του θεϊκού νόμου”). Πολλοί ιστορικοί απορρίπτουν αυτή την ιδέα, αλλά η οργάνωση που στηρίζει τον Barton, η “Wallbuilders” και ο χείμαρρος δημοσιεύσεων, καθώς και οι παρουσιάσεις από υποστηρικτές του βιβλίων και εργασιών, όπως “ο Μύθος του Διαχωρισμού”, τον έκαναν ήρωα για εκατομμύρια, μεταξύ των οποίων και πολλοί ισχυροί πολιτικοί. Είναι συμπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Τέξας εδώ και 8 χρόνια, είναι φίλος με τον πρόεδρο της πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, Tom DeLay (τον οποίο και έχει συμβουλέψει για το “Pledge Patriot Act”, δηλαδή την κίνηση να μείνει το “υπό το Θεό” στον Αμερικανικό Όρκο Πίστης) και χρησιμοποιήθηκε από την Εθνική Ρεπουμπλικανική Επιτροπή κατά τις εκλογές ως σύνδεσμος με τους συντηρητικούς κύκλους. Όσοι εξελέγησαν ως αποτέλεσμα των προσπαθειών του δε νιώθουν μοναξιά στην Ουάσινγκτον. Ο Barton κάνει ξεναγήσεις στο Καπιτώλιο, κατά τη διάρκεια των οποίων δείχνει ένα σπάνιο αντίτυπο της Βίβλου που εξέδωσε κάποτε το Κογκρέσο για χρήση στα σχολεία.

Ο David Barton είναι Ευαγγελικός και σίγουρα φονταμενταλιστής, αλλά είναι γνωστός και ως Χριστιανός Εθνικιστής. Τι είναι ένας Χριστιανός Εθνικιστης; Η Michelle Goldberg σε άρθρο της του 2006 με τίτλο “Τι είναι ο Χριστιανικός Εθνικισμός;” εξηγεί:

Πρόκειται για μια σημαντική έννοια, διότι η απειλή για μια κοινωνία του πλουραλισμού δεν προέρχεται από εκείνους που απλά πιστεύουν σε μια συντηρητική ερμηνεία του Χριστιανισμού. Προέρχεται από εκείνους που πιστεύουν σε μια πολιτική ιδεολογία που θεωρεί ότι είναι δικαίωμα του Χριστιανισμού να κυριαρχεί. Οι Χριστιανοί Εθνικιστές πιστεύουν σε μια αναθεωρημένη ιστορία που λέει πως οι Ιδρυτές ήταν πιστοί Χριστιανοί, οι οποίοι ποτέ δε σκόπευαν να ιδρύσουν ένα κοσμικό κράτος. Ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους, σύμφωνα με αυτή την ιστορία, είναι μια απάτη που διαιωνίζουν οι αντιφρονούντες που μισούν το Θεό. Ένας από τους βασικότερους αναθεωρητές είναι ο David Barton, ο οποίος, εκτός του ότι κατευθύνει μια οργάνωση ονόματι “Wallbuilders” που διανέμει χριστιανικά εθνικιστικά βιβλία, άρθρα και βίντεο, είναι επίσης ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Τέξας. Ο στόχος των Χριστιανών Εθνικιστών είναι η αποκατάσταση ενός φανταστικού Χριστιανικού Έθνους. Όπως έγραψε ο George Grant (πρώην διευθυντής του ισχυρού “Coral Ridge Ministries” που ίδρυσε ο James Kennedy) στο βιβλίο του “Αλλαγή Φρουράς” (“Changing the Guard”):

“Οι Χριστιανοί έχουμε την υποχρέωση, την επιταγή, την αποστολή, την ιερή ευθύνη να ανακαταλάβουμε τη γη στο όνομα του Ιησού Χριστού. Να είμαστε κυρίαρχοι στις κοινωνικές δομές και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και ευσέβειας.
Αλλά επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι απλά μια φωνή.
Επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι απλά επιρροή.
Επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι ίσο χρόνο [έκθεσης]
Επιδιώκουμε την κυριαρχία.
Παγκόσμια Κυριαρχία. Με αυτή την αποστολή μας επιφόρτισε ο Χριστός.

[ΣτΜ: κυριολεκτικά ανατρίχιασα διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα]

Το 2000, ο Venkatachalapathi Samuldrala έγινε ο πρώτος ινδουιστής ιερέας που ιερούργησε ενώπιον του Κογκρέσου. Αυτό εξαγρίωσε το “Συμβούλιο Έρευνας Οικογένειας” (Family Research Council) ιδρυθέν από τον James Dobson του “Βάση στην Οικογένεια” και η ομάδα έκανε μια οργισμένη δήλωση (που περιλαμβάνεται στο άρθρο της Michelle Goldberg) η οποία μας δίνει μια γεύση της Αμερικής την οποία προσπαθούν να δημιουργήσουν οι Χριστιανοί Εθνικιστές:

