Το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα διδάσκεται στα δημόσια σχολεία, ο αγιασμός τελείται από ορθόδοξους χριστιανικούς ιερείς για όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως δόγματος, το ίδιο και η καθημερινή ορθόδοξη χριστιανική προσευχή, και μάλιστα όπως ορίζει το Π.Δ. 201/98 (ΦΕΚ 161Α), άρθρο 13, §10, οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι μαθητές οφείλουν παρευρίσκονται στο χώρο της συγκέντρωσης*, τηρώντας απόλυτη ησυχία, σεβόμενοι τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους που προσεύχονται, χωρίς κανείς να θίγεται ή να τολμά να μιλήσει περί επιβολής και περί προσηλυτισμού.

Αν υποθέσουμε ότι υφίστανται προσηλυτισμό οι ορθόδοξοι μαθητές που παρίστανται στον αγιασμό του σχολείου αυτού, στο οποίο οι γονείς επέλεξαν να τα εγγράψουν γνωρίζοντας αναφίβολα ότι διευθύνεται από ρωμαιοκαθολικούς, τι θα πρέπει να σκεφτούμε τότε για τους μαθητές άλλων δογμάτων που παρίστανται στον αγιασμό και την προσευχή όλων των δημόσιων σχολείων, χωρίς ούτε οι γονείς τους ούτε οι ίδιοι να έχουν άλλη επιλογή;

Κι έρχεται τώρα ο μητροπολίτης μας, ο καλός αυτός άνθρωπος, και ενοχλείται από το γεγονός ότι τελείται αγιασμός από ρωμαιοκαθολικό ιερέα σε εκπαιδευτήριο που ανήκει σε ρωμαιοκαθολικό μοναστικό τάγμα. Η καταγγελία του μητροπολίτη μπορεί να είναι νομότυπη, αλλά όζει μισαλλοδοξίας και προκατάληψης. Αν το σύνταγμα και οι νόμοι δικαιώνουν μια τέτοια καταγγελία, καιρός είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να αλλάξουν. Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται “προσηλυτισμός” το ένα και να διώκεται, και “διαπαιδαγώγηση” το άλλο και να προωθείται από τη δημόσια παιδεία. Πιο κατάφωρη και αισχρή διάκριση δεν μπορεί να υπάρξει. Και καλά ο μητροπολίτης δεν μπορεί να δει πέρα από τις παρωπίδες του. Οι κρατικοί μας λειτουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι κυβερνήσεις, ως πού βλέπουν; Και ως πότε;

Ο μητροπολίτης έχει δικαίωμα να μηνύσει τους ρωμαιοκαθολικούς που στο δικό τους το σχολείο τέλεσαν τον δικό τους αγιασμό. Εγώ που δεν είμαι χριστιανή ορθόδοξη και το παιδάκι μου παρακολουθεί αγιασμό στην αρχή της χρονιάς από ορθόδοξο χριστιανό ιερέα, ακούει στα μαθήματα της γλώσσας, της ιστορίας, ακόμη και της μουσικής ένα σωρό ορθόδοξες χριστιανικές αναφορές, βλέπει κάθε μέρα ένα ορθόδοξο χριστιανικό εικόνισμα πάνω από την έδρα της δασκάλας του, και παρίσταται συμφώνως τω νόμω κάθε μέρα στην ορθόδοξη χριστιανική προσευχή κι έχει συνηθίσει να κάνει και τον σταυρό του, σε ποιον μπορώ να κάνω μήνυση πείτε μου;

*Το ΠΔ διευκρινίζει βεβαίως ότι οι αλλόθρησκοι και ετερόδοξοι δεν συμμετέχουν στην προσευχή (αυτό πάει να πει απλώς ότι δεν τους υποχρεώνουν να την απαγγείλουν οι ίδιοι), και παρίστανται μόνον εφόσον προσέλθουν πριν αυτή γίνει — δεν είναι δηλαδή υποχρεωτικό να παρευρίσκονται. Πείτε μου όμως, ποιος γονιός είναι δυνατόν να κάθεται με το ρολόι στο χέρι έξω από το σχολείο ώστε να στείλει το παιδί του μέσα ακριβώς τη στιγμή που τελειώνει η προσευχή; Δεν μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο, γιατί αμέσως μετά την προσευχή μπαίνουν στις τάξεις, ούτε να το βάλει νωρίτερα αν δεν θέλει να ακούσει την προσευχή: πρέπει να καραδοκεί για το σωστό δευτερολεπτο. Μιλάμε για παράλογα πράγματα.

Μαζί με μητροπολίτες και παπάδες άρχισαν τον κανονιοβολισμό των ανασφαλών πολιτικών στο Υπ. Παιδείας που ως αποκλειστικό στόχο τους έχουν να επιβιώσουν πολιτικά και ελάχιστα τους απασχολεί η εκπαίδευση… Οι ίδιοι αύριο μπορεί να ασχολούνται με τον τουρισμό και μεθαύριο με τα αγροτικά ή με το στρατό και το ναυτικό – είναι άνθρωποι πασπαρτού!

Ανακοινώθηκε λοιπόν το ανανεωμένο σχέδιο, όπου θρησκευτικά είναι μέσα πλέον, αλλά Πληροφορική και Βιολογία είναι στα προαιρετικά. Είτε Βιολογία, είτε Πληροφορική θα μάθεις, και τα δύο δεν γίνεται, αφού έπρεπε να μπει μέσα και το μάθημα “Θρησκεία και Κόσμος”. Ο τίτλος αυτός δίνει την εντύπωση μαθήματος θρησκειολογίας, αλλά στην πράξη πάλι πατερημά θα αποστηθίζουν!

Επ’ αυτών ανακοινώθηκε μια ερώτηση στη Βουλή της “Δημοκρατικής Αριστεράς” (Κουβέλης) και μια δήλωση των επαγγελματιών της πληροφορικής.

Τι “μήπως δέχεται πιέσεις” ρε παιδιά… Εδώ υπάρχει πηγαινέλα μητροπολιτών, παπάδων και θεολόγων στο Υπουργείο που τάζουν ψήφους, για να μη θιγεί το κεκτημένο της ιουδαιοχριστιανικής κατήχησης. Θα μου πείτε μια ωρίτσα θα είναι “Θρησκεία και Κόσμος”, η συνήθης ώρα του παιδιού, δεν βαριέσαι, ας χαλαρώσουν τα παιδιά… Σωστό κι αυτό, αλλά να ξέρουμε πού κάνουν υποκλίσεις οι “προοδευτικοί” πολιτικοί και ποιες ποδιές προσκυνούν…

Τελικά, θα σκέφτηκαν οι πασπαρτού πολιτικοί στο υπουργείο παιδείας: Πας με πληροφορική στον παράδεισο; Δεν πας… Ενώ με Θρησκευτικά έχεις ορθάνοιχτες τις πόρτες της “σωτηρίας”…

Βέβαια για να συνεχίσει η μπίζνα του σκοταδισμού, πρέπει να σιγουρευτείς ότι το ποίμνιό σου παραμένει αριθμητικά σταθερό ή έχει έστω αυξητικές τάσεις. Διαφορετικά τα μαθήματα ψευδοηθικής, ανασφάλειας, υποταγής, ενοχής, ασεξουαλικότητας, μοιρολατρείας, νεκρολαγνείας, παραλογισμού και μεταφυσικής που διδάσκεις πάνε στο βρόντο. Φυσιολογική ήταν λοιπόν η αντίδραση σύσσωμης της μαυροφόρας πλέμπας πριν μερικούς μήνες όταν το Υπουργείο Παιδείας και Αστρολογίας ανακοίνωσε ότι στο «νέο Λύκειο» το μάθημα των θρησκευτικών θα είναι πλέον προαιρετικό.

Ο ξεσηκωμός του Κλήρου ξεκίνησε και εκμεταλλευόμενος τον αιώνιο έρωτα μεταξύ ελληνικού Κράτους και εκκλησίας, κατάφερε τελικά να μεταπείσει την Υπουργό Παιδείας να συμπεριλάβει τα θρησκευτικά στην υποχρεωτική ύλη του «νέου Λυκείου» που ανακοινώθηκε πριν δύο εβδομάδες. Και όχι μόνον αυτό, αλλά προκειμένου τα θρησκευτικά να χωρέσουν στην ύλη, στην Α κατεύθυνση (δηλαδή τη θετική) της Β’ Λυκείου αναγκαστικά ο μαθητής πρέπει να επιλέξει μεταξύ Βιολογίας ή Επιστήμης Υπολογιστών. Όχι και τα δύο όπως προβλεπόταν στο αρχικό σχέδιο. Μην τυχόν και ρίξουμε τον μαθητή στα τρίσβαθα της κολάσεως διδάσκοντας ταυτόχρονα τον αμαρτωλό, μαϊμουδάνθρωπο Δαρβίνο μαζί με τα σατανικά τσιπάκια του οξαποδώ!

Φυσικά η γκρίνια των ρασοφόρων δεν σταμάτησε. Ακόμα φωνάζουν για το γεγονός ότι τα θρησκευτικά θα διδάσκονται μόνο 2 ώρες την εβδομάδα, αλλά και επειδή αντί για «θρησκευτικά» θα ονομάζονται «θρησκεία και κόσμος». Θου Κύριε, συγχώρεσε τους προδότες του έθνους που θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν την παγκόσμια υπόσταση και κυριαρχία της ορθοδοξίας!

Αξίζει να σημειωθεί ότι σε πολιτικό επίπεδο η μοναδική φωνή αντίδρασης ήρθε από την Δημοκρατική Αριστερά που έθεσε σχετικό ερώτημα στην Κα Διαμαντοπούλου μέσα στη Βουλή (βλ. εδώ και εδώ). Οι υπόλοιποι πολιτικοί χώροι, οι συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών, οι «επαναστάτες» φοιτητές αλλά και οι ίδιοι μαθητές (αυτοί που κάνουν κατάληψη για το σχήμα της τυρόπιτας ντε!), άκρα του τάφου σιωπή. Ούτε μία πορεία, μία κατάληψη, κάποια σύσσωμη αντίδραση βρε αδερφέ! Για να παραφράσω και γνωστή διαφήμιση, «άμα δεν σχετίζεται με φράγκα, δεν είναι στη μόδα».

Η καρποφόρα περιέργεια ή η σκέψη στον άνθρωπο δεν είναι πλέον αναγκαία αν πιστεύει την αλήθεια του Θείου Λόγου (ή Θείου Φόβου).

«Αναρίθμητα», λέει ο Καλβίνος στο «Θεσμό της χριστιανικής θρησκείας», «είναι τα κακά που περικυκλώνουν τη ζωή του ανθρώπου και την απειλούν με αναρίθμητα κρούσματα θανάτου. Ανέβα στο πλοίο· μόνο ένα βήμα είσαι μακριά από τον θάνατο. Κάτσε πάνω στο άλογο· το πέσιμο ενός ποδιού βάζει τη ζωή σου σε κίνδυνο. Περπάτα στους δρόμους της πόλης· υπάρχουν τόσα πολλά κεραμίδια στις στέγες και είσαι εκτεθειμένος σε τόσους πολλούς θανατηφόρους κινδύνους. […] Παρατήρησε τα άγρια ζώα, όλα είναι εφοδιασμένα με όπλα για την καταστροφή σου. Τι μπορεί συνεπώς να είναι πιο άθλιο από την ανθρώπινη ζωή.» …

Ορθόδοξο αντίστοιχο με αυτό του Καλβίνου: «Όσο ασκείται κάποιος στο αγαθό, άλλο τόσο αποκτά και τον φόβο του Θεού, γνωρίζει και τα μικρότερα σφάλματα του, τα οποία ποτέ δεν τα είχε μέχρι τότε επισημάνει, επειδή ευρισκόταν στο σκοτάδι της αγνωσίας του. Ιδού ένα παράδειγμα: Κάποιος βαδίζει την νύκτα σ’ ένα ολισθηρό δρόμο και γεμάτο λάσπη. Του συμβαίνει να πέσει και να λερωθεί, αλλά λόγω του σκότους της νυκτός δεν μπορεί να αντιληφθεί κατά πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του. Την επομένη ήμερα, όταν ταξιδεύσει, βλέπει υπό το φως του ηλίου πόσο λερώθηκαν τα ρούχα του από τα λασπόνερα και τις βρωμιές. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν που είναι αρχάριος στον φόβο του Θεού. Γνωρίζει ότι έπεσε και είναι λερωμένος, αλλά δεν γνωρίζει με λεπτομέρεια σε ποια φοβερή κατάσταση ευρίσκεται».[3] Από τους θείους Πατέρες που ομιλούν για τους καρπούς του φόβου του Θεού:

- Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος: «Ο φόβος του Θεού είναι το θεμέλιο για το ταξίδι του ανθρώπου προς τους ουρανούς»,

- Ο άγιος Νικόδημος «Ο φόβος του Θεού είναι πηγή, μητέρα και ρίζα της συνέσεως και όλων των αρετών».

- Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι «ο θείος φόβος μας βοηθεί στην εφαρμογή των εντολών του Κυρίου και στην καθαρότητα του σώματος…»

- «Όποιος απέκτησε τον θείο φόβο δεν φοβάται τίποτε» κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος: «Όποιος έγινε δούλος του Θεού, δεν φοβάται τον Δεσπότη του, ενώ όποιος δεν έχει τον θείο φόβο, αυτός φοβάται ακόμη και τη σκιά του» (Λόγος 21ος).

- «Ο φόβος του Θεού», κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή «γεννάται από την πίστη προς τον Θεό, ενώ ο Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι προέρχεται από την γνώσι του εαυτού μας» (Λόγος 25ος).

- Άγιος Πέτρος ο Δαμασκηνός : «Γι’ αυτό και εγώ είμαι τόσο κακός και χειρότερος από έναν άπιστο και δεν θέλω να εργασθώ για να εύρω την βαθειά πίστη και με αυτή να έλθω στον φόβο του Θεού και στην αρχή της σοφίας του Πνεύματος». Ο ίδιος άγιος διαιρεί τον θείο φόβο σε δύο είδη και συγκεκριμένα: «Είναι ο φόβος του Θεού που λέγεται και πρωταρχικός και ο άλλος ο τέλειος που γεννάται από τον πρώτο».

- Για τον πρώτο φόβο μας ομιλεί η Αγία Γραφή, όταν λέει: «τω δε φόβω Κυρίου εκκλίνει πας από κακού» (Παροιμ. 15, 27) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). Αυτός ο πρώτος φόβος του Θεού προσιδιάζει στους δούλους: «Εκκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν» (33, 15) και πάλι: «Καθήλωσον εκ του φόβου σου τας σάρκας μου, από γάρ των κριμάτων σου εφοβήθην» (Ψαλ. 118, 120). [4]

Στα μονοθεϊστικά δόγματα, η θεϊκή Αγάπη δεν προσφέρεται, δεν εκτείνεται σε μεγαλύτερη ποσότητα ή πεδίο από αυτό του θείου Φόβου, αντιθέτως· αποτελούν κρίκους της ίδιας συνειδησιακής αλυσίδας. Η αγάπη μπορεί και δημιουργεί το καλό μόνο τόσο όσο ο φόβος δημιουργεί το κακό. Ο Φόυερμπαχ στις σημειώσεις του περί Φόβου το υπογραμμίζει: «όσο ο φόβος μπορεί να δημιουργεί το κακό· αιώνια διαρκεί ο ουρανός της αγάπης, όμως αιώνια διαρκεί επίσης η κόλαση του φόβου· αναρίθμητα είναι τα πλήθη των αγγέλων που η αγάπη έθεσε μέσα στον κόσμο, όμως αναρίθμητα είναι επίσης και τα πλήθη των διαβόλων που έθεσε ο φόβος· η αγάπη εκτείνεται μέχρι την αρχή του κόσμου, όμως ο φόβος μέχρι το τέλος του· η αγάπη δημιούργησε την πρώτη, ο φόβος όμως την τελευταία μέρα του κόσμου. Κοντολογίς, όπου σταματάει η δημιουργική παντοδυναμία του ανθρώπινου φόβου, εκεί σταματάει επίσης η παντοδυναμία της θεϊκής αγάπης.» [5]

Κι όμως, πολύ πριν εμφανιστούν τα δόγματα των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών…
«Στον Όμηρο, τα πρόσωπα δεν νοούνται χωριστά από τα σώματά τους. Η ανδρεία, η ομορφιά, η δύναμη, αξίες που έχουν ως βάση τους το σώμα, είναι και αξίες που μετατρέπουν τους ανθρώπους σε θεούς. Η ψυχή είναι η πνοή που διατηρεί το σώμα στη ζωή, το σώμα όμως είναι η βάση όλων των λειτουργιών» Michela Marzano, Η φιλοσοφία του σώματος, εκδόσεις ΔΟΛ 2007.

…και φυσικά Ελλείψει άλλης πρότασης, το κενό καλύπτεται, σχεδόν πάντα, από το Θεό
… ή αυτό που εύστοχα ονομάζει ο R. Dawkins, «Η λατρεία των κενών».

Εκείνο που ανησυχεί τους θεολόγους είναι ότι με το πέρασμα του χρόνου και με την πρόοδο της επιστήμης, τα κενά συρρικνώνονται, και ο Θεός κινδυνεύει να μην έχει τελικά «τι να κάνει και πουθενά να κρυφτεί […]» ο R. Dawkins, αναφέροντας τον γνωστό πλέον και σε μας Mark Ridley (‘Δαρβίνος’, εκδ. Πατάκη) «Οι περισσότεροι επιστήμονες αισθάνονται πλήξη με ό,τι έχουν ήδη ανακαλύψει. Η άγνοια είναι εκείνο που τους ωθεί να συνεχίσουν». Ενώ οι μυστικιστές απολαμβάνουν το μυστήριο και επιθυμούν να παραμείνει μυστήριο. Οι επιστήμονες απολαμβάνουν το μυστήριο για διαφορετικό λόγο: τους προσφέρει κάτι να κάνουν. Γενικότερα, ένα από τα ομολογουμένως κακά αποτελέσματα της θρησκείας συνίσταται στο ότι μας διδάσκει πως είναι αρετή να ικανοποιούμαστε χωρίς να κατανοούμε» [6]

Περιοχές για τις οποίες υπάρχει έλλειψη στοιχείων –ή κατανόησης- υποτίθεται αυτομάτως ότι ανήκουν, ελλείψει άλλης πρότασης, στον Θεό. Αυτή η λανθασμένη επιχειρηματολογία δεν είναι περισσότερο πειστική από την εξής δήλωση: «Ο υποφαινόμενος [όνομα] δηλώνω προσωπικά ανίκανος να σκεφθώ οποιονδήποτε τρόπο με τον οποίο [κάποιο βιολογικό φαινόμενο] μπορεί να έχει διαμορφωθεί σταδιακά. Επομένως, αυτό είναι πολύπλοκο κατά μη αναγώγιμο τρόπο, άρα έχει σχεδιαστεί» [7] (προφανώς από το Θεό).

Η πραγματικότητα, όσο κι αν δυσαρεστεί θεολόγους, δημιουργιστές ή θρησκευόμενους, κι όσο κι αν θεωρούν ότι «υποβιβάζεται» ο άνθρωπος εντάσσοντάς τον σαν μέρος της όλης φυσικής εξέλιξης, είναι άλλη, οι επιστημονικές αποκαλύψεις είναι καταιγιστικές.