Αν και είναι αληθές ότι οι ΗΠΑ ιδρύθηκαν βάσει των ιερών αρχών της θρησκευτικής ελευθερίας, αυτή η ελευθερία ποτέ δεν είχε σκοπό να ανεβάσει άλλες θρησκείες πάνω από το επίπεδο του Χριστιανισμού [και τη σημασία του] στην κληρονομιά της χώρας. Οι Ιδρυτές περίμεναν πως μόνο ο Χριστιανισμός θα έχαιρε της στήριξης της Κυβέρνησης και καμία άλλη θρησκεία, εφόσον δεν παραβιάζονταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων και τα δικαιώματά τους στη λατρεία. [Οι Ιδρυτές] θα έβρισκαν εντελώς απίστευτη την ιδέα πως όλες οι θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του παγανισμού, θα έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης.

Εκτός του ότι είναι πρώην αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Τέξας, ο Barton επιπλέον λειτουργεί και ως πολιτικός σύμβουλος στην Εθνική Ρεπουμπλικανική Επιτροπή. Η ιστοσελίδα της οργάνωσης που ίδρυσε ο Barton, η “Wallbuilders” δηλώνει πως η οργάνωση είναι:

…αφοσιωμένη στο να φέρει στο προσκήνιο τους ξεχασμένους ήρωες και ιστορία της Αμερικής, με έμφαση στα ηθικά, θρησκευτικά και συνταγματικά θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η Αμερική, θεμέλια τα οποία τα τελευταία χρόνια διαρκώς δέχονται επιθέσεις και υπονομεύονται.

Όπως δηλώνει η “WallBuilders”, οι άμεσοι στόχοι τους είναι:

…να επηρεάσουν άμεσα και θετικά την κυβέρνηση, την εκπαίδευση και την οικογένεια με το (1) να διαπαιδαγωγήσουν το έθνος σχετικά με τα θρησκευτικά θεμέλια της χώρας, (2) να παρέχουν πληροφορίες σε ομοσπονδιακούς, πολιτειακούς και τοπικούς αξιωματούχους ώστε τα νομοθετήματα και οι κανονισμοί να αντανακλούν βιβλικές αξίες και (3) να ενθαρρύνουν τους Χριστιανούς να εμπλακούν περισσότερο στα κοινά.

Ο Barton είναι ισχυρός άνδρας της Ρεπουμπλικανικής πολιτικής και επηρεάζει ιδιαίτερα τους Αμερικανούς Χριστιανούς.

Και τι γίνεται με τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Jim DeMint; Είναι ο άνθρωπος που πιστεύει πως οι γκέι και οι σεξουαλικά ενεργές ανύπαντρες γυναίκες δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να διδάσκουν σε σχολεία. Ο DeMint είναι βασικό μέλος της “Οικογένειας” (“Family”), μια από τις πιο ισχυρές οργανώσεις για την οποία μάλλον δεν έχετε ακούσει τίποτα. Είναι νωστή και ως “Αλληλεγγύη” (“Fellowship”) και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν αρέσκονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους και ως “Χριστιανική Μαφία”. Τους ανήκει το Capitol House στην Οδό C της Ουάσινγκτον, όπου συγκεντρώνονται τα μέλη και μερικές φορές διαμένουν κι εκεί. Η μόνη δημόσια εκδήλωση της “Οικογένειας” είναι το ετήσιο “Εθνικό Πρωινό Προσευχής” (“National Prayer Breakfast”). Ένα άρθρο στον Examiner του 2009 με τίτλο “Χριστιανική Μαφία: Η Φαμίλια της Οδού C” περιγράφει την ομάδα ως εξής:

Η Οικογένεια ενστερνίζεται παράξενους και σκοτεινούς σκοπούς. Μάλιστα, η αποστολή τους είναι να δημιουργήσουν μια παγκόσμια χριστιανική θεοκρατία, έναν κόσμο όπου όλες οι κυβερνήσεις θα είναι υποτελείς σ’αυτή την παράξενη και μυστικοπαθή χριστιανική σέκτα. Η φαμίλια στην Οδό C κηρύττει ένα δικό της απόκρυφο δόγμα, γνωστό και ως “Εντολή των Επτά Ορέων” (“Seven Mountains Mandate”) σύμφωνα με το οποίο οι πιστοί προσπαθούν να αποκτήσουν παγκόσμιο έλεγχο, αποκτώντας επιρροή σε ΜΜΕ, εκπαίδευση, τέχνη, διασκέδαση, οικογένεια και επιχειρηματική δραστηριότητα. Η ομάδα είναι ρατσιστική και σεξιστική και πιστεύει σε μια ισχυρή πατριαρχία και ότι ο Θεός έχει επιλέξει ως άρχοντες την λευκή, πλούσια ελίτ. Τα μέλη δίνουν όρκο σιωπής. [ΣτΜ: δεν ακούγεται ως ένα είδος χριστιανικής μασονίας;]

Ο συγγραφέας Jeff Sharlet έζησε για ένα διάστημα στο σπίτι της Οδού C και έχει γράψει δύο βιβλία για την Οικογένεια· “Η Οικογένεια: Ο Μυστικός Φονταμενταλισμός στην Καρδιά της Αμερικανικής Εξουσίας” και “Οδός C: Η Φονταμενταλιστική Απειλή για την Αμερικανική Δημοκρατία”. Αν θέλετε να διαβάσετε κάποιο βιβλίο τρόμου για το Χαλοουήν, δε θα βρείτε τίποτα πιο τρομακτικό από αυτά τα βιβλία. Τον Ιούλιο του 2009 ο Sharlet έγραψε ένα άρθρο για το περιοδικό “Salon” ονόματι “Σεξ και Δύναμη στο σπίτι της Οδού C” στο οποίο περιγράφει τους ανθρώπους της Οικογένειας:

Είναι οπαδοί μια πολιτικής θρησκείας που αγκαλιάζει τον ελιτισμό, απεχθάνεται τη δημοκρατία και επιδιώκει δύναμη για τα μέλη της, ώστε να “προωθήσουν αποτελεσματικά το Βασίλειο [του Θεού]“. Λένε πως κοπιάζουν για τον Ιησού, αλλά ο δικός τους Χριστός είναι ένας εσωστρεφής σωτήρας πεινασμένος για εξουσία που ελάχιστοι εκκλησιαζόμενοι θα αναγνώριζαν [...] Η Οικογένεια λειτουργεί σήμερα ως πανίσχυρο λόμπι που όμως δεν είναι καταγεγραμμένο ως τέτοιο και έτσι δεν υπόκειται σε έλεγχο τον οποίο υφίστανται άλλοι ισχυροί οργανισμοί, όπως οι Φαρμακευτικές ή οι Ασφαλιστικές εταιρείες που ασκούν πιέσεις στο πολιτικό σκηνικό.

Οι αρχηγοί της Οικογένειας θεωρούν το πολιτικό τους δίκτυο ως την εμπροσθοφυλακή του Χριστού, μία ελίτ που βρίσκεται υπεράνω όχι μόνο της κοινής ηθικής, αλλά και των νόμων που ρυθμίζουν τα λόμπι. Τον πρώτο καιρό σκεφτόντουσαν να καταγραφούν ως “λόμπι για το Βασίλειο του Θεού”. Αντ’αυτού, ο ιδρυτής Abraham Vereide αποφάσισε ότι η ομάδα θα ήταν πιο αποτελεσματική αν συνεργαζόταν απ’ευθείας με πολιτικούς. “Όσο πιο αόρατη μπορείς να κάνεις μια οργάνωση…” κηρύττει ο αντικαταστάτης του Vereide και τρέχων πρόεδρος Doug Coe “…τόσο πιο πολύ επιρροή έχει”. Αυτό είναι αλήθεια. Γι’αυτό και έχουμε νόμους που απαιτούν οι ομάδες πολιτικής πίεσης να δηλώνονται ως τέτοιες.

Στο νέο του βιβλίο, “Οδός C: Η Φονταμενταλιστική Απειλή για την Αμερικανική Δημοκρατία”, ο Sharlet γράφει για μια από τις χειρότερες δραστηριότητες της Οικογένειας. Η ομάδα έχει παράρτημα στην Ουγκάντα, όπου ενεργά υποστηρίζουν το νομοσχέδιο που έχει γίνει γνωστό ως “σκοτώστε τους γκέι” και καθιστά την ομοφυλοφιλία αδίκημα με ποινή θανάτου. Η Οικογένεια, της οποία βασικό και ενεργότατο μέλος είναι ο Γερουσιαστής Jim DeMint, υποστηρίζει τη φυλάκιση και εκτέλεση των ομοφυλοφίλων… απλά και μόνο επειδή είναι ομοφυλόφιλοι. Είναι υπερβολή να πει κανείς πως αυτό μοιάζει με δοκιμή; Ένα είδος εργαστηριακού ελέγχου για το πώς θα λειτουργήσει στην πράξη ένας τέτοιος νόμος;

Εξακολουθώ να ακούγομαι ως παρανοϊκός συνωμοσιολόγος; Τι νομίζετε πως θα συνέβαινε στους ομοφυλόφιλους (ή ακόμα και θηλυπρεπείς ετεροφυλόφιλους) στην Αμερική που οραματίζονται ο David Barton και ο Γερουσιαστής Jim DeMint; Θα γίνονταν ανεκτοί; Θα μπορούσαν νομίζετε να ζουν ανοιχτά; Ή νομίζετε πως είναι πιο πιθανό να φυλακίζονται ή και να εκτελούνται για την ομοφυλοφιλία τους, την οποία η Βίβλος περιγράφει ως “βδέλυγμα”; Υπάρχουν πολύ ισχυροί άνθρωποι στις ΗΠΑ που εργάζονται για ένα τέτοιο μέλλον. Χριστιανικές εθνικιστικές οργανώσεις όπως η “Βάση στην Οικογένεια” και τα παρακλάδια της, οι “Κατασκευαστές Τειχών” και λοιποί και θεοκρατικοί φανατικοί, όπως η “Οικογένεια”.