Άπειρες ζωές ανθρώπων και κάθε είδους βιολογικών οργανισμών, ζώων και φυτών, βακτηρίων, μικροοργανισμών έρχονται και φεύγουν και στην ουσία είναι αποτέλεσμα της έκφρασης ενός κωδικοποιημένου μηνύματος που αποτελείται από τα ίδια «γράμματα», απλώς μπαίνουν με διαφορετική σειρά, σχηματίζουν διαφορετικές «λέξεις» κι αυτό ισχύει για όλους τους βιολογικούς οργανισμούς. Η βάση μας είναι τα ίδια μόρια. Κάποιες αλλαγές στη διάταξη των «γραμμάτων» και σχηματίζεται διαφορετικός οργανισμός, άνθρωπος, δέντρο, βακτήριο ή ένας σκύλος. Αυτός ο κώδικας δημιουργείται σταδιακά μέσα από τις διαδικασίες της εξέλιξης, δεν υπάρχει δηλαδή εξαρχής. Στο σύνολό της η εξέλιξη παίρνει τυχαίο χαρακτήρα.

Κατιτίς αφιερωμένο στους εθνικιστές όλων των αποχρώσεων περί «ανωτερότητα της φυλής»: Οι διαφορές στο γονιδιακό μας υλικό με των άλλων ανθρώπων είναι της τάξεως των χιλιοστών τοις εκατό, αυτό δείχνει την κοινή μοίρα αλλά και τη βαθύτερη ενότητά μας με όλους τους ανθρώπους και ουσιαστικά με ολόκληρη τη φύση. [8]

Οι ίδιοι (τα θρησκευτικά δόγματα) οι οποίοι θεωρούν τον άνθρωπο ξεχωριστό, θεόπνευστο, διότι ο θεός τους, τους τίμησε, ασχολήθηκε προσωπικά· πλάθοντάς τον, βουτώντας τα χέρια του στη λάσπη, είναι παραδόξως, οι ίδιοι που τον ενοχοποιούν με τη σφραγίδα του αμαρτωλού από την ώρα της γέννησής του (προπατορικό αμάρτημα), εκείνοι που του ενοχοποιούν τα βασικά ένστικτα της ζωής, όπως το σεξουαλικό που θεωρείται αμαρτία όχι μόνον σαν πράξη αλλά και σαν σκέψη ακόμα της πράξης, που σκοπό έχουν να νιώθει μονίμως βρόμικος, αμαρτωλός, υποδουλωμένος, ταπεινός. Οι ενοχές που του δημιουργούνται τον κάνουν ελέγξιμο, χειραγωγίσιμο. Η εκδήλωση χαράς· το γέλιο θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα –κι έχουν σε ορισμένες περιπτώσεις και σημερινή ισχύ- όργανο του Σατανά.

Το θέμα είναι ανεξάντλητο. Η ανάρτηση αυτή δεν είναι πλήρης, πως άλλωστε θα μπορούσε να ήταν. Θα έλεγα μάλλον ότι πρόκειται για σχεδίασμα (και είναι) μελλοντικού δοκιμίου πολλών σελίδων…

Τέλος, θα ήθελα να τελειώσω με ένα απόφθεγμα του Λούθηρου:
«Η λογική είναι πόρνη του Διαβόλου, που δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διαβάλλει και να βλάπτει οτιδήποτε λέει και κάνει ο Θεός» [9]

…

Το ποστ αναρτήθηκε στα πλαίσια της «Ημέρας ενάντια στο Φόβο». Δείτε περισσότερα στο ιστολόγιο: http://grfear.blogspot.com

……..

[1] «Πνευματικοί Λόγοι» Ιερομ. ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ, εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη
[2] Δ. Πετρίδη «Ο Θάνατος, οι θρησκείες και η ιδεολογία του Φόβου», εκδ. Πολύτροπον σελ 38.
[3] Λ. Φόυερμπαχ, «Παραδόσεις για την ουσία της θρησκείας», εκδ. Τροπή σελ.394.
[4] ο. π. Νο [1]
[5] ο. π. Νο [3] σελ. 397
[6] Richard Dawkins, «Η περί Θεού Αυταπάτη», εκδ. Κάτοπτρο. σελ. 153
[7] ο.π. σελ. 154
[8] ο. π. Νο [2] σελ. 31
[9] Christopher Hitchens «Ο Θεός δεν είναι μεγάλος» εκδ. Scripta. σελ. 83

Θα διασπιστώσετε ότι συνομολογείται τίμημα στο 1/3 της πραγματικής αξίας των ακινήτων, μόνο που τα ακίνητα αυτά δεν ανήκαν στην πλειονότητά τους στην Εκκλησία, ούτε βέβαια το τίμημα ανήλθε στο 1/3· το τίμημα ήταν πραγματικό. Έγινε λόγος για το 1/3 για να μην υπάρξουν αντιδράσεις.

Συνεπώς:
1. Η Εκκλησία πούλησε τα ακίνητα και δεν ήρθε να της τα πάρει το “κακό” Δημόσιο και
2. Θεωρήθηκε ότι τα ακίνητα ανήκαν στη Εκκλησία επειδή απλώς η Εκκλησία έλεγε ότι είναι δικά της. Φυσικά η Εκκλησία δεν είχε τίτλους σε όλα αυτά τα ακίνητα, όπως ευλόγως προκύπτει από οποιαδήποτε έρευνα στα κατά τόπους Υποθηκοφυλακεία.

Ας τους κάνουμε τη χάρη, λοιπόν, να δεχτουμε ότι τα κτήματα ανήκαν στην Εκκλησία.
Για όλα τα κτήματα, βοσκοτόπους και αγρούς, ορίστηκε τίμημα 97 δις δρχ. ή 97 εκ. νέων δρχ. στην πραγματικότητα όμως 112,6 εκ. δρχ. της εποχής 1952-54.
Οι βοσκότοποι θεωρείται και σήμερα με στο σύστημα αντιμενικών αξιών (βλ. ενδεικτικά εδώ) ότι έχουν το 1/4 της αξίας των καλλιεργούμενων αγρών.

Για να γίνει κατανοητή η αξία του χρήματος εκείνη την εποχή μια χρυσή λίρα είχε 300 δρχ. (σήμερα 230 Ευρώ), που πάει να πει ότι η μοναστηριακή αγροτική περιουσία αγοράστηκε αντί ποσού που σήμερα ανέρχεται σε 75 εκ. Ευρώ, αν κάνουμε δεκτό ότι έλαβε 97 εκ. δρχ.
Επομένως, με σημερινά 75 εκ. ευρώ αγοράστηκαν 140.000 στρ. καλλιεργήσιμη και 600.000 στρ. βοσκοτόπων και το τίμημα που αντιστοιχούσε σ’ αυτά ήταν 258,62 Ευρώ το στρέμμα για τα αγροτικά και 64,66 Ευρώ το στρέμμα για τα βοσκοτόπια.

Αλλά ακόμη και εκεί υπήρξε σκάνδαλο. Ενώ σύμφωνα με το άρθ. 14 ορίστηκε το τίμημα στα 97 εκ. η Εκκλησία έλαβε σε ρευστό 30 εκ. και σε αξία ακινήτων 82,6 εκ., δηλ. το πραγματικό τίμημα ήταν 112,6 εκ. δρχ. ή σε Ευρώ 85,86 εκ., που πάει να πει ότι το πραγματικό τίμημα ανήλθε σε 296 Ευρώ ανά στρέμμα στους αγρούς και 74 στους βοσκοτόπους.

Μα σήμερα, οι αγροί έχουν 300 Ευρώ το στρέμμα κατά μέσο όρο, στα ορεινά βρίσκεις και με 100. Εννοώ αγρούς που είναι πράγματι αγροί κι όχι δίπλα σε εθνικές ή επαρχιακές οδούς που έχουν μεγαλύτερη ή βοσκότοποι που έχουν μικρότερη αξία. Και αναφέρομαι στο σήμερα, που έχει εκτιναχτεί η ανάπτυξη σε σχέση με το ’50.

Λοιπόν, για ποιο εξαναγκασμό μας μιλάει η Εκκλησία; Έβγαλε λεφτά από το τίποτα με τιμή στο 98,6% της αξίας των ακινήτων της, που αν έβγαινε στο μεϊντάνι τα τα πουλήσει (οπότε έπρεπε να ξεπεράσει και το πρόβλημα με τους τίτλους που δεν διέθετε) δεν επρόκειτο να έβγαζε ούτε το 1/5 λόγω της χρηματιστηριακής προσφοράς — ζήτησης. Το κυριότερο, όμως, είναι πως χωρίς αυτή τη λεόντιο σύμβαση η Εκκλησία θα έχανε την ευκαιρία να μετατραπεί σε καπιταλιστή. Θα παρέμενε τσιφλικάς με αποτέλεσμα να σβήσει οικονομικά, όπως ακριβώς έσβησε η φεουδαρχία σε όλον τον κόσμο.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, την όποια (δήθεν) ζημιά της, η Εκκλησία την έβγαλε μέσα από τη ραγδαία αύξηση των τιμών των ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας που πήγαν 40 και 50 φορές πάνω.

Λοιπόν, αλλού οι μούφες και τα ψέματα. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία με την από 18/9/1952 σύμβαση κατέκλεψε το Ελληνικό Δημόσιο πολύ δε περισσότερο που δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας, κι αφού στους περισσότερους αγρούς είχαν ήδη εγκατασταθεί ακτήμονες με το έτσι θέλω και πρόσφυγες  που τους εγκατέστησε το κράτος. Όλοι αυτοί αν προσεφευγαν στα δικαστήρια θα κέρδιζαν στηνπλειοψηφία τους αφού η Εκκλησία δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας.

Η περίπτωση της μεταβίβασης της μοναστικής περιουσίας της Εκκλησίας στο κράτος δεν ήταν παρά μια άλλη απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού που εξαναγκάστηκε να πληρώσει αυτό που του ανήκε και ο πραγματικός κλέφτης βρέθηκε να διαμαρτύρεται ότι αδικήθηκε, ακριβώς για να κρύψει την αδικία που έκανε.

Ή αλλιώς, όπως λέει ο λαός: Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι.

Κι όμως στην Χριστιανική θρησκεία τα κύρια επίθετα του Θεού είναι πανάγαθος, ελεήμων και φιλάνθρωπος και στην Μουσουλμανική «Αλ Ραχμάν» (ο οικτίρμων) και Αλ Ραχίμ (ο συμπονετικός).

Αντίθετα με τον Θεό που σιωπά, οι προπαγανδιστές και απολογητές του υπήρξαν ανέκαθεν λαλίστατοι. Ιδρυτές θρησκειών, απόστολοι, προφήτες, ιερείς και αρχιερείς, μοναχοί και θεολόγοι, μας έχουν φιλοδωρήσει με χιλιάδες – ίσως και εκατομμύρια σελίδες κειμένων.

Κοινό στοιχείο όλων αυτών των λόγων είναι η προσπάθεια «να δικαιολογήσουν τους τρόπους του Θεού στους ανθρώπους» για να χρησιμοποιήσω τον περίφημο στίχο του Μίλτωνα: «to justify the ways of God to Men».

Ισχυρίζονται μερικοί ότι η τέχνη (και τεχνική) της προπαγάνδας, δημιουργήθηκε και άκμασε στον εικοστό αιώνα. Ξεχνώντας ότι η καταγωγή της λέξης είναι από τα εκκλησιαστικά λατινικά, και ότι επιτροπή «για την προπαγάνδα (διάδοση) της πίστης» (de propaganda fide) υπήρχε στην Καθολική Εκκλησία εδώ και πολλούς αιώνες.

Πραγματικά οι πρώτοι, πιο συστηματικοί –αλλά και πιο αποτελεσματικοί– προπαγανδιστές ήταν, από καταβολής κόσμου, οι ιδρυτές, ιερείς και απολογητές των θρησκειών. Η δουλειά τους ήταν δυσχερής και πολυσύνθετη. Απαιτούσε ευρηματικότητα, ευστροφία σχεδόν σοφιστική, φαντασία και ατέλειωτη πειθώ. Διότι είναι πολύ πιο εύκολο να διαδώσεις και να εξαπλώσεις μία ιδεολογία, παρά μία, αρκετά περίπλοκη, και σε πολλά σημεία απάνθρωπα σκληρή, θρησκευτική πίστη. Είναι πιο απλό να προβάλλεις μία ευνοϊκή εικόνα για έναν ηγεμόνα ή πολιτικό αρχηγό, παρά να πείσεις δισεκατομμύρια ανθρώπους για την ύπαρξη ενός αόρατου (αλλά παντοδύναμου και πανάγαθου) Πατέρα. Είναι πολύ πιο ευχερές να δικαιολογήσεις ή να συγκαλύψεις τις ατέλειες και τα εγκλήματα μίας διακυβέρνησης (ακόμα κι αν είναι του Χίτλερ ή του Στάλιν), παρά να καταφέρεις το γένος των ανθρώπων να ξεχάσει τον πόνο, την αρρώστια, την φθορά, τον θάνατο και όλα τα βάσανα που περιέχει η ύπαρξή του – και επιπλέον να δοξολογεί τον Ύψιστο επειδή «τα πάντα εν σοφία εποίησεν».

Τα πάντα εν σοφία… αλλά ποια σοφία; Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί πως πρόκειται για την ατέρμονη σοφία του Θεού. Μόνο μέσα από αυτή, την επουράνια οπτική γωνία, φαίνονται στον κόσμο όλα τέλεια. Αυτή όμως δεν την διαθέτει κανένας άνθρωπος – ούτε φυσικά κι εγώ. Έτσι θα αναλύσω αυτή την πρόταση (και τα παρεπόμενά της) με βάση την μόνη σοφία που μου βρίσκεται, την ανθρώπινη.

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή, πως το κείμενο αυτό δεν πραγματεύεται το πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού. Όπως έδειξε ο Καντ, (και πολλοί μετά από αυτόν) δεν υφίσταται λογική δυνατότητα για απόδειξη. Έτσι που έχει διαμορφωθεί η έννοια του Θεού βρίσκεται έξω από απόδειξη ή διάψευση. Και όπως τόσο σωστά είπε ο Πρωταγόρας: «Περί μεν θεών ουκ έχω ειδέναι, ουθ’ ως εισίν, ουθ’ ως ουκ εισίν ουθ οποίοι τίνες ιδέαν• πολλά γαρ τα κωλύοντα ειδέναι η τ’ αδηλότης και βραχύς ων ο βίος του ανθρώπου».

Άλλωστε η ύπαρξη –η μη– του Θεού, δεν επηρεάζει καθόλου την ανάλυση αυτή. Εξετάζω την θρησκεία ως ανθρώπινο δημιούργημα, ως ένα στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού. Θέμα μου είναι δεν είναι ο Θεός, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι προσλαμβάνουν τον Θεό και η σχέση τους με αυτόν – όπως διαμορφώθηκε από τους ιδιοφυείς προπαγανδιστές και απολογητές όλων των θρησκειών. Φυσικό είναι βέβαια τα περισσότερα παραδείγματά μου να προέρχονται από τον χώρο της χριστιανικής θρησκείας, απλά και μόνο επειδή μας είναι πιο οικεία.

Ο Θεός σιωπά. Ο Albert Camus το είπε με άλλα λόγια: «Ο άνθρωπος ρωτάει, ο κόσμος δεν απαντάει». Από την δυσαρμονία αυτή, εκλύεται το absurde – που εμείς, λανθασμένα, μεταφράζουμε με την λέξη παράλογο. Δεν πρόκειται τόσο για την έλλειψη λογικής όσο για την έλλειψη νοήματος. Η κοσμική σιωπή στερεί τον κόσμο από νόημα.

Τόσους αιώνες οι άνθρωποι προσπαθούσαν μέσα από τη θρησκεία να δώσουν νόημα στην ζωή τους και στον κόσμο τους. Ώσπου, πριν εκατόν είκοσι χρόνια ο Ζαρατούστρας του Nietzsche αφού μίλησε με έναν ασκητή, αναρωτήθηκε: «Είναι δυνατόν! Αυτός ο γέροντας άγιος στο δάσος του, δεν άκουσε ακόμα τίποτα για το ότι ο Θεός είναι νεκρός!».

Φυσικά δεν είχε πεθάνει ο Θεός (γιατί ένας Θεός εξ ορισμού δεν πεθαίνει – μπορεί να μην υπάρχει αλλά δεν μπορεί να πεθάνει). Είχε πεθάνει το νόημα που έδινε στον κόσμο η πίστη στο Θεό.

Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που θα το δέχονταν οι απανταχού εκπρόσωποι, απολογητές και προπαγανδιστές του. Τελευταία συνάντησα δύο εντυπωσιακές εκδηλώσεις της ευρηματικότητας τους. Διαπρεπής Γάλλος θεολόγος, ο καθηγητής Bernard Sesboüé, σε μελέτη του για την σιωπή του Θεού [1] , αφού αναλύσει διεξοδικά όλες της περιπτώσεις όπου ο Θεός παρέμεινε απών, καταλήγει στο εξής: είναι πλάνη να θεωρούμε ότι ο Θεός σιωπά – διότι ο Θεός μίλησε, άπαξ και δια παντός, όταν έστειλε το γιο του να σταυρωθεί και να υποφέρει για μας. Μέσα από την Σταύρωση συμμετέχει στα πάθη μας – και άρα είναι παρών.

Δεν ξέρω αν, το γεγονός ότι πριν δύο χιλιάδες χρόνια σταυρώθηκε κάποιος (που μετά όμως αναστήθηκε), κάνει κατανοητό και υποφερτό το σημερινό συλλογικό (ή και ατομικό) μαρτύριο των ανθρώπων. Δεν γνωρίζω πόσο το δικαιολογεί. Τα υπόλοιπα ποιητικά που αναφέρει ο καθηγητής Sesboüé ότι, π. χ. η σιωπή του Θεού βοηθάει τους ανθρώπους να τον νιώσουν μέσα στην δική τους σιωπή, δεν τα σχολιάζω γιατί δεν τα θεωρώ σοβαρά.

Ούτε το δεύτερό μου πρόσφατο παράδειγμα προπαγάνδας με βοηθάει να κατανοήσω την λογική της. Γνωστός Έλληνας κληρικός, με υψηλή εξω-θεολογική πανεπιστημιακή παιδεία, μίλησε πριν από καιρό σε καρκινοπαθή παιδιά και τους γονείς τους. Θέμα: «Θεέ μου, γιατί σε μένα;». Φυσικά η ομιλία δεν απαντούσε στο ερώτημα – ίσα-ίσα που κατέληγε στην αδυναμία όλων μας να κατανοήσουμε τους τρόπους του Θεού. Ωστόσο, το γεγονός ότι ο ιερωμένος είχε την δύναμη να αντιμετωπίσει το ερώτημα, θαυμάστηκε από πολλούς ως ένδειξη θάρρους και φωτισμένης σκέψης. Θα με συγχωρήσετε, αλλά εμένα δεν μου φαίνεται ένδειξη τόσο θάρρους όσο θράσους. Μπορεί να μοιάζει με εκδήλωση συμπαράστασης, αλλά μπορείτε να το δείτε και αλλιώς: εκπρόσωπος του Παντοδύναμου μιλάει στα καταδικασμένα σε μαρτύριο και πρόωρο θάνατο παιδιά – όπως ένας εκπρόσωπος των Ναζί θα μιλούσε στους έγκλειστους του Άουσβιτς, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την εξόντωσή τους.

Η Θεοδικία (δικαιολόγηση του Θεού) είναι βασικός κλάδος της Θεολογίας. Πρόκειται για μία από τις πρώτες και πιο σύνθετες νοητικές ασκήσεις που συνέλαβε ο άνθρωπος. Κάθε Θεοδικία απαιτεί απέραντη στρεψοδικία. Για να καλύψεις π. χ. τον καθημερινό θάνατο χιλιάδων αθώων παιδιών, πρέπει να εφεύρεις μέλλουσα ζωή, δεύτερη παρουσία, το επιχείρημα της «δοκιμασίας», το Προπατορικό Αμάρτημα – για να οδηγηθείς, κάποτε στο τέλος, στην παράθεση δύο εντελώς αντιφατικών φράσεων: «Τα πάντα εν σοφία εποίησεν» και «Ανεξερεύνητοι αι βουλαί του Υψίστου».

Ότι «σοφία» ενυπάρχει μέσα στην οργάνωση και την δομή των όντων – από το απλό λουλούδι μέχρι τον περίπλοκο ανθρώπινο εγκέφαλο – είναι αναμφισβήτητο. Δεν γνωρίζουμε αν είναι η συνειδητή σοφία ενός Δημιουργού, Σχεδιαστή (οι Τέκτονες τον ονομάζουν Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος) ή η αυτόματη (με την μέθοδο της δοκιμής και του λάθους) εξελικτική μηχανική ευφυΐα των Δαρβινιστών. Σίγουρα όμως αυτή η σοφία δεν φαίνεται να είναι διαποτισμένη με παναγαθότητα. Τίποτα μέσα στην Φύση δεν δείχνει καλοσύνη ή ηθική βούληση. Αντίθετα κυριαρχεί ο πόλεμος πάντων εναντίον πάντων.

Η ύπαρξη του πόνου και του κακού στον κόσμο δεν συμβιβάζεται με την παρουσία ενός πανάγαθου και παντοδύναμου Θεού. Η αρχαία διάζευξη (αν δεν μπορεί να εκριζώσει το Κακό δεν είναι παντοδύναμος – αν δεν το θέλει, δεν είναι πανάγαθος) ισχύει πάντα. Οι διάφορες (εκατοντάδες) προσπάθειες των απολογητών δεν λύνουν το πρόβλημα. Οι αφελείς θεωρίες ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία να πράττει και άρα δεν είναι υπεύθυνος γι αυτόν (είμαι άραγε ελεύθερος να μην πονώ και να μην πεθάνω;) ή ότι άφησε το κακό στον κόσμο για να μας δοκιμάσει (τι – και τα βρέφη; Θεός βασανιστής;) δεν πείθουν κανένα – παρά μόνον όσους παραιτούνται από την λογική. Η τελευταία καταφυγή: το Credo quia absurdum (πιστεύω διότι είναι παράλογο) του Τερτυλιανού. Αλλά, αν ανοίξω την πόρτα στο παράλογο, κανείς δεν θα με εμποδίσει πια να πιστεύω και στον Εκατόγχειρα και στον Άργο με τα χίλια μάτια.

Κι όμως, αυτό που δεν λύνεται λογικά και δεν αντέχεται βιωματικά, συσκοτίζεται και μεταμορφώνεται προπαγανδιστικά. Μπροστά στην δεξιοτεχνία των απολογητών θεολόγων, ακόμα και ένας Γκαίμπελς φαντάζει αφελής και πρωτόγονος. Ένας απόλυτα παρθένος παρατηρητής (εξωγήινος;) που θα μελετούσε τον κόσμο μας, θα έβλεπε μία γιγάντια συσσώρευση οδύνης η οποία ξεκινάει από τα κατώτερα ζωικά είδη (που αλληλοσπαράσσονται για να επιβιώσουν) και φτάνει μέχρι τον άνθρωπο – το αποκορύφωμα μίας εντελώς σαδιστικής δημιουργίας. Ο άνθρωπος πλάστηκε (από τον Θεό ή την τύχη – αδιάφορο) με δύναμη ζωής, ένστικτο αυτοσυντήρησης, αίσθηση ανεπανάληπτης ατομικότητας, ανάγκη διάρκειας – ενώ η μοίρα του είναι να φθαρεί, να γεράσει και να πεθάνει. Η ατομικότητά του, η γνώση και η εμπειρία που συσσωρεύει όλη του τη ζωή – όλα αυτά είναι αναλώσιμα και αδιάφορα. Αρκεί να αναπαράγεται για να συντηρείται το είδος – σαν να ήταν αμοιβάδα.

Αν ο δημιουργός μιας τέτοιας εκρηκτικής αντίφασης δεν είναι η τυφλή εξέλιξη – τότε πρέπει να είναι ένας ιδιοφυής σαδιστής.

Από την αρχή της ιστορίας, οι απολογητές των θρησκειών πάσχιζαν – όπως ο Γκαίμπελς και οι ομότεχνοί του – να οδηγήσουν τον κόσμο στην αποδοχή αυτού του παραλογισμού, σε παραίτηση, και υποταγή. Να τον κάνουν να δέχεται την μοίρα του, με υπομονή και καρτερία. Η λογική της προπαγάνδας είναι ίδια, είτε ενεργείς για λογαριασμό του υποτιθέμενου Ηγεμόνα των ουρανών, είτε κάποιου επίγειου. Άλλωστε η οργανωμένη θρησκεία υπήρξε πάντα εξουσία, που συνήθως συμπορευόταν με την κοσμική. Το συμφέρον και των δύο είναι ένα «πλήρωμα» από πρόβατα (εξ ου και η παρομοίωση του «ποιμένα»). Δηλαδή άνθρωποι ταπεινοί, υποταγμένοι («υπήκοοι») που δεν αμφισβητούν, δεν ρωτάνε και δεν επαναστατούν. Ο ιδεώδης πιστός είναι ακριβές αντίγραφο του ιδανικού υπηκόου.

Το newspeak (νεογλώσσα) και το doublethink (διπλοσκέψη) δεν είναι εφεύρεση του Όργουελ. Πριν από τα συνθήματα: «ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά» κλπ. του «1984», η πρώτη αποκορύφωση του προπαγανδιστικού ψεύδους ήταν το σλόγκαν: «Τα πάντα εν σοφία εποίησεν».

Μια απλή ματιά γύρω μας αρκεί για να διαψευσθεί σε δευτερόλεπτα αυτή η ρήση. Κι όμως υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια πιστοί στον κόσμο που την αποδέχονται. Τίποτα δεν θα μπορούσε να δείξει περισσότερο την αφέλεια (και την απελπισία) των ανθρώπων, αλλά και την δεινότητα των προπαγανδιστών, από αυτό το γεγονός. Το μέγιστον ψεύδος βαφτίζεται αλήθεια και επάνω του θεμελιώνονται τεράστια εξουσιαστικά οικοδομήματα – οι εκκλησίες.

Ακόμα και οι άνθρωποι που πολέμησαν αυτό το ψεύδος έπεσαν θύματα ευφυών προπαγανδιστών οι οποίοι είτε τους εξαφάνισαν, είτε – το χειρότερο – διαστρέβλωσαν σε τέτοιο βαθμό τις απόψεις τους, ώστε να τους εντάξουν μέσα στο σύστημα. Ένας τέτοιος ήταν ο Βούδας. Από άθεος παρηγορητής (η διδασκαλία του ήταν απλά μία μέθοδος για το ξεπέρασμα της οδύνης) μετετράπη – με τη βοήθεια προπαγανδιστών – σε ιδρυτή θρησκείας, με χιλιάδες τεμένη και μυριάδες αγάλματα (είχε απαγορεύσει τις απεικονίσεις!). Ένας άλλος ήταν ο Ιησούς. Η διδασκαλία του, που είναι φάρμακο κατά της ατέλειας ενός άδικου και άπονου κόσμου, χρησιμεύει τώρα για να ασκεί εξουσία ένα τεράστιο και πάμπλουτο ιερατείο.

Αλλά η μεγαλύτερη διαστρέβλωση κάθε λογικής ήταν η ιουδαϊκή και μετέπειτα χριστιανική θεωρία της Πτώσης. Σύμφωνα με αυτήν, εμείς φταίμε για τα χάλια του κόσμου. Ο Θεός είχε φτιάξει ένα κόσμο τέλειο – χωρίς πόνο, φθορά, κακία και θάνατο. Δηλαδή ένα Παράδεισο. Αυτόν τον χάσαμε από σφάλμα δικό μας. Ο Θεός είναι απόλυτα ανεύθυνος για τα δεινά της ζωής. Εμείς, από αθάνατοι και όλβιοι πρωτόπλαστοι, γίναμε όντα που τρώνε τον άρτο τους με τον ιδρώτα του προσώπου τους, για να φθαρούν, να γεράσουν και να πεθάνουν.

Η, όπως το είπε ο Μίλτων στους πρώτους στίχους του Paradise Lost, του «Απολεσθέντος Παραδείσου»:

(Για την πρώτη ανυπακοή του ανθρώπου και τον καρπό του απαγορευμένου δέντρου του οποίοι η θνητή γεύση έφερε τον θάνατο στον κόσμο και όλες μας τις συμφορές).

Κατά την παραδοσιακή λοιπόν χριστιανική θεολογία, ο σημερινός μας κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού – αλλά των ανθρώπων. Προέκυψε από την ανυπακοή των πρωτοπλάστων – κι εμείς πληρώνουμε ακόμα το προπατορικό αμάρτημα. Με αυτό τον τρόπο δικαιολογείται και η παρουσία του Κακού μέσα στον κόσμο.

Αλλά είναι συμβατή η ύπαρξη αυτού του πρώτου κόσμου με την σημερινή μας γνωστική εμπειρία; Δεν θα πρέπει να άφησε πίσω του ίχνη ανιχνεύσιμα; Η επιστήμη γνωρίζει πως από την αρχή της ζωής, την συνόδευε ο θάνατος. Αν ο Παραδείσιος κόσμος υπήρξε πραγματικά –και οι Πατέρες της εκκλησίας ισχυρίζονται πως, ναι– θα έπρεπε να έχουμε βρει κάποια ένδειξη.

Όμως το τερατωδώς παράλογο σε αυτή την ιστορία, είναι η σύλληψη του Προπατορικού Αμαρτήματος. Που μας βαρύνει όλους, από την γέννησή μας. Είναι η απόλυτα τρομοκρατική παγίδα. Όλοι ένοχοι, όλοι υπαίτιοι και ο Παντοδύναμος ανεύθυνος. (Μα αυτός δεν μας έφτιαξε; Είναι δυνατόν ο Πλάστης να μην ευθύνεται για το Πλάσμα, ο κατασκευαστής για το κατασκεύασμά του; Ακόμα και για τις δυσλειτουργίες του…)

Υπάρχουν ευτυχώς και έντιμοι χριστιανοί θεολόγοι που ομολογούν αδυναμία να αιτιολογήσουν την παρουσία του Κακού στον κόσμο. Ο Χρήστος Γιανναράς γράφει: «Δεν έχουμε πειστική ερμηνεία για τον παραλογισμό του κακού που κυριαρχεί στην ανθρώπινη επίγεια βιοτή και ιστορία, με καμία από τις γνωστικές μας δυνατότητες δεν μπορούμε να συνάγουμε αιτία ή σκοπό του κακού…» Και πιο κάτω: «…κάθε δικανική ερμηνεία που θέλει να το αποδώσει σε απρόσωπες συλλογικές ενοχές και προπατορικές παραβάσεις εντολών καταντάει αφελής στην θλιβερή ανεπάρκειά της» [2].

Ακόμα και ένας τόσο πιστός Χριστιανός δεν μπορεί να αποδεχθεί ένα κραυγαλέο παραλογισμό, τόσο γνωστικό, όσο και ηθικό. Διότι δεν είναι ηθικά αποδεκτό με οποιαδήποτε ηθικά κριτήρια (σκεφθείτε τα ανθρώπινα δικαιώματα) να τιμωρούνται αθώα παιδιά και αμέτοχοι άνθρωποι για μία παλαιολιθική αμαρτία άλλων; (Και τι αμαρτία! Απλή ανυπακοή σε μία παράλογη εντολή. Γιατί να μην δοκιμάσουν το καρπό του Δέντρου της Γνώσης; Τι τότε τους έδωσε την γνωστική ικανότητα ο Πανάγαθος;).

Πρόκειται ξεκάθαρα για μέθοδο τρομοκράτησης που θέλει να υποτάξει όλους στην ενοχή. Δεν είναι τυχαίο πως ένα από τα βασικά ρητά των χριστιανών προπαγανδιστών είναι το «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» (Initio sapientiae, timor Domini). Άλλο ένα doublethink, που σημαίνει το αντίθετο από αυτό που δηλώνει. Όσο οι ερευνητές είχαν τον φόβο του Θεού, δεν κατάφεραν να προωθήσουν τις γνώσεις μας ούτε μία αράδα. Έπρεπε να περάσει ο Μεσαίωνας για να ανοιχτούν οι προοπτικές μίας γνώσης πέρα από το φόβο.

Ωστόσο ο φόβος είναι λέξη κλειδί. Σε αυτόν στηρίζεται όλο το θρησκευτικό ψεύδος. Στο δέος του θανάτου εδράζεται το θρησκευτικό φαινόμενο. Στο δέος που οφείλεται στην άγνοια και – νομοτελειακά – οδηγεί και πάλι σε αυτή. Όχι βέβαια στην σοφία.

Αλλά οι προπαγανδιστές είναι μάστορες στο doublethink. Έτσι και την άγνοια την έβγαλαν πάνω από την γνώση (τους συμφέρει). Θεία άγνοια την είπαν («θείος γνόφος») και ευλογημένη. Πολέμησαν την γνώση όσο κανείς άλλος στην ιστορία. Γιατί η γνώση ελευθερώνει, δίνει δύναμη και ανεξαρτησία. Και η θρησκεία πάνω από όλα μας θέλει δέσμιους, ένοχους και εξαρτημένους.

Όχι μόνο η γνώση – ακόμα και η αλήθεια, αν αντιπαρατεθεί στη πίστη, οφείλει να υποχωρήσει. Είναι πασίγνωστη η φράση που είπε ο Ντοστογιέφσκι το 1850: «Αν κάποιος μου έδινε την απόδειξη πως ο Χριστός είναι έξω από την αλήθεια και πράγματι ήταν γεγονός ότι η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, εγώ θα έμενα με τον Χριστό και όχι με την αλήθεια». Από ένα μέγιστο ποιητή – μία επώδυνη δήλωση σκοταδισμού…

Προς μεγάλη δόξα των προπαγανδιστών, οι περισσότεροι άνθρωποι εκχωρούν την κρίση, την αυτονομία, την ελευθερία τους και παραμένουν όλοι τους την ζωή «δούλοι» του Θεού (τι έκφραση!). Σε αντίθεση με τη φράση του Αντρέ Μπρετόν που γράφει (στα 1928): «Πάντοτε στοιχημάτιζα εναντίον του Θεού και θεωρώ το λίγο που κέρδισα σε αυτόν τον κόσμο ως το αποτέλεσμα αυτού του στοιχήματος. Όσο κι ήταν ασήμαντο το διακύβευμα (η ζωή μου) έχω την συνείδηση ότι κέρδισα τα πάντα».

Η κατάσταση στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα δείχνει τον άνθρωπο να χειραφετείται από τους ηγεμόνες, τους βασιλιάδες και τους δικτάτορες που τον ήθελαν σκλάβο ή έστω υπήκοο (δηλαδή υπάκουο). Πριν χίλια χρόνια δεν υπήρχε στο πλανήτη ούτε ένας ελεύθερος άνθρωπος. Κι όσους δεν καταπίεζαν οι ηγεμόνες και οι άρχοντες, τον καταδυνάστευαν ο φόβος και η δεισιδαιμονία. Πριν εκατό χρόνια υπήρχαν μόνο έξη δημοκρατικά κράτη (και χωρίς ψήφο γυναικών). Το 2000 ήταν 117 που κάλυπταν το 54% του παγκόσμιου πληθυσμού. Ατελείς δημοκρατίες πολλές από αυτές, αλλά καλύτερες κι από τις πιο «φωτισμένες» απολυταρχίες.

Ωστόσο, στον τομέα της θρησκείας, οι προπαγανδιστές έχουν κάνει τόσο καλά την δουλειά τους, ώστε η χειραφέτηση να είναι ακόμα στο ξεκίνημα. Οι άνθρωποι, που δεν υποκύπτουν στην θρησκευτική προπαγάνδα, είναι μειοψηφίες και στα πιο προηγμένα κράτη. Οι πλειοψηφίες δεν πολυπιστεύουν μεν, ούτε ασκούν ενεργά την θρησκεία, ούτε υπακούουν στις ηθικές εντολές της – αλλά (αχ! ο καταραμένος ο φόβος) κοιτάνε να τα έχουν καλά με το επουράνιο αφεντικό και τους εκπροσώπους του επί γης. (Που ξέρεις τι γίνεται – κι αν υπάρχουν τα καζάνια;).

Οι προπαγανδιστές έχουν μάλιστα καταφέρει να δώσουν μία αρνητική χροιά στην λέξη άθεος. Ακόμα και ο ορθολογιστής, ο άθρησκος, ή ο αγνωστικιστής, ταυτίζονται με τα κακοποιά στοιχεία της αστικής μυθολογίας: τον αναρχικό, τον ανατροπέα, τον ελευθεριάζοντα. Σε τρία αμερικάνικα λεξικά που κοίταξα, στο λήμμα «άθεος» υπάρχει, ως δευτερεύων ορισμός, το «ανήθικος». Αλλά και ο δικός μας λαός μιλάει για αυτόν που «δεν έχει τον Θεό του» εννοώντας άτομο ανήθικο και ικανό για όλα.

Αυτό είναι το άλλο εφεύρημα των προπαγανδιστών: ότι οι μόνες ηθικές αξίες με απόλυτη ισχύ προέρχονται από τον Θεό (δηλαδή τους ερμηνευτές του) και ότι η πίστη είναι προϋπόθεση για μία ηθική ζωή. «Αν δεν υπάρχει Θεός είναι όλα δυνατά», έγραψε ο Ντοστογιέφσκι.

Η θέση αυτή μου θυμίζει τον ισχυρισμό των βασιλοφρόνων ότι μόνον ένας Βασιλιάς μπορεί να είναι εγγυητής του πολιτεύματος. (Και οι Βασιλείς από τον Θεό έπαιρναν την νομιμοποίησή τους – «ελέω Θεού» μονάρχες). Ότι χωρίς Βασιλέα η πολιτική ζωή μετατρέπεται σε αναρχικό χάος.

Θαυμάσια μπορεί να υπάρχει και ηθική και πολιτική τάξη χωρίς Θεϊκή (ή Βασιλική) παρουσία. Οι χειραφετημένοι άνθρωποι είναι σε θέση να θεσπίσουν νόμους και κανόνες με βάση τις αρχές του σεβασμού της ελευθερίας του άλλου. (Να γιατί η Εκκλησία μας και οι θεολόγοι της μισούν τα ανθρώπινα δικαιώματα). Δεν χρειάζονται μύθοι και παραμυθιάσματα για να ζήσουν οι άνθρωποι σωστά μεταξύ τους.