Η αυξανόμενη χριστιανική εχθρικότητα προς τους ομοφυλόφιλους στην Αμερική που βλέπουμε τώρα είναι μια κρίση πανικού που έχει προκαλέσει το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν στο όριο της νομιμοποίησης του γάμου ομοφυλοφίλων. Προκαλείται επίσης και από τις προσπάθειες να μη χρησιμοποιείται υποτιμητικά η λέξη “γκέι” και να καταπολεμηθεί ο τραμπουκισμός κατά γκέι εφήβων στο σχολείο. Αυτές οι χριστιανικές οργανώσεις δεν μπορούν να καταπιούν την ιδέα ότι οι ομοφυλόφιλοι απορροφώνται ομαλά στην Αμερικανική κοινωνία, και ότι θα είναι πλέον απαράδεκτο να παρενοχλούνται και να υποτιμούνται και παράνομο να υπάρχουν διακρίσεις εναντίον τους. Αυτό που ζητάνε έντονα αυτές οι ομάδες, ασχέτως πώς το ονομάζουν, είναι διακρίσεις και μίσος κατά των γκέι Αμερικανών και η ενθάρρυνση της βίας κατά αυτής της κοινωνικής ομάδας, που προκαλεί τόση απελπισία, ώστε ομοφυλόφιλοι έφηβοι αυτοκτονούν.

Όλοι έχουν δει την οικογένεια Phelps της Βαπτιστικής Εκκλησίας Westboro να πηγαίνουν σε κηδείες με πλακάτ που γράφουν “Ο Θεός μισεί τους πούστηδες”. Αν μιλήσεις για τη χριστιανική δίωξη των γκέι Αμερικανών, οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι μιλάς γι’ αυτούς και θα γελάσουν, αφού κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Είναι προφανώς ακραία περίπτωση, ένα άκρο που γίνεται επιτρεπτό και σιωπηρά ανεκτό και εν τέλει δικαιολογημένο από τους “μετριοπαθείς” Χριστιανούς. Αλλά δεν είναι το μόνο παράδειγμα διωγμού ομοφυλοφίλων από Χριστιανούς. Μάλιστα, είναι σχεδόν ανέκδοτο μπροστά στις πολύ πιο βλαβερές μεθόδους που ακολουθούνται από ανθρώπους που ούτε καν θα τους ξεχώριζες μέσα στο πλήθος, και που δεν θα κρατούσαν ποτέ ένα τέτοιο πλακάτ.

Αυτό μας φέρνει πίσω στο θέμα “τραμπουκισμός στο σχολείο”. Αυτό κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να απομακρύνουν τα προγράμματα κατά του τραμπουκισμού από το σχολείο και να εμποδίσουν τους γκέι Αμερικανούς από το να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Δεν είναι παρά τραμπούκοι. Νομίζουν πως έχουν το Θεό με το μέρος τους. Το κακό με το Θεό είναι πως είναι αόρατος και σιωπηρός. Δεν κάνει τίποτα, δε λέει τίποτα. Είναι απλά απών. Οπότε είναι ό,τι τον θες να είναι. Αυτοί τον θέλουν ως δικαιολογία για το μίσος τους.

Όπως παλιά οι Χριστιανοί κατηγορούσαν ανθρώπους για μαγεία (για μια σωρεία λόγων που κανένας δεν είχε σχέση με την αλήθεια) τους παρενοχλούσαν, τους κακομεταχειρίζονταν, τους φυλάκιζαν και ακόμα και τους εκτελούσαν, θέλουν σήμερα να συνεχίσουν να μπορούν να κακομεταχειρίζονται και να παρενοχλούν ομοφυλόφιλους. Και αν περάσει το δικό τους, μια μέρα θα τους φυλακίζουν και θα τους εκτελούν. Οι μάγισσες κατηγορούνταν για κάθε πρόβλημα, από το πιο φαιδρό μέχρι το πιο μεγάλο. Μερικοί Χριστιανοί κάνουν το ίδιο με τους ομοφυλόφιλους.

O Pat Robertson ήταν επί δεκαετίες ο πιο ισχυρός Χριστιανός ηγέτης στην Αμερική, με πολύ μεγάλη επιρροή. Με την ευκαιρία του Gay Pride στο Ορλάντο της Φλόριδας το 1998, ο Pat Robertson είπε στην τηλεοπτική εκπομπή του “The 700 Club”: “Θέλω να προειδοποιήσω το Ορλάντο ότι όπου να ’ναι θα σας χτυπήσουν μεγάλοι τυφώνες και δε νομίζω πως θα κουνούσα αυτές τις σημαίες μπροστά στο πρόσωπο του Θεού, αν ήμουν στη θέση σας”. Να και μερικά άλλα που έχει πει για τους γκέι στην εκπομπή του:

Είναι άλλο να λένε “έχουμε δικαίωμα στην εργασία”, “έχουμε δικαίωμα να μας αφήσετε ήσυχους στον κόσμο μας να κάνουμε τα δικά μας” και εντελώς άλλο να λένε “όχι μόνο θα μπούμε στα σχολεία, αλλά θα πάρουμε τα παιδιά και τα εγγόνια σας και θα τα κάνουμε ομοφυλόφιλους.

Ξέρω ελάχιστους ομοφυλόφιλους που δεν ικανοποιούν τις ορέξεις τους. Τέτοιοι άνθρωποι αμαρτάνουν κατά του Θεού και θα οδηγήσουν τελικά στην καταστροφή της οικογένειας και του έθνους. Είμαι σθεναρά ενάντιος σ’αυτά τα πράματα και θα κάνω τα πάντα για να περιορίσω την ελευθερία των ανθρώπων αυτών να διαδώσουν τη μιασματική ασθένειά τους στους νέους του έθνους.

Αν διαδοθεί η ομοφυλοφιλία, αυτό θα προκαλέσει την καταστροφή του έθνους μας, θα φέρει βόμβες τρομοκρατών, σεισμούς, ανεμοστρόβιλους και ίσως και μετεωρίτες. Δεν είναι απαραίτητα κάτι που θα έπρεπε να υποδεχτούμε με ανοιχτές αγκάλες.

Να θυμάστε ότι ο Robertson, που ήταν το 1988 βασικός υποψήφιος για το χρίσμα του Προέδρου για τους Ρεπουμπλικανούς, εκπροσωπεί ένα μεγάλο κομμάτι των Αμερικανών Χριστιανών. Όταν τους Χριστιανούς δεν τους αρέσει κάτι ή απλά διαφωνούν με κάτι, γρήγορα συγκεντρώνονται και φωνάζουν την άποψή τους. Έχετε δει κανένα Χριστιανό να διαμαρτύρεται για τις δηλώσεις του Pat Robertson;

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν είναι ένα απλό κόμμα. Είναι πλέον το πολιτικό σκέλος της Χριστιανικής Θρησκείας στις ΗΠΑ. Κάθε φορά που ένας Ρεπουμπλικανός κερδίζει στις εκλογές ερχόμαστε ένα βήμα κοντύτερα στην Αμερική που οραματίζεται ο σύμβουλος της Ρεπουμπλικανικής Εθνικής Επιτροπής David Barton και ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Jim DeMint και όλοι εκείνοι που συμφωνούν πως η Αμερική θα έπρεπε να είναι ένα χριστιανικό έθνος που κυβερνάνε Χριστιανοί, που ευνοεί τους Χριστιανούς· ένα έθνος που το να κοροϊδεύεις παιδιά μέχρι αυτοκτονίας είναι μια επιτρεπτή δραστηριότητα.

Πλησιάζουν οι εκλογές [για τη Γερουσία στις 2 Νοεμβρίου 2010]. Είναι ζωτικής σημασίας να ψηφίσετε. Και ενώ ψηφίζετε, μην ξεχάσετε ποιοι είναι οι τραμπούκοι.

Από την ερχόμενη εβδομάδα, διάφοροι παρτάκηδες θα απαιτήσουν να μην πληρώσουν τα σπασμένα του διεφθαρμένου Κράτους, ενώ το Κράτος θα απαιτήσει περισσότερη βοήθεια από τους παρτάκηδες. Κανείς όμως δεν θα ζητήσει τη συμβολή της εκκλησίας, όπως και κανείς δεν ζήτησε επισήμως εξηγήσεις για τα φασιστικά παραληρήματα διαφόρων Μητροπολιτών τον τελευταίο καιρό. Όλες οι απεργίες θα βλάψουν τα οικονομικά του Κράτους, και οι πορείες θα κατευθυνθούν στα Υπουργεία και τη Βουλή. Όμως, καμία εκκλησία δεν θα αποκλειστεί, ενώ η Μονή Πετράκη θα συνεχίσει τις δουλειές της στο ήσυχο και αδιατάραχτο περιβάλλον του Κολωνακίου.

Η εκκλησία της Ελλάδος Α.Ε. χρήζει μίας ιδιαίτερης ασυλίας, που αποκτά ακόμα και οικονομικό χαρακτήρα στη χειρότερη οικονομική κρίση της μεταπολίτευσης.