Η θρησκεία έχει τις ρίζες της στον φόβο και την δεισιδαιμονία του πρωτόγονου ανθρώπου. Με την έρευνα και την γνώση οι θεοί άρχισαν να λιγοστεύουν, τα φυσικά φαινόμενα – βροντές, κεραυνοί, εκλείψεις – εξηγήθηκαν και έπαψαν να είναι ένθεα. Κάποια στιγμή μάλιστα ο Ρωμαίος ποιητής Λουκρήτιος, υμνώντας τον δάσκαλό του τον Επίκουρο, δήλωσε ότι religio obteritur (η θρησκεία συνετρίβη). Αξίζει να θυμηθούμε τους στίχους από το De Rerum Natura:

«Όταν η ανθρώπινη ζωή επάνω στην γη κείτονταν συντριμμένη κάτω από το φοβερό βάρος της θρησκείας (opressa gravi sub religione) όταν η θρησκεία έδειχνε το φοβερό της πρόσωπο από τους ουρανούς ψηλά τρομοκρατώντας τους θνητούς, ήταν ένας έλληνας που τόλμησε να σηκώσει τα θνητά του μάτια επάνω της και να της αντισταθεί. Ούτε οι μύθοι περί θεών, ούτε οι κεραυνοί τον τρόμαζαν ούτε ο απειλητικός ψίθυρος των ουρανών…».

Από τότε που ο Λουκρήτιος ανήγγειλε θριαμβευτικά τον θάνατο της θρησκείας, έχουν περάσει δυο χιλιάδες και εβδομήντα χρόνια. Πενήντα πέντε χρόνια μετά τον δικό του θάνατο γεννήθηκε ο ιδρυτής της μεγαλύτερης θρησκείας – και οι εποχές του μεγάλου θρησκευτικού φανατισμού δεν είχαν ακόμα αρχίσει.

Η επιστήμη βέβαια, την οποία υμνούσε ο Λουκρήτιος, άνοιξε ακόμα πιο πολύ τις θύρες της φύσης (naturae portarum claustra cupiret), έλυσε τα περισσότερα μυστήρια που προκαλούσαν δέος και τρόμο, τροφοδοτώντας την δεισιδαιμονία και την πίστη. Αλλά ακόμα μένουν άλυτα πολλά – με πρώτο το πρόβλημα του θανάτου. Και επιπλέον η επιστήμη είναι πάντα ο χώρος των πιθανοτήτων, ενώ ο άνθρωπος χρειάζεται σιγουριά. Η ανάγκη του να ακουμπάει σε βεβαιότητες, να πιστεύει στο απόλυτο, να παρηγορείται με μύθους, παραμένει ίδια εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και οι προπαγανδιστές της πίστης την εκμεταλλεύονται με την ίδια δεξιοτεχνία που οι διαφημιστές εκμεταλλεύονται την ανάγκη του να αρέσει ή να διακρίνεται.

Μετά τον Διαφωτισμό, που ξεκαθάρισε μερικά πράγματα, η ανθρωπότητα δεν προχώρησε σε μία νοητική χειραφέτηση. Για κάποιο διάστημα υποκατέστησε τις θρησκείες με ομοειδείς ιδεολογίες (είχαν κι αυτές δόγμα, προφήτες, ιερατείο και υπόσχεση παραδείσου) αλλά όταν αυτές κατέρρευσαν, οι θρησκείες επανήλθαν δριμύτερες. Μπορεί ο Νίτσε να κήρυξε το θάνατο του Θεού αλλά, έστω και αν ο Θεός έχει πεθάνει, οι θρησκείες ζουν και βασιλεύουν.

Φυσικά οι πραγματικοί πιστοί παραμένουν μικρές (αλλά δυναμικές) μειονότητες – όμως οι μεγάλες μάζες είναι αδρανείς ή και συμπαθούσες μπροστά στην άσκηση της ιδεολογικής και εξουσιαστικής πίεσης των εκκλησιών. Ιδιαίτερα στην χώρα μας όπου η εκκλησία έχει περιβληθεί με άλλον ένα μύθο – ότι είναι το βασικό συστατικό της εθνικής μας ταυτότητας. Το χαρακτηριστικό δείγμα του εθνικού ποιμνίου είναι ο βολεψάκιας μεσο- και μικροαστός, που χωρίς να εκκλησιάζεται συχνά και χωρίς να ασκεί τις χριστιανικές αρετές, παραμένει «πιστός», πρόσωπο αξιοσέβαστο, όσο κι αν καθημερινά παραβιάζει πολλές ηθικές επιταγές. Όπως δείχνουν οι έρευνες, αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού.

Έτσι – με λίγους φανατικούς και πολλούς αδιάφορους, οι θρησκείες επιβιώνουν και πλουτίζουν και καταδυναστεύουν τον άνθρωπο..

Καταδυναστεύουν; Εδώ μπορεί να μου αντιπαρατεθεί ένα βασικό επιχείρημα πολλών μη-πιστών που υπερασπίζονται τις θρησκείες: Ότι με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι νιώθουν ευτυχέστεροι – ή, έστω, λιγότερο δυστυχείς. Πως η πίστη σε κάτι – ακόμα και αναληθές – τους παρηγορεί για τις δυστυχίες του βίου. Ζωτικόν ψεύδος.

Αναρωτιέμαι αν θα χρησιμοποιούσαν το ίδιο επιχείρημα για να υπερασπιστούν τις επίγειες απολυταρχίες… Ας υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι που ζούσαν μέσα στο ψέμα του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ευτυχέστεροι στην ανελευθερία τους (πράγμα που αμφισβητείται) αποτελεί αυτό δικαιολογία για να παραταθεί το ψέμα;

Αλλά πέρα από όλα αυτά, το επιχείρημα είναι έωλο: οι θρησκείες, που επανήλθαν τόσο δυναμικά τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο δεν συνέβαλαν στην ευτυχία των ανθρώπων, αλλά τους οδηγούν στον όλεθρο. Από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα, εκατοντάδες εκατομμύρια έχουν σκοτωθεί σε θρησκευτικές διαμάχες και πολέμους. Είναι, βεβαιωμένα, η πρώτη αιτία βίαιου θανάτου στην ιστορία. Και ο πρόξενος άφατης οδύνης σε όλο τον κόσμο – όπως αποκαλύπτει η ανάγνωση της καθημερινής μας εφημερίδας. Ο θρησκευτικός φανατισμός και φονταμενταλισμός (ναι, και ο Μπους φονταμενταλιστής είναι…) αποτελεί το πρώτο μας πρόβλημα σήμερα.

Προσωπικά, ως φιλελεύθερος άνθρωπος, δεν έχω, ούτε μπορώ να έχω, καμία αντίρρηση στο να πιστεύει ο κάθε άνθρωπος ό,τι θέλει, στο να ασκεί ελεύθερα την πίστη του, να λατρεύει όπως θέλει το Θεό του και να ζει σύμφωνα με τις εντολές της θρησκείας του. Φτάνει να μην επιβάλει την πίστη του στους άλλους, και να μην επεμβαίνει θετικά η αρνητικά στη ζωή τους.

Και επίσης ως ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, επιφυλάσσω στον εαυτό μου το δικαίωμα να πάρω την δική μου στάση απέναντι στο (υπαρκτό) μυστήριο του κόσμου. Να μην το οριοθετήσω, να μην του δώσω αυθαίρετα όνομα και υπόσταση, να μην το υποτάξω στην λογική και την εξουσία των προπαγανδιστών. Αρνούμαι να νιώθω ενοχές για πράγματα που δεν έκανα, να δοξολογώ αντί να θρηνώ, να ικετεύω αντί να σκέπτομαι.

Ενώ έγραφα το κείμενο αυτό, φανατικοί ισλαμιστές μπήκαν σε χριστιανικό νοσοκομείο στο Πακιστάν δολοφονώντας νοσοκόμες σε ένα παρεκκλήσιο… Πράγματι, σκέπτομαι, «τα πάντα εν σοφία εποίησεν»…

Ας δούμε και μερικά παραδείγματα, που νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικά για την πλειονότητα των “χριστιανών της παράδοσης”. Θεωρούν απαράδεκτο το να μην παντρευτεί κάποιος με θρησκευτικό γάμο ή να μην βαφτίσει το παιδί του αλλά παράλληλα θεωρούν τις προγαμιαίες σχέσεις κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Νηστέυουν την Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ούτε λόγος για αυστηρή νηστεία την σαρακοστή ή κάθε Τετάρτη – Παρασκευή. Πηγαίνουν στην εκκλησία το Πάσχα, αλλά για 10 λεπτά, μην κρυώσει και η μαγειρίτσα. Σταυροκοπιούνται περνώντας έξω από εκκλησίες, αλλά κατεβάζουν χριστοπαναγίες όταν τσατίζονται. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και μπορώ να συνεχίσω για ώρες, αλλά νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω.

Το πραγματικό όμως θέμα είναι ότι, λειτουργώντας με τον τρόπο αυτό, δεν μπορούν να αποκαλούνται πραγματικοί ΧΟ. Προσωπικά θα τους χαρακτήριζα θεϊστές μεν, αφού πιστεύουν σε κάποιο ανώτερο ον, αλλά σίγουρα όχι ΧΟ. Και είμαι σίγουρος ότι οι φανατικοί ΧΟ θα τους κατηγορούσαν ως αιρετικούς ή ακόμα και άπιστους. Όταν αποφασίζεις να ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη θρησκεία που υπάρχει εδώ και 2000 χρόνια και να φοράς την ταμπέλα της, δυστυχώς δεν μπορείς να κρατήσεις μόνο αυτά που σε συμφέρουν ή που σου αρέσουν. Από την άλλη, όταν ακολουθείς ένα δικό σου, προσωπικό, μπασταρδεμένο δόγμα, δεν μπορείς να το ονομάσεις με ένα όνομα που ήδη είναι σαφώς ορισμένο και περιγράφει κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που πιστεύεις. Δεν έχω πρόβλημα να πιστεύουν οι άνθρωποι όπου θέλουν, αλλά πραγματικά το μόνο αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι να βρίσκει πάτημα η εκκλησία και να λέει ότι εκπροσωπεί το 97% του ελληνικού λαού.

Η δεύτερη κατηγορία στην οποία θα αναφερθώ είναι αυτοί που εγώ λέω “Άθεοι του καναπέ”. Είναι άνθρωποι που αυτοχαρακτηρίζονται ως άθεοι, δηλαδή δεν πιστεύουν σε κάποια ανώτερη οντότητα ή δύναμη, και παράλληλα αδιαφορούν για την ολοκληρωτική εισχώρηση της θρησκείας (της ορθοδοξίας εν προκειμένω) στα θέματα της πολιτείας. Η δικαιολογία φυσικά είναι και σε αυτή την περίπτωση ότι “έτσι τα βρήκαμε, έτσι κάναμε πάντα” και ότι “αφού εγώ δεν πιστεύω, οι άλλοι ας κάνουν ό,τι θέλουν”. Χαρακτηριστικά, δεν τους πειράζει η κατήχηση – διαδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία, τα θρησκευτικά σύμβολα στις δημόσιες υπηρεσίες, η μισθοδοσία των κληρικών από το κράτος (και άρα από τους ίδιους μέσω των φόρων που πληρώνουν). Γενικότερα δηλαδή τα έχουν βρει με τον εαυτό τους σε θέματα πίστης και αδιαφορούν παντελώς για την εκκοσμίκευση του σχεδόν θεοκρατικού κράτους στο οποίο ζούμε.

Η αδιαφορία αυτή κατά τη γνώμη μου είναι τραγική, για να μην πω εγκληματική. Συμπεριφερόμενοι έτσι, οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν μέρος του προβλήματος ενώ με βάση το γεγονός ότι αποτίναξαν τον θρησκευτικό ζυγό από πάνω τους θα έπρεπε να αποτελούν μέρος της λύσης. Έχουν καταφέρει να σκεφτούν αρκετά λογικά ώστε να καταλήξουν στην αθεΐα, αλλά θεωρούν φυσιολογικότατο να βλέπουν την θρησκεία παρούσα σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου γιατί “είναι παράδοση”. Ειλικρινά δεν χωράει στο μυαλό μου πώς κάποιος π.χ. δέχεται να πληρώνει από την τσέπη του για να γίνονται θρησκευτικές τελετές ενώ δεν πιστεύει σε θεό ή πώς δέχεται να προσηλυτίζεται το ανήλικο παιδί του σε ένα δόγμα το οποίο ο ίδιος απορρίπτει.

Συνοψίζοντας, οι “χριστιανοί της παράδοσης” και οι “άθεοι του καναπέ” μπορεί να διαφέρουν σημαντικά ως προς την πίστη τους, αλλά αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος μιας και με την αδιαφορία τους επιτρέπουν τον σφιχτό εναγκαλισμό εκκλησίας και κράτους. Γι’ αυτό σας προτρέπω, είτε ανήκετε στην πρώτη κατηγορία είτε στην δεύτερη κατηγορία, συνειδητοποιήστε ότι πραγματικά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα και βοηθήστε – ο καθένας με τον τρόπο του – να μείνουν οι θρησκείες και οι λειτουργοί τους μακριά από το κράτος και την πολιτεία.

Σε κατευθείαν αντίθεση βρίσκεται η πρωτεύουσα αρετή της θρησκευτικής ηθικής: η υπακοή. Aυτό είναι με χειροπιαστούς όρους το νόημα της πίστης. Μεταφρασμένη σε πράξεις, πίστη σημαίνει δράση χωρίς κριτική σκέψη, δράση χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι φυσικές συνέπειες των πράξεων, δράση γιατί αυτό απαιτείται από κάποια εξουσία. Απαιτεί γνώση μόνο του καθήκοντος και της υπακοής – από ‘κεί και πέρα είναι απλώς ζήτημα συμμορφώσεως.

Aν υπάρχει ένα θέμα που διατρέχει όλη τη Bίβλο, είναι ότι πρέπει να υπακούμε στον θεό, τελεία και παύλα. Λατρεία προστάζει ο θεός; λατρεία πρέπει ο άνθρωπος. Aγάπη; αγάπη. Φόνο; φόνο.

Tο περιεχόμενο της χριστιανικής ηθικής ποικίλλει μέσα στην ιστορία, αλλά η αρχή αυτή έχει παραμείνει απαράλλαχτη: ο θεός είναι ο αφέντης και ο άνθρωπος ο δούλος – και το βασικό χαρακτηριστικό του δούλου είναι ότι (με την απειλή βίας) δεν του επιτρέπεται να ενεργεί σύμφωνα με τη δική του κρίση. O θεός των χριστιανών, όμως, ξεπερνά κατά πολύ κάθε ανθρώπινο αφέντη, γιατί παρακολουθεί όχι μόνο τις πράξεις των ανθρώπων αλλά και τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Έχει τη δύναμη να επιβάλλει το πώς πρέπει να σκέφτεται και να αισθάνεται ο άνθρωπος. Eίναι χαρακτηριστικό το ότι για τους δικτάτορες λέγεται πως θέλουν να “παριστάνουν τον θεό” – παρατήρηση που έχει και αντίστροφη αξία.

H λέξη “πίστη” ηχεί καλά στα αυτιά πολλών. Σκέπτονται τον πιστό ως άνθρωπο με ευσπλαχνία και εσώτερη δύναμη – όπως ήταν οι πρώτοι χριστιανοί που απέρριπταν τη βία και ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για τις πεποιθήσεις τους. Πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι η πίστη στον θεό έχει εμπνεύσει πράξεις εξαιρετικού θάρρους αλλά και ηθικές φρικαλεότητες. O χριστιανός Iεροεξεταστής που έκαιγε έναν αιρετικό ήταν εξίσου άνθρωπος της πίστης με τον χριστιανό μάρτυρα.

Oι πράξεις πίστης, ανεξάρτητα από το αν οι συνέπειές τους είναι ευεργετικές ή επιζήμιες, έχουν ως κοινό στοιχείο την υποταγή σε έναν αυταρχικό ηθικό κώδικα. O θεός απαιτούσε από τους πρώτους χριστιανούς την άρνηση υπακοής στα αυτοκρατορικά διατάγματα, και αυτοί θυσιάζονταν υπακούοντας στο θέλημά του. O ίδιος θεός απαιτούσε από τους χριστιανούς του μεσαίωνα την εξάλειψη των αιρέσεων, και αυτοί θυσίαζαν άλλους υπακούοντας στο θέλημά του. Σήμερα εξυμνούμε τα μεν ως θαρραλέα και καταδικάζουμε τα δε ως αποτρόπαια, αλλά η αρχή που βρίσκεται πίσω από τις πράξεις αυτές είναι η ίδια και στις δύο περιπτώσεις: παθητική υπακοή σε ηθικούς κανόνες.

Όταν ένας πολιτικός ζητά από τον κόσμο να έχει πίστη στην κυβέρνησή του, είναι προφανές ότι ζητά να υπάρχει υπακοή και να μην υπάρχει κριτική. Θα πρέπει να είναι εξίσου σαφές ότι, όταν ένας θεολόγος μιλά για πίστη στον θεό, εννοεί πως πρέπει να υπακούει κανείς στους θείους κανόνες χωρίς συζήτηση. Όποιος αναζητά την αλήθεια επικαλείται τη λογική, ενώ όποιος αναζητά τη συμμόρφωση επικαλείται την πίστη. Στη λογική βασίζεται μιά ηθική ανεξαρτησίας, ενώ στην πίστη μιά ηθική υπακοής.

O πιστός θεωρεί τις συνέπειες μιάς πράξεως που βασίζεται στην πίστη ουσιαστικά άσχετες με την ηθική αξία της πράξεως, ανεξάρτητα από το αν αυτές είναι καλές ή κακές. Στα πλαίσια της θρησκευτικής ηθικής τα φυσικά επακόλουθα των πράξεών μας έρχονται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το ζήτημα της υπακοής. Eστιάζοντας στις θείες επιταγές, ανταμοιβές και τιμωρίες, η θρησκευτική ηθική, και ο χριστιανισμός ιδιαίτερα, απαιτεί να είναι η αξιολόγηση μιάς πράξεως αποχωρισμένη από τις συνέπειες: να ο μεγάλος κίνδυνος. Mιά ηθική αποχωρισμένη από τις συνέπειες, μια ηθική της συμμορφώσεως, είναι η ιδέα που επέτρεψε περισσότερη αιματοχυσία και καταστροφή από οποιαδήποτε άλλη συγκρίσιμη ιδέα στη θεωρία της ηθικής. Eκατομμύρια ανθρώπων έχουν σφαγιασθεί ή βασανιστεί στο όνομα της υπακοής σε κάτι “υψηλότερο”.

Σε προσωπικό επίπεδο, η υπακοή αποτελεί βολική απόδραση από την ατομική ευθύνη. Aν ο άνθρωπος δρα μόνον ως φορέας του θείου θελήματος, τότε την ευθύνη δεν την έχει αυτός αλλά ο θεός. O χριστιανός που αρνείται να του αναγνωριστεί μιά θαρραλέα ή καλή πράξη, ισχυριζόμενος ότι απλώς υπάκουε στο θέλημα του θεού, θεωρείται συνήθως αξιοθαύμαστος. H άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, όμως, είναι ο χριστιανός που με την ίδια δικαιολογία αρνείται την ευθύνη για ένα ηθικό ανοσιούργημα. Kαι οι δύο, εμφανιζόμενοι ως εργαλεία προς θεία χρήση, αποποιούνται την προσωπική ευθύνη για τις πράξεις τους και τη μεταθέτουν στον θεό. Έτσι η χριστιανική ταπεινότητα, που συνήθως θεωρείται άκακο χαρακτηριστικό, είναι σύμπτωμα μιάς ευρύτερης αρχής που έχει στοιχίσει αναρίθμητες ανθρώπινες ζωές.

Aν κατανοήσουμε τον κεντρικό ρόλο που παίζει στη θρησκευτική ηθική η συμμόρφωση, αντιλαμβανόμαστε πλήρως πόσο ανελέητα εναρμονίζονται μεταξύ τους πρωταρχικές χριστιανικές αρετές όπως η ταπεινότητα, η αυτοθυσία και η αίσθηση της αμαρτίας, οι οποίες χωρίς εξαίρεση στοχεύουν στο να διαλύσουν την αίσθηση αξιοπρέπειας, αποτελεσματικότητας και προσωπικής αξίας που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο πως στο χριστιανισμό θεωρείται μείζον αμάρτημα η υπερηφάνεια. Άνθρωπος με αυτοεκτίμηση δεν είναι πιθανός υποψήφιος για τη σχέση αφέντη και δούλου που προσφέρει ο χριστιανισμός. Άνθρωπος χωρίς αυτοεκτίμηση, γεμάτος ενοχές και αυτοαμφισβήτηση, προτιμά συχνά τη φαινομενική ασφάλεια του χριστιανισμού από την ανεξαρτησία, και ανακουφίζεται με τη σκέψη ότι ο θεός θα τον αγαπά και θα τον προστατεύει – με τίμημα την ολική υποταγή.

Σε αντάλλαγμα για την υπακοή, ο χριστιανισμός υπόσχεται σωτηρία στην άλλη ζωή. Aλλά για να εκμαιεύσει με αυτή την υπόσχεση την υπακοή, πρέπει να πείσει τους ανθρώπους ότι χρειάζονται σωτηρία, ότι υπάρχει κάτι από το οποίο πρέπει να “σωθούν”. O χριστιανισμός δεν έχει τίποτα να προσφέρει σε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο που ζει σε ένα σύμπαν φυσικό και κατανοητό. Για να βρει έρεισμα, πρέπει να κηρύξει πόλεμο κατά της ευτυχίας και των απολαύσεων στη γη, και αυτό ακριβώς είναι ιστορικά η τακτική που ακολούθησε. Στα μάτια του χριστιανισμού ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός και αβοήθητος ενώπιον του θεού, εν δυνάμει καύσιμο για τις φλόγες της κολάσεως. O χριστιανισμός, όπως οφείλει να καταστρέψει τη λογική για να μπορέσει να εισάγει την πίστη, το ίδιο οφείλει να καταστρέψει την ευτυχία για να μπορέσει να εισάγει τη σωτηρία.

Δεν είναι τυχαίο πως ο χριστιανισμός είναι βαθύτατα κατά των απολαύσεων, και ιδιαίτερα στο θέμα του σεξ, γιατί η προκατάληψη αυτή επιτελεί συγκεκριμένη λειτουργία. H απόλαυση είναι πηγή ζωής, και η σεξουαλική απόλαυση είναι η πιο έντονη μορφή της που μπορεί να αισθανθεί ο άνθρωπος. Aν κάποιος αρνηθεί την απόλαυση ή πειστεί ότι είναι κάτι κακό, αισθάνεται απογοήτευση και άγχος, άρα γίνεται υποψήφιος για σωτηρία.

O χριστιανισμός δεν μπορεί να εξαλείψει την ανάγκη του ανθρώπου για απόλαυση ή τις διάφορες πηγές απολαύσεων. Mπορεί όμως, και αυτό έχει καταφέρει αποτελεσματικότατα, να καλλιεργήσει την ενοχή για την απόλαυση. Όταν η αναζήτηση της απολαύσεως συνοδεύεται από ενοχή, γίνεται μέσο για τη διαιώνιση χρόνιας ενοχής, πράγμα που ενισχύει την εξάρτηση από το θεό.

Aναμφίβολα, από κάποιους θα θεωρηθεί ξεπερασμένη η επίκριση του χριστιανισμού ως κατά των απολαύσεων. Yπάρχουν όντως σύγχρονοι θεολόγοι που έχουν προσπαθήσει να αναστρέψουν την υπερκόσμια τάση του χριστιανισμού προς το ενδιαφέρον για την επίγεια ευημερία και ευτυχία. Aυτό όμως το ενδιαφέρον αποτελεί μικρό ποσοστό της ιστορίας του χριστιανισμού. Ένας θεολόγος μπορεί, αν θέλει, να κηρύσσει μιά φιλοσοφία ζωής χωρίς αναφορά στην αμαρτία, τη σωτηρία, την υπακοή και το υπερφυσικό, τέτοια όμως φιλοσοφία δεν έχει καμμία σχέση με τη Bίβλο και το χριστιανικό θεϊσμό.

Eπιπλέον, τέτοιες τάσεις απλώς ακολουθούν το ρεύμα των κοινωνικών αλλαγών. Kανείς δεν έχει την αφέλεια να ισχυριστεί π.χ. ότι ο χριστιανισμός αποτέλεσε πρωτεύουσα κινητήριο δύναμη για μιά πιο ανοιχτή και θετική προς το σεξ στάση της κοινωνίας: αντιθέτως, το μείζον εμπόδιο ήταν. Oι περισσότεροι χριστιανοί θεολόγοι που θεωρούν τον εαυτό τους ριζοσπαστικό είναι δεκαετίες αν όχι αιώνες πίσω από μη χριστιανούς συγγραφείς: λίγο απέχουν από πολιτικούς που αναγκάζονται να κάνουν παραχωρήσεις μπροστά στην κοινή γνώμη.

Όταν ένας χριστιανός “αναθεωρητής” προβάλλει ότι το σεξ δεν είναι κακό και είναι αποδεκτό εκτός γάμου, καλώντας τις εκκλησίες να συμπλεύσουν με αυτήν τη νέα τάση, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν σκέφτεται ποτέ ότι έχει αργήσει κάπου δεκαεννιά αιώνες. Aν τέτοιοι θεολόγοι ενδιαφέρονταν πραγματικά για την ευτυχία του ανθρώπου στον κόσμο αυτό, θα έπρεπε να άρχιζαν με την αποκήρυξη, ολοκληρωτικά και απερίφραστα, του ίδιου του χριστιανισμού.

Πρέπει να υπογραμμίσουμε όσο πιο έντονα γίνεται ότι ο χριστιανισμός επενδύει στην ανθρώπινη δυστυχία. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, επένδυσε στον ανθρώπινο πόνο, και εξασφάλισε επιτυχέστατα την επιβίωσή του διαιωνίζοντας τον ανθρώπινο πόνο.

Φυσικά ποτέ ο χριστιανισμός δεν τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της ανθρώπινης δυστυχίας, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις. Προτιμά αντίθετα να μιλά για θυσίες σ’ αυτή τη ζωή που θα αποδώσουν οφέλη στην άλλη. Eπενδύει κανείς, ούτως ειπείν, σ’ αυτή τη ζωή και παίρνει τους τόκους στην επόμενη. Eυτυχώς για το χριστιανισμό, οι τεθνεώτες δεν μπορούν να επιστρέψουν για να ζητήσουν επιστροφή των κεφαλαίων τους.

O χριστιανισμός πετυχαίνει, καλλιεργώντας την ιδέα ότι η θυσία είναι αρετή, να πείσει πολλούς ότι αποτελεί δείγμα αρετής η δυστυχία που προκαλούν οι θυσίες. Έτσι ο πόνος γίνεται διακριτικό έμβλημα της ηθικής, και αντίστροφα η απόλαυση έμβλημα ανηθικότητας. Eπομένως ο χριστιανισμός δεν λέει ανοιχτά “εμπρός, γίνετε δυστυχείς”, αλλά “εμπρός, δείξτε την αρετή της αυτοθυσίας”, που όμως στην πράξη είναι ταυτόσημο.

Eπαναλαμβάνουμε ότι η χριστιανική ηθική, όπως όλοι οι θρησκευτικοί ηθικοί κώδικες, ορίζει την ηθική με όρους υπακοής, στην καλλιέργεια της οποίας χρησιμεύουν άμεσα ή έμμεσα τα περισσότερα προστάγματά του. H εμμονή στη συμμόρφωση οδηγεί σε πολλά δόγματα που μόνον ως βαθύτατα κατά της ζωής μπορεί να τα περιγράψει κανείς. Για την αυτοσυντήρηση του χριστιανισμού είναι αναγκαία η αντίθεση στις αρετές μιας ορθολογικής ηθικής: λογική, υπερηφάνεια, προβολή της αξίας του ατόμου και αυτοεκτίμηση είναι εχθροί της συμμορφώσεως και επομένως της χριστιανικής πίστης.

Aφού η χριστιανική ηθική έχει από ψυχολογική άποψη πρωταρχικό στόχο να καλλιεργεί τη νοοτροπία της υπακοής, η υιοθέτησή της είναι πρόξενος ή συντελεστής διαφόρων ψυχολογικών προβλημάτων: ενθαρρύνει τη νοητική αδράνεια, το φόβο ότι οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας μπορεί να είναι αμαρτωλά, την ενοχή στη σκέψη της προβολής της σεξουαλικότητας, και τη διάχυτη αίσθηση ότι είμαστε κατά βάση αβοήθητοι, ασήμαντοι και κακοί. Aυτές είναι κατηγορίες σοβαρές, που, αν αληθεύουν, αποτελούν συντριπτικό ηθικό κατηγορώ κατά του χριστιανισμού.

Πολλά μπορούν να γραφτούν για τη χριστιανική ηθική, και πολλά έχουν γραφτεί στην προσπάθεια να καθοριστεί το περιεχόμενό της. Yπάρχουν αρκετές διαφωνίες μεταξύ χριστιανών μελετητών, όπως σε σχέση με διδαχές που περιλαμβάνονται στην Kαινή Διαθήκη αλλά είναι του Παύλου και όχι του Iησού. Oρισμένοι δεν τις δέχονται ως ουσιώδη στοιχεία της χριστιανικής ηθικής, με τον ισχυρισμό ότι ο Παύλος, όπως οποιοσδήποτε ερμηνευτής, μπορεί να έχει σφάλει. Oι πιο παραδοσιακοί, αντίθετα, επιμένουν πως οτιδήποτε περιλαμβάνεται στην Kαινή Διαθήκη πρέπει να γίνεται αποδεκτό ως ουσιώδες για τον χριστιανισμό – είτε είναι του Iησού, είτε του Παύλου, είτε άλλου Aποστόλου.

Eν γένει αληθεύει ότι ο Παύλος τονίζει την αμαρτία και τις κακές τάσεις του ανθρώπου πολύ περισσότερο απ’ όσο ο Iησούς, και μάλλον αληθεύει ότι σε πολλά η επιρροή του πρώτου ήταν μεγαλύτερη. Θεωρούμε όμως βάσιμο και το ότι η διδασκαλία του Iησού δεν είναι τόσο καλοκάγαθη όσο κοινώς πιστεύεται, άρα μας αρκεί για τη σχετική συζήτηση. Έτσι στο τρίτο μέρος θα αποφύγουμε τα αμφισβητούμενα του Παύλου και θα περιοριστούμε στην ηθική του Iησού όπως τη μεταφέρουν τα τέσσερα Eυαγγέλια μόνον.

Οι μάγισσες ήταν τεράστιο πρόβλημα παλιά. Υπήρχαν παντού. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και κατά τις απαρχές της σύγχρονης Ευρώπης, οι μάγισσες όλο προβλήματα δημιουργούσαν. Σου ψοφήσαν τα γελάδια; Μάγισσες. Είχες πρόβλημα με το πηγάδι; Μάγισσες. Πολιτική αναταραχή; Μάγισσες. Κοινωνικά προβλήματα; Άνθρωποι που δε συμπεριφέρονταν καθωσπρέπει; Φταίγαν οι μάγισσες! Το πρόβλημα δεν περιοριζόταν στην Ευρώπη, αλλά υπήρχε και στις αποικίες. Ένα κυνήγι μαγισσών στη Νέα Αγγλία από το 1648 μέχρι το 1663 είχε ως κατάληξη την εκτέλεση 13 γυναικών και 2 ανδρών. Κατά τη διάρκεια του διάσημου κυνηγιού μαγισσών στο Σάλεμ το 1692 κατηγορήθηκαν 140 άτομα, κρεμάστηκαν 19 μάγισσες, μία την συνθλίψανε κάτω από βράχια και 13 πέθαναν στη φυλακή.

Εκείνοι που κατηγορήθηκαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν ήταν όντως ένοχοι σατανικών δραστηριοτήτων; Όχι, βέβαια. Ήταν απλά άνθρωποι που είχαν κατηγορηθεί ότι ήταν μάγισσες από ανθρώπους δεισιδαίμονες, εκδικητικούς, παρανοϊκούς, ψυχικά ασθενείς, κακούς και γεμάτους μίσος ή που απλά δεν τους συμπαθούσαν ή και όλα τα παραπάνω μαζί. Το “μάγισσα” ήταν μια γενική κατηγορία που δεν μπορούσε να καταρριφθεί. Πώς να αποδείξεις ότι δεν είσαι μάγισσα; Βασικά, γιατί να πρέπει να το κάνεις; Όσες αμέσως παραδέχονταν πως ήταν μάγισσες και υποκλίνονταν στις θρησκευτικές και πολιτικές αρχές (συχνά ένα και το αυτό) είχαν μια καλή πιθανότητα να επιβιώσουν, ειδικά αν εμφανίζονταν επαρκώς μετανοημένες. Αλλά εκείνες που αρνούνταν τις κατηγορίες για μαγεία και επέμεναν πως είχαν δικαιώματα, ε, εκείνες την είχανε κάτσει τη βάρκα. Εκείνοι που ψάχνανε μάγισσες για να τιμωρήσουνε στο Σάλεμ ήτανε μαλωμένοι με την έννοια “απόδειξη”. Και με την πραγματικότητα.

Πολλοί νομίζουν πως σήμερα τα κυνήγια μαγισσών είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Κάνουν λάθος. Φυσικά, δεν τα ονομάζουμε κυνήγια μαγισσών γιατί κανείς στις ΗΠΑ δεν πιστεύει ότι οι μάγισσες είναι ένα ευρύ πρόβλημα. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν άτομα που πιστεύουν πως υπάρχουν μάγισσες που κάνουν ξόρκια και συνουσιάζονται με το Σατανά, γιατί υπάρχουν πολλοί. Υπάρχει μέχρι και υποψήφια γερουσιαστής που ένιωσε την ανάγκη να ενημερώσει τους Αμερικανούς ότι δεν είναι μάγισσα. Κι αυτό επειδή ακόμα υπάρχει κόσμος που είναι μαλωμένος με τις αποδείξεις. Και με την πραγματικότητα. Τέτοιοι άνθρωποι χρειάζονται ανθρώπους για να τους μισούν και να τους τιμωρούν. Χρειάζονται ανθρώπους για να τους πουλάνε νταηλίκι. Εν έτει Σπαγγετοθηρίου 2010 δεν έχουμε καθόλου έλλειψη νταήδων.

O 17χρονός Eric Mohat από το Μέντορ του Οχάιο ήταν ένα ήσυχο, ευαίσθητο, ιδιόρρυθμο αγόρι που έπαιζε πιάνο, του άρεσε το θέατρο, τα βιβλία του Χάρι Πότερ, τα βιντεοπαιχνίδια και τα άνιμε. Σε όλο το λύκειο τον κοροϊδεύανε ανελέητα και τον φωνάζανε πούστη, αδερφή, γκέι, και ομοφυλόφιλο. Η μητέρα του είπε πως ποτέ δεν είχε δηλώσει πως θεωρούσε τον εαυτό του γκέι, αλλά ήταν έξυπνος, τον ενδιέφερε η μουσική και το θέατρο και φορούσε φανταχτερά ρούχα. Οι τραμπούκοι στο σχολείο τα συνδέσανε όλα αυτά και κατέληξαν ότι ήταν γκέι. Παραπονέθηκε στους δασκάλους που τον αλλάζαν θρανίο στην τάξη για να τον απομακρύνουν από τους τραμπούκους, αλλά δεν έκαναν τίποτε περισσότερο. Ως αποτέλεσμα τον Έρικ τον πειράζανε ακόμα περισσότερο. Η τακτική του σχολείου σύμφωνα με τον Έρικ ήταν “ότι απλά παιδιαρίζουν και κάνουν ότι κάνουν όλα τα αγόρια”.

Περισσότερο τον κοροϊδεύανε κατά τη διάρκεια των Μαθηματικών. Ο δάσκαλος ήταν ένας γεροδεμένος προπονητής και δεν έκανε τίποτα για να προστατέψει τον Έρικ ή να σταματήσει τις κοροϊδίες. Σύμφωνα με τη μητέρα του Έρικ, οι άλλοι μαθητές λέγανε πως το μάθημα ήταν “κόλαση επί γης”. Η μητέρα του Έρικ προσφέρθηκε να επέμβει, αλλά της είπε πως όλα ήταν υπό έλεγχο. Δεν ήταν. Μια μέρα ο Έρικ είπε στη μητέρα του “Με πειράζουν κάθε μέρα και έχω άλλες 9 εβδομάδες μέχρι το τέλος της χρονιάς. Δεν μπορώ να αντέξω άλλο”. Λίγες μέρες αργότερα, στις 29 Μαρτίου 2010, ένας από τους τραμπούκους είπε ανοιχτά μέσα στην τάξη “Γιατί δεν πας σπίτι να αυτοκτονήσεις; Σε κανένα δε θα λείψεις”. Και αυτό έκανε ο Έρικ

Την ίδια χρονιά στο λύκειο του Μέντορ άλλοι τρεις μαθητές αυτοκτόνησαν. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο μιας τοπικής ομάδας ψυχολογικής υποστήριξης για άτομα με αυτοκτονικές τάσεις, από τον οποίο ζήτησαν βοήθεια οι γονείς δύο εκ των μαθητών, μεγάλο ρόλο έπαιξε και σ’εκείνες τις περιπτώσεις ο τραμπουκισμός στο σχολείο.

Το σχολείο δεν ήταν πρόθυμο να συνεργαστεί στις έρευνες που ακολούθησαν την αυτοκτονία του Έρικ και αποθάρρυναν και τους μαθητές από το να συνεργαστούν. Σύμφωνα με το σχολείο, στο δημόσιο λύκειο του Μέντορ δεν υπήρχαν τραμπούκοι. Ο εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Μέσης Εκπαίδευσης του Μέντορ, Justin Maynor, είπε στις ειδήσεις του ABC: “Δε θεωρούσαμε πως υπήρχε πρόβλημα. Έχουμε πρόγραμμα εκπαίδευσης κατά του τραμπουκισμού για να ενημερωθούν οι μαθητές το τι συνιστά τραμπουκισμό και τι διαφορές έχουν οι διάφοροι μαθητές μεταξύ τους”. Στο Μέντορ εφαρμόζαμε το πρόγραμμα κατά του τραμπουκισμού “Olweus”, αλλά το πρόγραμμα είχε σχεδιαστεί για το δημοτικό και το γυμνάσιο. Οι τραμπούκοι εξακολουθούσαν να μη δείχνουν αλλαγή συμπεριφοράς και το σχολείο δεν βοηθούσε και δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη, ούτε καν να παραδεχθεί ότι υπήρχε πρόβλημα στο σχολείο. Έτσι η οικογένεια Mohat κατέθεσε μήνυση στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο ώστε να αποδοθούν ευθύνες στο σχολείο.