Αμέτρητα ακίνητα, δωρεές εκατομμυρίων, ΜΚΟ μαϊμούδες, αφορολόγητες κερδοφόρες Μονές και επιχειρήσεις, που κάθε χρόνο δημιουργούν τεράστιες μαύρες τρύπες στο επίσημο ΑΕΠ της χώρας, «με ευλάβεια και κατάνυξη». Συντάξεις φοβισμένων γιαγιάδων, τεράστιες περιουσίες και κτήματα-φιλέτα αποθανόντων, χρηματικές δωρεές απελπισμένων «αμνών» και ορδές χαμηλόμισθων απελπισμένων, συνεχίζουν να τροφοδοτούν το μεγαλύτερο αδηφάγο τέρας εκτός φορολογικού πλαισίου. Και όσο οι ρασοφόροι μένουν στο απυρόβλητο, τόσο ο κόσμος συνεχίζει να χώνει πενηντάρικα και κατοστάρικα στα ράσα για να βαφτίσει το παιδί του, να ανάψει ένα κερί, να πενθήσει το νεκρό του και να φιγουράρει στο γάμο του.

Η περιουσία της εκκλησίας είναι τόσο μεγάλη που ουδέποτε έχει καταμετρηθεί ολόκληρη στο σύνολό της. Τα στοιχεία για την ακίνητη περιουσία της είναι από τα πιο προσεγγιστικά, αλλά και πάλι είναι χαμηλότερα από τα πραγματικά. Μία καλύτερη εικόνα ισχύει μόνο για τις επίσημες οικονομικές δραστηριότητες της εκκλησίας (όπως εισπράξεις ενοικίων, χαρτοφυλάκιο, κλπ), και φυσικά πουθενά δεν εκτιμώνται τα «χαρτζιλίκια» των παπάδων, και οι δωρεές που καθημερινά φουσκώνουν το εκκλησιαστικό αποθεματικό.

Μέσα σε όλη αυτή την απάτη, και εν μέσω της παράλογης ανταλλαγής κατηγοριών μεταξύ εργαζομένων και Κράτους, τα ρασοφόρα golden boys συνεχίζουν και τρίβουν «ευλαβικά» τις χοντρές κοιλιές τους. Είναι καιρός, τα βλέμματα να στραφούν όχι μόνον στους ύπερ-έχοντες, αλλά κυρίως σε αυτούς που ανέκαθεν την έβγαζαν καθαρή και πάντα ελίσσονταν μακριά από τις οικονομικές υποχρεώσεις του κοινωνικού μας συνόλου, ενώ εκείνοι συνέχιζαν να θησαυρίζουν. Είναι καιρός, το αίτημα της ουσιαστικής φορολόγησης της εκκλησίας, να γίνει δυνατό και επιτακτικό από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται.

Τις τελευταίες μέρες έχει ξεκινήσει μία επίσημη διαδικτυακή συλλογή υπογραφών για τη φορολόγηση της εκκλησίας. Υπογράψτε όσοι συμφωνείτε και γνωστοποιείστε το petition με όποιον τρόπο μπορείτε.

Όλοι γνωρίζουμε ανθρώπους που ορκίστηκαν στο ευαγγέλιο καταθέτοντας σε δικαστήριο, χωρίς να είναι στην ουσία χριστιανοί, απλά και μόνο για να μην διακινδυνεύσουν την ενδεχόμενη δυσμένεια ενός θρήσκου δικαστή. Πόσο ελεύθεροι μπορούμε να αισθανόμαστε να δηλώσουμε ότι δεν είμαστε χριστιανοί, σε έναν τόπο όπου τα χριστιανικά σύμβολα δεσπόζουν;

Πώς θα επιλέξει ελεύθερα ένα παιδί αν θα έχει θρήσκευμα ή όχι, και αν ναι, ποιο θα είναι αυτό, όσο ο εσταυρωμένος κρέμεται σε περίοπτη θέση πάνω από την έδρα; Πόσο εύκολο νομίζουμε πως είναι να πάρει κανείς μια θέση αντίθετη με την κρατούσα αντίληψη του κοινωνικού συνόλου; Πώς είναι δυνατόν να μην συνειδητοποιεί κανείς ότι τα σύμβολα και τα τελετουργικά ενός θρησκεύματος (σταυροί, εικονίσματα, προσευχές, αγιασμοί), όταν συνδέονται με χώρους όπου προσέρχονται αναγκαστικά όλοι οι πολίτες για εκπλήρωση των υποχρεώσεων ή για διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους (βλέπε σχολεία, δικαστήρια, αστυνομία, στρατός, δημόσιες υπηρεσίες), συνιστούν επιβολή αυτού του θρησκεύματος;