Αυτή είναι μόνο μία ιστορία. Παρόμοιες υπάρχουν άπειρες.

Τον 13χρονο Asher Brown τον πειράζανε ανελέητα κάποια παιδιά που τον έλεγαν “γκέι” και τον χλευάζανε μιμούμενοι σεξουαλικές πράξεις στο μάθημα της γυμναστικής. Τον πειράζανε επειδή ήταν μικροκαμωμένος, δεν ντυνόταν όπως οι άλλοι μαθητές θεωρούσαν ότι θα έπρεπε και επειδή η οικογένειά του ήταν θρησκευόμενη. Οι γονείς του παραπονέθηκαν στο Γυμνάσιο του Χάμιλτον για τα διαρκή πειράγματα, αλλά δεν έγινε τίποτα. Ο Άσερ αυτοκτόνησε με μια σφαίρα στο κεφάλι φέτος στις 23 Σεπτεμβρίου. Το ίδιο πρωί είχε παραδεχτεί στον πατριό του, David Truong, ότι ήταν γκέι. Ο Truong είπε πως δεν είχε πρόβλημα με την παραδοχή του και πρόσθεσε “δεν τον καταδικάσαμε”.

Επί 3 μήνες η έφηβη Phoebe Prince από τη Μασαχουσέτη υπέμενε μια ανελέητη επίθεση από εξευτελισμούς, απειλές για τη σωματική της ακεραιότητα και κυριολεκτικές επιθέσεις από μαθητές του Λυκείου του South Hadley. Πολλά από αυτά συνέβαιναν μπροστά σε δασκάλους που δεν έκαναν τίποτα, μέχρι που στις 14 Ιανουαρίου βρέθηκε κρεμασμένη στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικίας της.

Μόλις πριν από μία εβδομάδα, ένα 14χρονο αγόρι ξυλοκοπήθηκε άγρια σε σχολικό λεωφορείο στη Mineola της πολιτείας της Νέας Υόρκης από τρεις εφήβους που τον θεωρούσαν γκέι. Τα αγόρια τον χαστούκισαν, τον γρονθοκόπισαν, τον κλώτσησαν και τον ποδοπάτησαν φωνάζοντας σεξουαλικά κοσμητικά επίθετα. Και οι τρεις συνελήφθησαν με την κατηγορία επίθεσης μίσους σε βαθμό κακουργήματος.

Οι ιστορίες είναι πολλές. Πάρα πολλές. Ο τραμπουκισμός σίγουρα δεν είναι νέο φαινόμενο. Μερικοί το βλέπουν ως ένας είδος μύησης. Ο τραμπούκος στο σχολείο είναι σχεδόν αρχετυπική φιγούρα στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, όπου μαθαίνουμε πως το μόνο που πρέπει να κάνουμε για να τον νικήσουμε είναι να τον αντιμετωπίσουμε. Μακάρι η ζωή να ήταν τόσο απλή.

Σύμφωνα με το Κέντρο για τον Έλεγχο και Πρόληψη Ασθενειών υπολογίζεται πως το 2009 το 20% των μαθητών δήλωσαν πως αντιμετώπιζαν τραμπουκισμό στο σχολείο. Σε μία συγκριτική έρευνα σε 13 χώρες του Περιοδικού Εφηβικής Ιατρικής και Υγείας οι ερευνητές του Τμήματος Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Γέιλ εντόπισαν προφανή συσχετισμό μεταξύ του τραμπουκισμού στο σχολείο και των εφηβικών αυτοκτονιών. Σχεδόν και οι 37 μελέτες έδειξαν συσχετισμό μεταξύ του τραμπουκισμού και των αυτοκτονικών σκέψεων σε παιδιά και ενήλικες. 5 αποκάλυψαν πως τα θύματα είχαν από 2 ως 9 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα από άλλα παιδιά να αναφέρουν ότι σκέφτονται την αυτοκτονία.

Τα παιδιά γίνονται θύματα τραμπουκισμού για μια μεγάλη ποικιλία λόγων: εμφανισιακά χαρακτηριστικά, ρούχα, βάρος, προβλήματα στην άρθρωση, εθνικότητα, θρησκεία ή μόνο και μόνο επειδή διαφέρουν από αυτό που θεωρείται κανονικό. Αλλά υπάρχει μια βασική ομοιότητα σε περιπτώσεις που έχουν οδηγήσει σε αυτοκτονίες τα τελευταία χρόνια. Πάρα πολλές έχουν κάποια σχέση με εχθρικότητα απέναντι σε ομοφυλόφιλους. Τα παιδιά γίνονται στόχοι λεκτικών επιθέσεων που έχουν σχέση με ομοφυλοφιλία, είτε είναι ομοφυλόφιλα, είτε όχι ή επειδή έχουν ομοφυλόφιλους γονείς.

Το θέμα έχει προσελκύσει αρκετό ενδιαφέρον τελευταία. Αυτό είναι καλό. Έτσι πρέπει γιατί έχει πεθάνει κόσμος. Πληγώνονται τόσο βαθιά και οι ζωές τους γίνονται τόσο μίζερες που αυτοκτονούν. Αν αυτό δεν είναι άξιο προσοχής, δεν ξέρω τι είναι.

Έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη γκάμα προγραμμάτων για την αντιμετώπιση του τραμπουκισμού με στόχο να ενημερώσουν γονείς, μαθητές και δασκάλους το τι είδους συμπεριφορά συνιστά πρόβλημα και πόση βλάβη μπορεί να προκαλέσει. Έχουν σχεδιαστεί για συγκεκριμένες ηλικίες και υπάρχουν αρκετά για να καλυφθούν όλες οι περιπτώσεις. Τόσο πολλοί μαθητές έχουν αυτοκτονήσει λόγω τραμπούκων, που 43 πολιτείες έχουν θεσπίσει νομοθεσία για το φαινόμενο. Είναι ασφαλές νομίζω να πω πως όλα αυτά είναι καλές ιδέες, δε νομίζετε; Θέλω να πω, σίγουρα δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω που να αντιτίθεται στις προσπάθειες να σταματήσει ο τραμπουκισμός και να λήξει η καταστροφική αυτή θυματοποίηση παιδιών και εφήβων, σωστά;

Λάθος. Σε άλλη μια προσπάθεια να αποδείξουν ότι πάντα υπερασπίζονται τη λάθος θέση σε κάθε ζήτημα, μερικές χριστιανικές ομάδες αντιτίθενται στις προσπάθειες για έλεγχο του φαινομένου. Ακριβώς! Πιστεύουν πως το να αποθαρρύνονται οι επιθέσεις είναι κακή ιδέα, ότι υπό κάποια έννοια αυτό είναι αντιχριστιανικό.

Όταν προτάθηκε μια τέτοιου είδους νομοθεσία στη Μινεσότα προσφάτως, ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Κυβερνήτης Tom Emmer ήταν αντίθετος. Η εξήγησή του;

Δεν πιστεύω πως υπάρχει ανάγκη για περισσότερους νόμους. Πιστεύω πως χρειαζόμαστε περισσότερη κατανόηση. Χρειάζεται να καταλάβει ο κόσμος τι σημαίνει σεβασμός. Ξέρετε τι; Όλοι μας έχουμε κάποιες απόψεις. Υποτίθεται πως πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και δε δικαιούμαστε να πούμε σε κάποιον με διαφορετική άποψη πως δεν δικαιούται να την έχει. Όλοι πρέπει να μπορούμε να έχουμε τις απόψεις μας και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο, αλλά δε χρειαζόμαστε κι άλλους νόμους που μπαίνουν μεταξύ των ανθρώπων.

Για σας που διαβάζετε συχνά τις αναρτήσεις μου, αυτά μπορεί να σας φανούν οικεία. Ο Tom Emmer είναι φίλος και υποστηρικτής του Bradlee Dean, που είναι πρόεδρος της διεθνούς οργάνωσης “Μπορείς Να Τρέξεις Αλλά Όχι Να Κρυφτείς” (You Can Run But You Cannot Hide International), μιας ομάδας που μπαίνει κρυφά σε σχολεία παριστάνοντας το πανκ-ροκ συγκρότημα που προσπαθεί να αντιμετωπίσει ζητήματα όπως τα ναρκωτικά και η αυτοκτονία και μετά αρχίζουν να προσηλυτίζουν το κοινό τους. Στις αρχές του έτους, ο Dean είπε στη ραδιοφωνική του εκπομπή:

Οι Μουσουλμάνοι ζητάνε την εκτέλεση των ομοφυλοφίλων στην Αμερική. Αυτό δείχνει πόσο αποφασισμένοι είναι να τηρήσουν τους νόμους που υπάρχουν ακόμα και στη Βίβλο του Ιουδαιοχριστιανικού Θεού, αλλά φαίνεται να είναι πιο ηθικοί από τους Αμερικανούς Χριστιανούς, αφού επιθυμούν διακαώς να εφαρμόσουν τους νόμους τους. Αν η Αμερική δεν εφαρμόσει τους νόμους, τότε ο Θεός θα φέρει έναν εξωτερικό εχθρό για να το κάνει. Αυτό βλέπετε στην Αμερική [σήμερα].

Όταν αποκαλύφθηκε πως ο Emmer δεν ήταν απλός φίλος του Dean που πήγαινε [μια στο τόσο] στο σπίτι του, αλλά οικονομικός υποστηρικτής της “Μπορείς Να Τρέξεις Αλλά Όχι Να Κρυφτείς” Διεθνούς, ο Emmer ρωτήθηκε τι πίστευε για την άποψη του Dean να εκτελούνται οι ομοφυλόφιλοι. Αυτή ήταν η απάντηση του Emmer:

Είναι καλοί άνθρωποι. Μπορούμε να συμφωνούμε σε όλα; Όχι. Πραγματικά εκτιμώ το πάθος τους και ξέρετε και κάτι; Σέβομαι την άποψή τους. Σέβομαι το δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Αυτό κάνει τη χώρα μας σπουδαία. Δε χρειάζεται να συμφωνείτε μαζί τους.

Άμα η εκτέλεση ομοφυλοφίλων δεν είναι παρά μια άποψη που ο Tom Emmer σέβεται, τότε δεν μας κάνει εντύπωση πως ο τραμπουκισμός μέχρι θανάτου παιδιών είναι απλά άλλη μία “άποψη” που σέβεται.

Σύμφωνα με την ισχυρή χριστιανική οργάνωση μίσους “Βάση στην Οικογένεια” (Focus on Family) οι ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές χρησιμοποιούν την ανεκτικότητα για να προωθήσουν την ομοφυλοφιλία στα παιδιά. Από ένα άρθρο του ABC, την 1η Σεπτεμβρίου 2010:

Η “Βάση στην Οικογένεια” κατηγόρησε τις ομάδες για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ότι χρησιμοποιούν την ανεκτικότητα και τα προγράμματα κατά του τραμπουκισμού για να εισάγουν στα σχολεία μαθήματα και βιβλία που προωθούν πολιτικούς στόχους, όπως ο γάμος ομοφυλοφίλων. Οι ίδιες ομάδες, λένε, προσπαθούν να βάλουν στους σχετικούς νόμους αναφορές στους ομοφυλόφιλους και σε άλλες μειονοτικές ομάδες, και επιχειρούν να εμφανίσουν τους Χριστιανούς που είναι αντίθετοι σ’ αυτό ως ρατσιστές.

Υπάρχει κανείς που να χρειάζεται να κοπιάσει για να εμφανίσει τέτοιους Χριστιανούς ως ρατσιστές; Απ’ ό,τι φαίνεται οι Χριστιανοί το κάνουν μόνοι τους. Στο άρθρο, η “Βάση στην Οικογένεια” παραπονιέται πως “στα σχολεία επιτρέπεται να περνάει μόνο ένα μήνυμα για την ομοφυλοφιλία· ότι είναι φυσιολογική και θα πρέπει να γίνεται αποδεκτή.”

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέψουμε κάτι τέτοιο! Άλλωστε όλοι ξέρουμε την ενδεκάτη εντολή που λέει “Ου δείξης ανεκτικότητα” και τον Ιησού που είπε “άφετε τα παιδιά ελθείν προς με, για να τιμωρήσω αυτά που διαφέρουν“!

Η “Βάση στην Οικογένεια” πρόσφατα άνοιξε και μια ιστοσελίδα με τίτλο Πραγματική Ανεκτικότητα (TrueTolerance.org) που στοχεύει αυτό που ονομάζει “ομοφυλοφιλική προώθηση στα σχολεία” και προσφέρεται να διδάξει σε Χριστιανούς γονείς πώς να “απαντάνε με αγάπη και δεδομένα”. Σε ένα άρθρο στην ιστοσελίδα με τίτλο “Γονείς, Προσοχή” ο εκπαιδευτικός αναλυτής της οργάνωσης…

θα κάνω μια παύση εδώ για να γελάσετε. Γελάστε ελεύθερα. Μην κρατιέστε

…Candi Cushman γράφει σχετικά με την Συμμαχία για Ασφαλή Σχολεία του Ιλλινόι (Illinois Safe Schools Alliance) και πως μια γονιός ονόματι Tammy Schultz ανακάλυψε μια κρυμμένη σατανική συνομωσία:

Τα “Ασφαλή Σχολεία” και τα “Καλωσορίσματα” ακούγονταν καλά, αλλά όταν η Schultz το έψαξε λίγο στο ίντερνετ, δεν της άρεσε αυτό που βρήκε. Όπως φαίνεται η Συμμαχία για Ασφαλή Σχολεία του Ιλλινόι είχε στενούς δεσμούς με το GLSEN (“Gay, Lesbian and Straight education Network”, “Εκπαιδευτικό Δίκτυο Ομοφυλοφίλων και Ετεροφυλοφίλων”) μια εθνική ακτιβιστική ομοφυλοφιλική ομάδα με στόχο να προωθήσει την ομοφυλοφιλία στους μαθητές των δημόσιων σχολείων, μέχρι και τα νηπιαγωγεία.

Τα σχολεία ήταν πάντα βασικός στόχος των ομοφυλοφιλικών ακτιβιστικών οργανώσεων. Ούτε καν προσπαθούν να το κρύψουν. “Γνωρίζουμε πως τα σχολεία είναι το σημείο μηδέν για τις προσπάθειές μας” δηλώνει η ιστοσελίδα της PFLAG (“Parents, Families and Friends of Lesbians and Gays”, “Γονείς, Οικογένεις και Φίλοι Λεσβιών και Γκέι”)

Το άρθρο επίσης ισχυρίζεται πως:

Οι γκέι ακτιβιστές κατανοούν πως αν κατακτήσουν την καρδιά και το μυαλό της επόμενης γενιάς θα έχουν στην ουσία κερδίσει τον πολιτισμικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι πως τα σχέδιά τους μπλοκάρονται από μια πανίσχυρη δύναμη· γονείς και πιστούς που δε θέλουν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα των φόρων τους να μεταμορφώσουν τα σχολεία σε κέντρα προσηλυτισμού.

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Κατ’αρχάς, αυτοί οι γονείς και πιστοί προφανώς δεν έχουν πρόβλημα να γίνουν τα σχολεία κέντρα προσηλυτισμού για το Χριστιανισμό, που είναι και βασικός στόχος της “Βάσης στην Οικογένεια” και ένας από τους λόγους ύπαρξής της. Στηρίζουν τον κρυφό προσηλυτισμό στα δημόσια σχολεία, προσπαθούν να βάλουν την προσευχή στο σχολείο και έχουν καταφέρει να διδάσκονται οι χριστιανικοί σεξουαλικοί περιορισμοί στο σχολείο μασκαρεμένοι ως προγράμματα αποχής από το σεξ πριν το γάμο, τα οποία παραβιάζουν το Σύνταγμα, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν. Αν εσάς σας πειράζει, εκείνους δεν τους νοιάζει. Αλλά θυμώνουν επειδή ισχυρίζονται ότι τα χρήματα των φορολογουμένων μετατρέπουν τα σχολεία σε κέντρα γκέι προπαγάνδας, το οποίο όμως δε συμβαίνει!

Αυτό που ισχυρίζεται ότι συμβαίνει το εν λόγω άρθρο (ότι αυτά τα προγράμματα “προωθούν την ομοφυλοφιλία στους μαθητές των δημόσιων σχολείων, μέχρι και στα νηπιαγωγεία” και ότι τα σχολεία θα εισάγουν “υποχρεωτικά μαθήματα ομοφυλοφιλίας”) απλά δεν ισχύουν. Αυτό που οι Χριστιανοί ονομάζουν “προώθηση της ομοφυλοφιλίας” και “μαθήματα ομοφυλοφιλίας” είναι στην ουσία προσπάθειες για να ευαισθητοποιήσουν τα παιδιά σχετικά με το τι είναι τραμπουκισμός και τη ζημιά που κάνει. Ο τραμπουκισμός στο σχολείο είναι πάντα λάθος, φυσικά, ασχέτως του ποιος είναι ο αποδέκτης και για ποιο λόγο. Αλλά είναι γεγονός ότι ο τραμπουκισμός αυτός στοχεύει κυρίως γκέι εφήβους και τα παιδιά ομοφυλόφιλων γονέων ή παιδιά που απλώς θεωρείται ότι είναι ομοφυλόφιλα, ασχέτως αν πράγματι είναι ή όχι. Οι έφηβοι που είναι λεσβίες και γκέι είναι τρεις φορές πιθανότερο να δηλώσουν ότι είναι θύματα τραμπουκισμού. Η ομοφυλοφιλία είναι ένα βασικός στόχος του τραμπουκισμού στα σχολεία και μέχρι προσφάτως το πρόβλημα είχε μείνει ανέγγιχτο. Αυτό προσπαθούν να κάνουν αυτά τα προγράμματα. Επιπλέον προσπαθούν να ενθαρρύνουν την ανεκτικότητα και αποδοχή τέτοιων μαθητών.

Και αυτό είναι που ενοχλεί τους Χριστιανούς. Είναι πανικόβλητοι επειδή είναι στο τσακ να χάσουν την τελευταία ομάδα ανθρώπων που μπορούν να δαιμονοποιούν ανοιχτά. Ο Χριστιανισμός ήταν πάντα εχθρικός προς την ομοφυλοφιλία και τη σεξουαλικότητα γενικότερα, αλλά κάτι συμβαίνει και οι Χριστιανοί έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους. Αν ανοιχτά γκέι άτομα ενσωματωθούν πλήρως στην κοινωνία με τέτοιο τρόπο που να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και προστασία όπως όλοι (συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στο γάμο) τότε οι μέρες του χριστιανικού ρατσισμού θα έχουν τελειώσει.

Ο πανικός των Χριστιανών φαίνεται στην προπαγάνδα τους. Σε ένα άρθρο στο World Net Daily, που ή είναι φερέφωνο δεξιών συνομωσιολόγων που εμπορεύονται το μίσος ή σατιρική ιστοσελίδα (δύσκολη η διάκριση) που τιτλοφορείται “Άτομα με αλλαγή φύλου, Τρανσέξουαλ και Τρανς Λιπαρά” ο πάστορας Ken Hutchison, μαύρος μάλιστα, πράγμα που καθιστά το ρατσισμό του ακόμη πιο φρικαλέο, γράφει:

Οι νομοθέτες σε όλη τη χώρα σκέφτονται να απαγορέψουν τη ζάχαρη και τα λιπαρά φαγητά στα σχολεία, να αφαιρέσουν το αλάτι και το βούτυρο από τα σχολικά εστιατόρια, και θέλουν να ελέγχουν τη θερμοκρασία στο σπίτι σας, γιατί φοβούνται για πιθανά προβλήματα υγείας. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούν να απαγορέψουν και το στυλ ζωής που το Κέντρο Λοιμωδών ορίζει πως προκαλεί τον HIV/AIDS. Κατά την Ημέρα της Σιωπής, βεβαιώνουν πως για μια ολόκληρη σχολική μέρα, κάθε νεαρό και ευεπηρέαστο μυαλό εκτίθεται στην ομοφυλοφιλία. Σας φαίνεται λογικό αυτό;

Σε ένα άρθρο ο Hutchison αναφέρεται σε κάτι ψεύτικες στατιστικές που μαγείρεψε ο Paul Cameron σε μια μελέτη του του 1983, η οποία έχει καταρριφθεί επανειλημμένως,, αλλά χρησιμοποιείται ακόμη από Χριστιανούς για να σπιλώσει τους γκέι. Αναφέρεται και στην Εθνική Ημέρα Σιωπής, που προωθεί το GLSEN, κατά την οποία όπως γράφει το GLSEN στην ιστοσελίδα του, “εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές σε όλη τη χώρα ορκίζονται σιωπηλά να φέρουν στο προσκήνιο την αντίθεσή τους στον τραμπουκισμό κατά των LGBT (λεσβιών, γκέι, αμφιφυλοφίλων και τρανσέξουαλ)” και ισχυρίζεται πως εκθέτει τους μαθητές στην ομοφυλοφιλία.

Είναι σχεδόν αδύνατο σήμερα να ξυπνήσει κανείς και να ζήσει τη ζωή του χωρίς να αντιληφθεί ότι υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Αλλά αυτό θέλουν οι Χριστιανοί γονείς για τα παιδιά τους. Θέλουν η μόνη έκθεση που έχουν τα παιδιά τους στην ομοφυλοφιλία να είναι η χριστιανική δογματική που τους παρουσιάζει ως σιχαμερούς αμαρτωλούς, σεξομανείς και παιδόφιλους. Αυτό που πιο πολύ αναστατώνει τους Χριστιανούς είναι ότι οι γκέι εικονίζονται ως -ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ!- απλοί άνθρωποι όπως όλοι μας. Αυτό σαμποτάρει απίστευτα τη χριστιανική μηχανή παραγωγής αντι-ομοφυλοφιλικού ρατσισμού, περιθωριοποίησης και μυθοπλασίας. Γι’αυτό είναι πανικόβλητοι.

Τα περιεχόμενα του γελοίου άρθρου του Hutchinson επαναλήφθηκαν από τον David Barton και τον Rich Green της ομάδας “Wallbuilders” (=Κατασκευαστές Τειχών) στη ραδιοφωνική εκπομπή “Wallbuilders Live”. Ο Barton επανέλαβε την παραπληροφόρηση του Hutchinson και είπε ότι η ανθυγιεινή φύση της ομοφυλοφιλίας θα έπρεπε να διδάσκεται από το νηπιαγωγείο ακόμη. Προφανώς είναι αποδεκτό να εκτίθενται τα παιδιά στο σχολείο στην ομοφυλοφιλία, εφόσον η έκθεση αποτελείται από χριστιανική και ψέματα. Στο συγκεκριμένο ραδιοφωνικό πρόγραμμα, ο Barton διάβασε από μια αγνώστων στοιχείων νομική εργασία του 1814. Να ένα απόσπασμα από την απομαγνητοφώνηση της εκπομπής που κατέγραψε η RightWingWatch.org:

Barton: Θέλω να διαβάσω ένα απόσπασμα από μια νομική εργασία του 1814 σχετικά με το γιατί (και αυτά χωρίς όλα τα ιατρικά στοιχεία που υπάρχουν σήμερα) αλλά αυτό λέει γιατί δεν προωθήθηκε τότε η ομοφυλοφιλία.
Green: Από πότε είπες ότι είναι;
Barton: Από το 1814.
Green: Πολλοί νομίζουν πως δεν έχουμε ξανασχοληθεί [ως χώρα] με το ζήτημα αυτό. Σε έχω ακούσει να λες και για τον Ουάσιγκτον που το αντιμετώπισε στο στράτευμα.
Barton: Το 1778. Λοιπόν, αυτό είναι μια νομική εργασία του 1814 σχετικά με τους λόγους που δεν προωθήθηκε η ομοφυλοφιλία:

“Αν αναλογιστούμε τις τρομερές συνέπειες που έχει η σοδομία σε ένα κράτος και πόσο αυτή η σιχαμερή διαστροφή μπορεί να μεταφερθεί και να διαδοθεί κρυφά, δεν μπορούμε βάσει των αρχών μιας ορθής πολιτικής να θεωρήσουμε πως η οποιαδήποτε τιμωρία είναι πολύ αυστηρή. Γιατί μόλις αρχίσει να επικρατεί, όχι μόνο θα διαφθείρονται εύκολα τα αγόρια από τους ενήλικες, αλλά και από άλλα αγόρια, και ούτε πρόκειται να εξαφανιστεί ποτέ, ειδικά αν χάσει την κακή και επαίσχυντη φήμη της και γίνει μόδα και εθνική προτίμηση. Και μετά θα ακολουθήσει αναπόφευκτα η αποδυνάμωση του έθνους, για την οποία όλες οι θεραπείες είναι αναποτελεσματικές. Ίσως όχι στην πρώτη γενιά, αλλά σίγουρα στην τρίτη και την τέταρτη. Σε αυτά τα κακά μπορεί να προστεθεί κι άλλο ένα, συγκεκριμένα ότι οι κράσεις αυτών των ανδρών που απολαμβάνουν αυτές τις ανηθικότητες, αν όχι πάντα, αλλά πολύ συχνά καταστρέφονται ολοσχερώς, αλλά με διαφορετικό τρόπο από εκείνους που επιδίδονται στη συνεύρεση με πόρνες.

Όποιος, λοιπόν, επιθυμεί να καταστρέψει ένα έθνος, αρκεί να εισάγει αυτή τη διαστροφή και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφαιρεθεί αφού ριζώσει, επειδή μπορεί να διαδοθεί με μεγαλύτερη μυστικότητα. Και αφού αντιληφθούμε ότι συμβεί κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε χώρα, όσο ισχυρή και ακμάζουσα κι αν είναι αυτή, μπορούμε ως πολιτικοί να προβλέψουμε πως θα αδυνατίσουν τα θεμέλια του μέλλοντός της και ότι μετά από μερικούς αιώνες δε θα είναι η ίδια ισχυρή χώρα, όπως τώρα.”

Green: Ουάου [φοβερό]
Barton: 1814.
Green: Σε έχω δει να δίνεις στατιστικές σχετικά με το τι συμβαίνει σε έθνη που υιοθετούν την ομοφυλοφιλία και τον ομοφυλοφιλικό γάμο και πόσο γρήγορα υποβαθμίζονται τέτοια έθνη.
Barton: Αυτά το 1814, αλλά έγινε και μια μελέτη στα 1920, η οποία εξέταζε περί τα 80 έθνη, και από εκείνα που απέρριψαν το νομοθετικό έλεγχο σεξουαλικών πρακτικών όπως η ομοφυλοφιλία, κανένα δεν επιβίωσε παραπάνω από 3 γενιές. Σε όσα [έθνη] κι αν εξέτασε…
Green: …επιβεβαιώθηκε αυτό που έλεγε η μελέτη του 1814.

Παρατηρήστε πως ο Barton δεν αναφέρει ποτέ στοιχεία της νομικής εργασίας του 1814, ούτε της έρευνας του 1920. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και οι δυο χαλκευμένες και σίγουρα δε θα ήταν η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό με Χριστιανό προπαγανδιστή. Αλλά ρητορικά ας υποθέσουμε ότι η εργασία του 1814 είναι αυθεντική και ότι όντως υπήρξε μελέτη για αυτά τα 80 έθνη. Δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό ότι ο Barton πρέπει να ψάξει 90 και 196 χρόνια στο παρελθόν για να βρει στήριξη (και μάλιστα ανεξακρίβωτη) για τη μισαλλοδοξία του;

Και κάτι ακόμη. Με τη σοδομία των ετεροφυλοφίλων τι γίνεται; Επιτρέπεται; Οι γκέι δεν είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν, ξέρετε. Δεν έχουν ειδικά ανατομικά μέρη για σοδομισμό που λείπουν από τους ετεροφυλόφιλους.

Τα σχόλια του Barton αναφέρθηκαν στο “The Ed Show” στο MSNBC, όπου ο παρουσιαστής Ed Schultz συζητούσε με τον Barry Lynn, διευθυντή της “Ένωσης Αμερικανών υπέρ του Διαχωρισμού Εκκλησίας-Κράτους” (Americans United for the Separation of Church and State). Ο Schultz είπε ότι πέραν των γεμάτων μίσος σχολίων του Barton, ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Jim DeMint της Ν. Καρολίνας είπε σε μια πρόσφατη συγκέντρωση ότι οι γκέι άντρες και οι σεξουαλικά ενεργές ανύπαντρες γυναίκες δε θα έπρεπε να επιτρέπεται να διδάσκουν στα σχολεία. Απαντώντας στην έκκληση του Barton για έλεγχο της ομοφυλοφιλίας, ο Lynn είπε:

Ο μόνος τρόπος για να ελεγχθεί κάτι τέτοιο είναι, υποθέτω, να τους μαζέψεις όλους σε ένα στρατόπεδο, σε ένα κελί σε ένα στρατόπεδο, και να τους κρατήσεις [μαντρωμένους] εκεί μέσα… Κάποιος μπορεί να πει “δε θα συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο”. Δυστυχώς, έχει ήδη συμβεί στα πλαίσια της ιστορία μας [ΣτΜ: άγνωστο αν εννοεί τα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή τα αμερικανικά της ίδιας περιόδου για τους Αμερικανούς ιαπωνικής καταγωγής· κλίνω προς το δεύτερο προσωπικά] Και όπως είπες, ο Jim DeMint λέει πως ένας τρόπος για να ξεκινήσει όλη αυτή η διαδικασία δαιμονοποίησης και του να είναι πιο δύσκολο να είναι κανείς γκέι ή λεσβία στην Αμερική είναι να μη μπορούν να διδάξουν… Πρόκειται για μία μιαρή, πολύ σατανική καμπάνια.

Συμφωνώ με τον Lynn. Εύκολα μπορώ να φανταστώ μια Χριστιανική Αμερική στην οποία οι γκέι τιμωρούνται για τη σεξουαλικότητά τους και υποχρεώνονται να ακολουθούν τα προγράμματα “αποκατάστασης” που οι Χριστιανοί τόσο αγαπάνε, προγράμματα που περιλαμβάνουν τη χορήγηση φαρμάκων που προκαλούν ναυτία, ώστε να κάνουν εμετό, ή τη χρήση ηλεκτροσόκ, ενώ τους δείχνουν γκέι πορνό. Αυτά ήδη συμβαίνουν. Η μόνη διαφορά είναι ότι τότε θα το επιβάλει η κυβέρνηση.

Πριν μου πείτε ότι είμαι ένας παρανοϊκός συνωμοσιολόγος, κοιτάξτε λίγο ποιος είναι, τι κάνει και τι στόχους έχει ο David Barton. Στις 7 Φεβρουαρίου 2005, σε άρθρο του περιοδικού Time με τίτλο “Οι 25 ισχυρότεροι Ευαγγελικοί στην Αμερική” ο Barton (στο Νο 3 της κατάταξης) περιγράφεται ως εξής:

Ακόμη και πριν εμπλακεί ενεργά με την πολιτική, ο David Barton ήταν μια σημαντική φωνή στη συζήτηση του διαχωρισμού Εκκλησία-Κράτους. Τα βιβλία και οι βιντεοκασέτες του μπορούν να βρεθούν σε εκκλησίες σε όλη την επικράτεια, επιμορφώνοντας τη νέα γενιά Ευαγγελικών σ’αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε Χριστιανική Αντι-ιστορία. Η θέση του 51χρονου Τεξανού: Οι ΗΠΑ ήταν μια ενσυνείδητα θρήσκα χώρα από τον καιρό των Ιδρυτών της μέχρι το 1963, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε την απαγόρευση της προσευχής στα σχολεία (την οποία ο Barton ονομάζει “απόρριψη του θεϊκού νόμου”). Πολλοί ιστορικοί απορρίπτουν αυτή την ιδέα, αλλά η οργάνωση που στηρίζει τον Barton, η “Wallbuilders” και ο χείμαρρος δημοσιεύσεων, καθώς και οι παρουσιάσεις από υποστηρικτές του βιβλίων και εργασιών, όπως “ο Μύθος του Διαχωρισμού”, τον έκαναν ήρωα για εκατομμύρια, μεταξύ των οποίων και πολλοί ισχυροί πολιτικοί. Είναι συμπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Τέξας εδώ και 8 χρόνια, είναι φίλος με τον πρόεδρο της πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, Tom DeLay (τον οποίο και έχει συμβουλέψει για το “Pledge Patriot Act”, δηλαδή την κίνηση να μείνει το “υπό το Θεό” στον Αμερικανικό Όρκο Πίστης) και χρησιμοποιήθηκε από την Εθνική Ρεπουμπλικανική Επιτροπή κατά τις εκλογές ως σύνδεσμος με τους συντηρητικούς κύκλους. Όσοι εξελέγησαν ως αποτέλεσμα των προσπαθειών του δε νιώθουν μοναξιά στην Ουάσινγκτον. Ο Barton κάνει ξεναγήσεις στο Καπιτώλιο, κατά τη διάρκεια των οποίων δείχνει ένα σπάνιο αντίτυπο της Βίβλου που εξέδωσε κάποτε το Κογκρέσο για χρήση στα σχολεία.

Ο David Barton είναι Ευαγγελικός και σίγουρα φονταμενταλιστής, αλλά είναι γνωστός και ως Χριστιανός Εθνικιστής. Τι είναι ένας Χριστιανός Εθνικιστης; Η Michelle Goldberg σε άρθρο της του 2006 με τίτλο “Τι είναι ο Χριστιανικός Εθνικισμός;” εξηγεί:

Πρόκειται για μια σημαντική έννοια, διότι η απειλή για μια κοινωνία του πλουραλισμού δεν προέρχεται από εκείνους που απλά πιστεύουν σε μια συντηρητική ερμηνεία του Χριστιανισμού. Προέρχεται από εκείνους που πιστεύουν σε μια πολιτική ιδεολογία που θεωρεί ότι είναι δικαίωμα του Χριστιανισμού να κυριαρχεί. Οι Χριστιανοί Εθνικιστές πιστεύουν σε μια αναθεωρημένη ιστορία που λέει πως οι Ιδρυτές ήταν πιστοί Χριστιανοί, οι οποίοι ποτέ δε σκόπευαν να ιδρύσουν ένα κοσμικό κράτος. Ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους, σύμφωνα με αυτή την ιστορία, είναι μια απάτη που διαιωνίζουν οι αντιφρονούντες που μισούν το Θεό. Ένας από τους βασικότερους αναθεωρητές είναι ο David Barton, ο οποίος, εκτός του ότι κατευθύνει μια οργάνωση ονόματι “Wallbuilders” που διανέμει χριστιανικά εθνικιστικά βιβλία, άρθρα και βίντεο, είναι επίσης ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Τέξας. Ο στόχος των Χριστιανών Εθνικιστών είναι η αποκατάσταση ενός φανταστικού Χριστιανικού Έθνους. Όπως έγραψε ο George Grant (πρώην διευθυντής του ισχυρού “Coral Ridge Ministries” που ίδρυσε ο James Kennedy) στο βιβλίο του “Αλλαγή Φρουράς” (“Changing the Guard”):

“Οι Χριστιανοί έχουμε την υποχρέωση, την επιταγή, την αποστολή, την ιερή ευθύνη να ανακαταλάβουμε τη γη στο όνομα του Ιησού Χριστού. Να είμαστε κυρίαρχοι στις κοινωνικές δομές και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και ευσέβειας.
Αλλά επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι απλά μια φωνή.
Επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι απλά επιρροή.
Επιδιώκουμε την κυριαρχία. Όχι ίσο χρόνο [έκθεσης]
Επιδιώκουμε την κυριαρχία.
Παγκόσμια Κυριαρχία. Με αυτή την αποστολή μας επιφόρτισε ο Χριστός.

[ΣτΜ: κυριολεκτικά ανατρίχιασα διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα]

Το 2000, ο Venkatachalapathi Samuldrala έγινε ο πρώτος ινδουιστής ιερέας που ιερούργησε ενώπιον του Κογκρέσου. Αυτό εξαγρίωσε το “Συμβούλιο Έρευνας Οικογένειας” (Family Research Council) ιδρυθέν από τον James Dobson του “Βάση στην Οικογένεια” και η ομάδα έκανε μια οργισμένη δήλωση (που περιλαμβάνεται στο άρθρο της Michelle Goldberg) η οποία μας δίνει μια γεύση της Αμερικής την οποία προσπαθούν να δημιουργήσουν οι Χριστιανοί Εθνικιστές:

Αν και είναι αληθές ότι οι ΗΠΑ ιδρύθηκαν βάσει των ιερών αρχών της θρησκευτικής ελευθερίας, αυτή η ελευθερία ποτέ δεν είχε σκοπό να ανεβάσει άλλες θρησκείες πάνω από το επίπεδο του Χριστιανισμού [και τη σημασία του] στην κληρονομιά της χώρας. Οι Ιδρυτές περίμεναν πως μόνο ο Χριστιανισμός θα έχαιρε της στήριξης της Κυβέρνησης και καμία άλλη θρησκεία, εφόσον δεν παραβιάζονταν οι συνειδήσεις των ανθρώπων και τα δικαιώματά τους στη λατρεία. [Οι Ιδρυτές] θα έβρισκαν εντελώς απίστευτη την ιδέα πως όλες οι θρησκείες, συμπεριλαμβανομένου του παγανισμού, θα έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης.

Εκτός του ότι είναι πρώην αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Τέξας, ο Barton επιπλέον λειτουργεί και ως πολιτικός σύμβουλος στην Εθνική Ρεπουμπλικανική Επιτροπή. Η ιστοσελίδα της οργάνωσης που ίδρυσε ο Barton, η “Wallbuilders” δηλώνει πως η οργάνωση είναι:

…αφοσιωμένη στο να φέρει στο προσκήνιο τους ξεχασμένους ήρωες και ιστορία της Αμερικής, με έμφαση στα ηθικά, θρησκευτικά και συνταγματικά θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η Αμερική, θεμέλια τα οποία τα τελευταία χρόνια διαρκώς δέχονται επιθέσεις και υπονομεύονται.