Ω φυσικά, δεν απαγορεύεται να έχεις άλλο θρήσκευμα ή να μην έχεις θρήσκευμα. Ας πάει όμως κάποιος να το πει αυτό παρακαλώ στην κόρη μου, που κάνει τον σταυρό της την ώρα της πρωινής προσευχής στο προαύλιο, επειδή το κάνουν όλα τα παιδάκια, ενώ φαινομενικά κανείς δεν της το δίδαξε ούτε της το επέβαλε. Θα μπορούσε βέβαια να κάθεται μόνη της στην αίθουσα εκείνη την ώρα, ή να στέκεται δίπλα στους άλλους χωρίς να κάνει το σταυρό της. Φανταστείτε όμως σας παρακαλώ ένα εξάχρονο παιδί, στην πρώτη τάξη του δημοτικού, σε έναν κανούριο χώρο, με καινούρια πρόσωπα, με πρωτόγνωρες υποχρεώσεις, να προσπαθεί να προσαρμοστεί σε όλα αυτά, κι από πάνω να χρειάζεται να κάνει και δήλωση θρησκευτικών πεποιθήσεων – γιατί η αποχή από το χριστιανικό τελετουργικό είναι μια ιδεολογική δήλωση. Πώς είναι δυνατόν να αναγκάζουμε τα παιδιά να πάρουν μια τόσο σοβαρή ιδεολογική απόφαση και να σηκώσουν το βάρος της, είτε κάνοντας τον σταυρό τους είτε μη κάνοντάς τον;

Προς τους χριστιανούς που νιώθουν να απειλείται η πίστη τους, έχω να πω ότι θα έπρεπε να χαίρονται στην προοπτική της κατάργησης των συμβόλων στα σχολεία. Μήπως η διατήρηση των συμβόλων θα κάνει τα παιδιά να γίνουν χριστιανοί; Μάλλον το αντίθετο: θα τα διδάξει να προσποιούνται, εκτελώντας μηχανικά κάποιες κινήσεις κι επαναλαμβάνοντας κάποιες φράσεις, όπως κάνει η κόρη μου τώρα, για να ενταχθούν στο σύνολο. Η ουσία της πίστης δεν διδάσκεται μέσα από τυπικά τελετουργικά. Όσοι νοιάζονται αληθινά για την χριστιανική πίστη, θα πρέπει να θέλουν να καταργηθούν οι σταυροί από τα σχολεία, και η προσευχή, και η κατήχηση που ευφημιστικά λέγεται “μάθημα θρησκευτικών”.

Κι εμείς οι ανόητοι, ενώ είμαστε όλοι πολίτες αυτού του τόπου, χωριζόμαστε σε στρατόπεδα “χριστιανών” και “λοιπών” και τσακωνόμαστε για το αν θα μείνει το σύμβολό “μας” ή αν θα φύγει το σύμβολό “τους”, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι το σύμβολο αυτό είναι μια δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

Ας κάνουμε όλοι μαζί τον τόπο μας έναν τόπο ελεύθερο, όπου κανείς δεν θα χρειάζεται να σταυροκοπιέται μηχανικά ούτε να ορκίζεται προσποιητά προκειμένου να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο.

Έχει ιδρυθεί στο facebook ομάδα με τίτλο “Να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες”. Τόσο εκεί, όσο και στο forum “Αθεϊα” έχω ανοίξει συζήτηση όπου προτείνω την συλλογή υπογραφών με αίτημα την κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων στους παραπάνω χώρους. Αν υπάρξει αρκετό ενδιαφέρον, μπορούμε να το ξεκινήσουμε. Ίσως να μην πετύχουμε την άμεση κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων, τουλάχιστον όμως θα ακουστούν οι φωνές των πολιτών που είναι υπέρ της κατάργησης.

Μια άλλη δράση που θα μπορούσε να γίνει, θα ήταν μια καταγγελία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το συγκεκριμένο θέμα από μέρους ενός γονέα, όπως έγινε στην Ιταλία. Σκέφτηκα να το κάνω εγώ, αλλά ανησυχώ για τις τυχόν αντιπαραθέσεις με τους παράγοντες του σχολείου, δεδομένου ότι η καταγγελία θα είναι επώνυμη και θα αφορά το συγκεκριμένο σχολείο. Αν το παιδί μου ήταν στην έκτη τάξη, δεν θα με απασχολούσε τόσο, γιατί την επόμενη χρονιά θα έφευγε από εκεί. Αλλά είναι στην πρώτη, έχουμε μπροστά μας άλλα πέντε χρόνια, και δεν ξέρω αν θα άντεχα την ενδεχόμενη δυσαρέσκεια διευθυντών και γονιών. Αν κάποιος άλλος θέλει να το ξεκινήσει, με τις ευλογίες μου.

Το βασικότερο, είναι ίσως η γενικότερη ανοχή της κοινωνίας και εν ακολουθία του κράτους, απέναντι σε τέτοιες πράξεις που φυσικά επιφέρουν την ανάλογη ασυδοσία στα εκάστοτε όργανα εξουσίας. Δύο άνθρωποι (ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Σαμαράς, και ο Πρόεδρος του μουσείου Ακρόπολης κ. Παντερμαλής) αποφασίζουν αυθαίρετα να αποκρύψουν ιστορικές αλήθειες για την καταστροφή ενός εκ των σημαντικότερων ελληνικών μνημείων, παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Δύο άνθρωποι αποφασίζουν να λογοκρίνουν ευθέως το έργο ενός Έλληνα σκηνοθέτη διεθνούς φήμης. Εάν αυτή η πράξη δεν θεωρείται άκρως ανθελληνική, ή καλύτερα, εάν δεν θίγει άμεσα ελληνικά συμφέροντα, τότε μάλλον μας διαφεύγει η έννοια του πατριωτισμού. Κι όμως, η απόφαση λήφθηκε από μία δεξιά κυβέρνηση σε μία περίοδο μάλιστα που προσπαθεί να αναδείξει το εθνικιστικό προφίλ της! Άρα η χώρα κυβερνάται είτε από άκρατο παραλογισμό, είτε από αμόρφωτους σκοταδιστές ρασοφόρους… ή και τα δύο.

Ένα άλλο συμπέρασμα είναι ότι η απαξίωση του πολιτικού γίγνεσθαι στη χώρα συνεχίζει ακάθεκτη. Η μοναδική πολιτική φωνή αντίδρασης που ακούστηκε σχετικά με αυτό το απαράδεκτο γεγονός, ήταν της κας Δαμανάκη του ΠΑΣΟΚ, η οποία όμως αντί να ασκήσει ευθεία κριτική στην ίδια την εκκλησία, προτίμησε μία κλασσική πολιτική σύγκρουση ρουτίνας με το πρόσωπο του κ. Σαμαρά. Υποτιμώντας για άλλη μία φορά τη νοημοσύνη του εκλογικού σώματος, αφού υπέθεσε ότι τα καμώματα του κ. Βενιζέλου κατά την έκθεση Outlook 2003 είναι περασμένα ξεχασμένα, η κα Δαμανάκη μετά την”ξύλινη” ρητορική της επέστρεψε ήσυχη στη “σοσιαλιστική” συνείδησή της. Ταυτόχρονα, η ελληνική Αριστερά φαίνεται πως είναι απασχολημένη με τα μπάνια του λαού και ποσώς ενδιαφέρεται για μία ασήμαντη λογοκρισιούλα έργου, ενός ασήμαντου σκηνοθετούλη σχετικά με ένα ασήμαντο μνημειάκι.

Αυτό που διαφαίνεται ως προφανές αλλά δεν παύει να είναι σημαντικό, είναι η συνεχιζόμενη ανοχή της ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε ξεκάθαρες αποφάσεις αποσιώπησης της αλήθειας από την εκκλησία. Αντιδρά η εκκλησία στη διδασκαλία της εξελικτικής θεωρίας του Δαρβίνου στα σχολεία; Ας μην διδαχτούν τα παιδιά το σημαντικότερο επιστημονικό επίτευγμα στη Βιολογία. Αντιδρά η εκκλησία σε ιστορικά γεγονότα; Ας αποκρυφτούν τα συγκεκριμένα γεγονότα που όλως τυχαίως συνδέονται άμεσα με την ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Επιστημονικά επιτεύγματα, ιστορικές αλήθειες και γεγονότα που κουκουλώνονται ευθαρσώς και δημοσίως, υπό το αδιάφορο βλέμμα ενός χριστιανό-ντοπαρισμένου ποιμνίου.

Το ίδιο ποίμνιο που κάνει δωρεές σε εκκλησίες, που συνεχίζει την τήρηση των χριστιανικών βουντού, απαρχαιωμένων τελετουργικών, ειδωλολατριών, πτωματολατριών και κάθε είδους μεταφυσικών παροξυσμών, προτιμάει να σιωπά και να αδιαφορεί για το μεσαιωνικό παρακράτος που συνεχίζει να ελέγχει και να επηρεάζει άμεσα το ελληνικό κοσμικό κράτος του 21ου αιώνα. Ταυτόχρονα, οι μοναδικές φωνές λογικής και δημοκρατίας συνεχίζουν να ακούγονται μόνον όποτε βγαίνει στο προσκήνιο κάποια βροντερή ξεφτίλα όπως αυτή της πρόσφατης λογοκρισίας. Τον υπόλοιπο καιρό, κράτος και εκκλησία συνεχίζουν ακάθεκτα την αρμονική συμβίωσή τους, παρατείνοντας τις αυθαιρεσίες, τις λογοκρισίες, και διατηρώντας σκόπιμα την κοινωνική αμάθεια που τους βολεύει.

Το ψεύδος και ο παραλογισμός, άλλωστε, έχουν γίνει ευρύτατα κοινωνικά χαρακτηριστικά, οπότε κανενός το αυτί δεν ιδρώνει όταν η “προσβεβλημένη” εκκλησία ωρύεται για το “απαράδεκτο” φιλμάκι του κ. Γαβρά, ενώ ταυτόχρονα τυπώνει κόμικ (απόσπασμα του οποίου ακολουθεί) για να “εκπαιδεύσει” την ελληνική νεολαία, σχετικά με τη σχέση χριστιανισμού και αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.