Όπως δηλώνει η “WallBuilders”, οι άμεσοι στόχοι τους είναι:

…να επηρεάσουν άμεσα και θετικά την κυβέρνηση, την εκπαίδευση και την οικογένεια με το (1) να διαπαιδαγωγήσουν το έθνος σχετικά με τα θρησκευτικά θεμέλια της χώρας, (2) να παρέχουν πληροφορίες σε ομοσπονδιακούς, πολιτειακούς και τοπικούς αξιωματούχους ώστε τα νομοθετήματα και οι κανονισμοί να αντανακλούν βιβλικές αξίες και (3) να ενθαρρύνουν τους Χριστιανούς να εμπλακούν περισσότερο στα κοινά.

Ο Barton είναι ισχυρός άνδρας της Ρεπουμπλικανικής πολιτικής και επηρεάζει ιδιαίτερα τους Αμερικανούς Χριστιανούς.

Και τι γίνεται με τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Jim DeMint; Είναι ο άνθρωπος που πιστεύει πως οι γκέι και οι σεξουαλικά ενεργές ανύπαντρες γυναίκες δε θα έπρεπε να έχουν δικαίωμα να διδάσκουν σε σχολεία. Ο DeMint είναι βασικό μέλος της “Οικογένειας” (“Family”), μια από τις πιο ισχυρές οργανώσεις για την οποία μάλλον δεν έχετε ακούσει τίποτα. Είναι νωστή και ως “Αλληλεγγύη” (“Fellowship”) και οι άνθρωποι που την απαρτίζουν αρέσκονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους και ως “Χριστιανική Μαφία”. Τους ανήκει το Capitol House στην Οδό C της Ουάσινγκτον, όπου συγκεντρώνονται τα μέλη και μερικές φορές διαμένουν κι εκεί. Η μόνη δημόσια εκδήλωση της “Οικογένειας” είναι το ετήσιο “Εθνικό Πρωινό Προσευχής” (“National Prayer Breakfast”). Ένα άρθρο στον Examiner του 2009 με τίτλο “Χριστιανική Μαφία: Η Φαμίλια της Οδού C” περιγράφει την ομάδα ως εξής:

Η Οικογένεια ενστερνίζεται παράξενους και σκοτεινούς σκοπούς. Μάλιστα, η αποστολή τους είναι να δημιουργήσουν μια παγκόσμια χριστιανική θεοκρατία, έναν κόσμο όπου όλες οι κυβερνήσεις θα είναι υποτελείς σ’αυτή την παράξενη και μυστικοπαθή χριστιανική σέκτα. Η φαμίλια στην Οδό C κηρύττει ένα δικό της απόκρυφο δόγμα, γνωστό και ως “Εντολή των Επτά Ορέων” (“Seven Mountains Mandate”) σύμφωνα με το οποίο οι πιστοί προσπαθούν να αποκτήσουν παγκόσμιο έλεγχο, αποκτώντας επιρροή σε ΜΜΕ, εκπαίδευση, τέχνη, διασκέδαση, οικογένεια και επιχειρηματική δραστηριότητα. Η ομάδα είναι ρατσιστική και σεξιστική και πιστεύει σε μια ισχυρή πατριαρχία και ότι ο Θεός έχει επιλέξει ως άρχοντες την λευκή, πλούσια ελίτ. Τα μέλη δίνουν όρκο σιωπής. [ΣτΜ: δεν ακούγεται ως ένα είδος χριστιανικής μασονίας;]

Ο συγγραφέας Jeff Sharlet έζησε για ένα διάστημα στο σπίτι της Οδού C και έχει γράψει δύο βιβλία για την Οικογένεια· “Η Οικογένεια: Ο Μυστικός Φονταμενταλισμός στην Καρδιά της Αμερικανικής Εξουσίας” και “Οδός C: Η Φονταμενταλιστική Απειλή για την Αμερικανική Δημοκρατία”. Αν θέλετε να διαβάσετε κάποιο βιβλίο τρόμου για το Χαλοουήν, δε θα βρείτε τίποτα πιο τρομακτικό από αυτά τα βιβλία. Τον Ιούλιο του 2009 ο Sharlet έγραψε ένα άρθρο για το περιοδικό “Salon” ονόματι “Σεξ και Δύναμη στο σπίτι της Οδού C” στο οποίο περιγράφει τους ανθρώπους της Οικογένειας:

Είναι οπαδοί μια πολιτικής θρησκείας που αγκαλιάζει τον ελιτισμό, απεχθάνεται τη δημοκρατία και επιδιώκει δύναμη για τα μέλη της, ώστε να “προωθήσουν αποτελεσματικά το Βασίλειο [του Θεού]“. Λένε πως κοπιάζουν για τον Ιησού, αλλά ο δικός τους Χριστός είναι ένας εσωστρεφής σωτήρας πεινασμένος για εξουσία που ελάχιστοι εκκλησιαζόμενοι θα αναγνώριζαν [...] Η Οικογένεια λειτουργεί σήμερα ως πανίσχυρο λόμπι που όμως δεν είναι καταγεγραμμένο ως τέτοιο και έτσι δεν υπόκειται σε έλεγχο τον οποίο υφίστανται άλλοι ισχυροί οργανισμοί, όπως οι Φαρμακευτικές ή οι Ασφαλιστικές εταιρείες που ασκούν πιέσεις στο πολιτικό σκηνικό.

Οι αρχηγοί της Οικογένειας θεωρούν το πολιτικό τους δίκτυο ως την εμπροσθοφυλακή του Χριστού, μία ελίτ που βρίσκεται υπεράνω όχι μόνο της κοινής ηθικής, αλλά και των νόμων που ρυθμίζουν τα λόμπι. Τον πρώτο καιρό σκεφτόντουσαν να καταγραφούν ως “λόμπι για το Βασίλειο του Θεού”. Αντ’αυτού, ο ιδρυτής Abraham Vereide αποφάσισε ότι η ομάδα θα ήταν πιο αποτελεσματική αν συνεργαζόταν απ’ευθείας με πολιτικούς. “Όσο πιο αόρατη μπορείς να κάνεις μια οργάνωση…” κηρύττει ο αντικαταστάτης του Vereide και τρέχων πρόεδρος Doug Coe “…τόσο πιο πολύ επιρροή έχει”. Αυτό είναι αλήθεια. Γι’αυτό και έχουμε νόμους που απαιτούν οι ομάδες πολιτικής πίεσης να δηλώνονται ως τέτοιες.

Στο νέο του βιβλίο, “Οδός C: Η Φονταμενταλιστική Απειλή για την Αμερικανική Δημοκρατία”, ο Sharlet γράφει για μια από τις χειρότερες δραστηριότητες της Οικογένειας. Η ομάδα έχει παράρτημα στην Ουγκάντα, όπου ενεργά υποστηρίζουν το νομοσχέδιο που έχει γίνει γνωστό ως “σκοτώστε τους γκέι” και καθιστά την ομοφυλοφιλία αδίκημα με ποινή θανάτου. Η Οικογένεια, της οποία βασικό και ενεργότατο μέλος είναι ο Γερουσιαστής Jim DeMint, υποστηρίζει τη φυλάκιση και εκτέλεση των ομοφυλοφίλων… απλά και μόνο επειδή είναι ομοφυλόφιλοι. Είναι υπερβολή να πει κανείς πως αυτό μοιάζει με δοκιμή; Ένα είδος εργαστηριακού ελέγχου για το πώς θα λειτουργήσει στην πράξη ένας τέτοιος νόμος;

Εξακολουθώ να ακούγομαι ως παρανοϊκός συνωμοσιολόγος; Τι νομίζετε πως θα συνέβαινε στους ομοφυλόφιλους (ή ακόμα και θηλυπρεπείς ετεροφυλόφιλους) στην Αμερική που οραματίζονται ο David Barton και ο Γερουσιαστής Jim DeMint; Θα γίνονταν ανεκτοί; Θα μπορούσαν νομίζετε να ζουν ανοιχτά; Ή νομίζετε πως είναι πιο πιθανό να φυλακίζονται ή και να εκτελούνται για την ομοφυλοφιλία τους, την οποία η Βίβλος περιγράφει ως “βδέλυγμα”; Υπάρχουν πολύ ισχυροί άνθρωποι στις ΗΠΑ που εργάζονται για ένα τέτοιο μέλλον. Χριστιανικές εθνικιστικές οργανώσεις όπως η “Βάση στην Οικογένεια” και τα παρακλάδια της, οι “Κατασκευαστές Τειχών” και λοιποί και θεοκρατικοί φανατικοί, όπως η “Οικογένεια”.

Η αυξανόμενη χριστιανική εχθρικότητα προς τους ομοφυλόφιλους στην Αμερική που βλέπουμε τώρα είναι μια κρίση πανικού που έχει προκαλέσει το γεγονός ότι είμαστε σχεδόν στο όριο της νομιμοποίησης του γάμου ομοφυλοφίλων. Προκαλείται επίσης και από τις προσπάθειες να μη χρησιμοποιείται υποτιμητικά η λέξη “γκέι” και να καταπολεμηθεί ο τραμπουκισμός κατά γκέι εφήβων στο σχολείο. Αυτές οι χριστιανικές οργανώσεις δεν μπορούν να καταπιούν την ιδέα ότι οι ομοφυλόφιλοι απορροφώνται ομαλά στην Αμερικανική κοινωνία, και ότι θα είναι πλέον απαράδεκτο να παρενοχλούνται και να υποτιμούνται και παράνομο να υπάρχουν διακρίσεις εναντίον τους. Αυτό που ζητάνε έντονα αυτές οι ομάδες, ασχέτως πώς το ονομάζουν, είναι διακρίσεις και μίσος κατά των γκέι Αμερικανών και η ενθάρρυνση της βίας κατά αυτής της κοινωνικής ομάδας, που προκαλεί τόση απελπισία, ώστε ομοφυλόφιλοι έφηβοι αυτοκτονούν.

Όλοι έχουν δει την οικογένεια Phelps της Βαπτιστικής Εκκλησίας Westboro να πηγαίνουν σε κηδείες με πλακάτ που γράφουν “Ο Θεός μισεί τους πούστηδες”. Αν μιλήσεις για τη χριστιανική δίωξη των γκέι Αμερικανών, οι περισσότεροι θα νομίζουν ότι μιλάς γι’ αυτούς και θα γελάσουν, αφού κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Είναι προφανώς ακραία περίπτωση, ένα άκρο που γίνεται επιτρεπτό και σιωπηρά ανεκτό και εν τέλει δικαιολογημένο από τους “μετριοπαθείς” Χριστιανούς. Αλλά δεν είναι το μόνο παράδειγμα διωγμού ομοφυλοφίλων από Χριστιανούς. Μάλιστα, είναι σχεδόν ανέκδοτο μπροστά στις πολύ πιο βλαβερές μεθόδους που ακολουθούνται από ανθρώπους που ούτε καν θα τους ξεχώριζες μέσα στο πλήθος, και που δεν θα κρατούσαν ποτέ ένα τέτοιο πλακάτ.

Αυτό μας φέρνει πίσω στο θέμα “τραμπουκισμός στο σχολείο”. Αυτό κάνουν αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να απομακρύνουν τα προγράμματα κατά του τραμπουκισμού από το σχολείο και να εμποδίσουν τους γκέι Αμερικανούς από το να έχουν τα ίδια δικαιώματα. Δεν είναι παρά τραμπούκοι. Νομίζουν πως έχουν το Θεό με το μέρος τους. Το κακό με το Θεό είναι πως είναι αόρατος και σιωπηρός. Δεν κάνει τίποτα, δε λέει τίποτα. Είναι απλά απών. Οπότε είναι ό,τι τον θες να είναι. Αυτοί τον θέλουν ως δικαιολογία για το μίσος τους.

Όπως παλιά οι Χριστιανοί κατηγορούσαν ανθρώπους για μαγεία (για μια σωρεία λόγων που κανένας δεν είχε σχέση με την αλήθεια) τους παρενοχλούσαν, τους κακομεταχειρίζονταν, τους φυλάκιζαν και ακόμα και τους εκτελούσαν, θέλουν σήμερα να συνεχίσουν να μπορούν να κακομεταχειρίζονται και να παρενοχλούν ομοφυλόφιλους. Και αν περάσει το δικό τους, μια μέρα θα τους φυλακίζουν και θα τους εκτελούν. Οι μάγισσες κατηγορούνταν για κάθε πρόβλημα, από το πιο φαιδρό μέχρι το πιο μεγάλο. Μερικοί Χριστιανοί κάνουν το ίδιο με τους ομοφυλόφιλους.

O Pat Robertson ήταν επί δεκαετίες ο πιο ισχυρός Χριστιανός ηγέτης στην Αμερική, με πολύ μεγάλη επιρροή. Με την ευκαιρία του Gay Pride στο Ορλάντο της Φλόριδας το 1998, ο Pat Robertson είπε στην τηλεοπτική εκπομπή του “The 700 Club”: “Θέλω να προειδοποιήσω το Ορλάντο ότι όπου να ’ναι θα σας χτυπήσουν μεγάλοι τυφώνες και δε νομίζω πως θα κουνούσα αυτές τις σημαίες μπροστά στο πρόσωπο του Θεού, αν ήμουν στη θέση σας”. Να και μερικά άλλα που έχει πει για τους γκέι στην εκπομπή του:

Είναι άλλο να λένε “έχουμε δικαίωμα στην εργασία”, “έχουμε δικαίωμα να μας αφήσετε ήσυχους στον κόσμο μας να κάνουμε τα δικά μας” και εντελώς άλλο να λένε “όχι μόνο θα μπούμε στα σχολεία, αλλά θα πάρουμε τα παιδιά και τα εγγόνια σας και θα τα κάνουμε ομοφυλόφιλους.

Ξέρω ελάχιστους ομοφυλόφιλους που δεν ικανοποιούν τις ορέξεις τους. Τέτοιοι άνθρωποι αμαρτάνουν κατά του Θεού και θα οδηγήσουν τελικά στην καταστροφή της οικογένειας και του έθνους. Είμαι σθεναρά ενάντιος σ’αυτά τα πράματα και θα κάνω τα πάντα για να περιορίσω την ελευθερία των ανθρώπων αυτών να διαδώσουν τη μιασματική ασθένειά τους στους νέους του έθνους.

Αν διαδοθεί η ομοφυλοφιλία, αυτό θα προκαλέσει την καταστροφή του έθνους μας, θα φέρει βόμβες τρομοκρατών, σεισμούς, ανεμοστρόβιλους και ίσως και μετεωρίτες. Δεν είναι απαραίτητα κάτι που θα έπρεπε να υποδεχτούμε με ανοιχτές αγκάλες.

Να θυμάστε ότι ο Robertson, που ήταν το 1988 βασικός υποψήφιος για το χρίσμα του Προέδρου για τους Ρεπουμπλικανούς, εκπροσωπεί ένα μεγάλο κομμάτι των Αμερικανών Χριστιανών. Όταν τους Χριστιανούς δεν τους αρέσει κάτι ή απλά διαφωνούν με κάτι, γρήγορα συγκεντρώνονται και φωνάζουν την άποψή τους. Έχετε δει κανένα Χριστιανό να διαμαρτύρεται για τις δηλώσεις του Pat Robertson;

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν είναι ένα απλό κόμμα. Είναι πλέον το πολιτικό σκέλος της Χριστιανικής Θρησκείας στις ΗΠΑ. Κάθε φορά που ένας Ρεπουμπλικανός κερδίζει στις εκλογές ερχόμαστε ένα βήμα κοντύτερα στην Αμερική που οραματίζεται ο σύμβουλος της Ρεπουμπλικανικής Εθνικής Επιτροπής David Barton και ο Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Jim DeMint και όλοι εκείνοι που συμφωνούν πως η Αμερική θα έπρεπε να είναι ένα χριστιανικό έθνος που κυβερνάνε Χριστιανοί, που ευνοεί τους Χριστιανούς· ένα έθνος που το να κοροϊδεύεις παιδιά μέχρι αυτοκτονίας είναι μια επιτρεπτή δραστηριότητα.

Πλησιάζουν οι εκλογές [για τη Γερουσία στις 2 Νοεμβρίου 2010]. Είναι ζωτικής σημασίας να ψηφίσετε. Και ενώ ψηφίζετε, μην ξεχάσετε ποιοι είναι οι τραμπούκοι.

Tο προφανέστερο χαρακτηριστικό της θρησκευτικής ηθικής είναι η αυταρχική της φύση. Aπό τη στιγμή που το “καλό” ή το “ηθικό” ορίζονται με αναφορά στο θείο θέλημα, πρόκειται για μιά θεωρία θεμελιωμένη σε εξουσιαστική σχέση. Kαι όπου έχουμε εξουσία, έχουμε κυρώσεις – και όπου έχουμε κυρώσεις έχουμε ηθικούς κανόνες. Oι κανόνες, όπως θα δούμε, είναι βασικής σημασίας για τη μεταηθική της θρησκευτικής ηθικής. Oι κανόνες είναι για τη θρησκευτική ηθική ό,τι τα πρότυπα για την ορθολογική ηθική.

O κανόνας είναι μιά λειτουργική αρχή που συνοδεύεται από κυρώσεις. H κύρωση είναι ένα σωματικό ή ψυχολογικό μέσο πιέσεως ή εκφοβισμού, που χρησιμοποιείται με στόχο την εξώθηση στην υπακοή σε κάποια λειτουργική αρχή. Aς πάρουμε ως παράδειγμα κάποιους κανόνες που συναντάμε καθημερινά: τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

Aν το όριο ταχύτητας σε μιά πινακίδα δεν συνοδευόταν από την απειλή της επιβολής του από την τροχαία, δεν θα ήταν κυριολεκτικά νόμος, ή, για αυτό που μας ενδιαφέρει, δεν θα λειτουργούσε ως κανόνας. Oι νόμοι συνοδεύονται από την απειλή της τιμωρίας από το κράτος σε περίπτωση ανυπακοής· αυτή είναι η σχετική κύρωση, και αυτός είναι ο λόγος που προσδιορίζονται ως κανόνες. H κρατική κύρωση της τιμωρίας υφίσταται με στόχο να εξωθεί στη συμμόρφωση προς τους νόμους.

Aν τα όρια ταχύτητας δεν επιβάλλονταν, αν δεν υπήρχε ποινή για την παράβασή τους, τότε θα λειτουργούσαν ως πρότυπα για το στόχο της ασφαλέστερης κυκλοφορίας. Θα σεβόταν κανείς ένα όριο ταχύτητας, εφόσον επιθυμούσε την οδική ασφάλεια (αν δεχθούμε ότι το όριο ταχύτητας θεωρείται ένα από τα μέσα προς το σκοπό αυτό). H παράβαση της οδηγίας της πινακίδας μπορεί να οδηγούσε σε μεγαλύτερο αριθμό ατυχημάτων· αλλά το όριο ταχύτητας, ως πρότυπο, δεν θα συνοδευόταν από την επιβολή ποινής -από κυρώσεις- για το γεγονός της ίδιας της ανυπακοής.

Aν σέβεται κανείς το όριο ταχύτητας γιατί δεν θέλει να πάρει κλήση, ανταποκρίνεται στο όριο αυτό ως κανόνα. Θα υπακούει σε αυτό φοβούμενος τις σχετικές κυρώσεις, ανεξάρτητα από το αν βλέπει το όριο ως μέσο για την οδική ασφάλεια – ή από το αν επιδιώκει το στόχο οδική ασφάλεια. Bλέπουμε επομένως ότι δεν ακολουθούμε ένα κανόνα με τον ίδιο τρόπο που ακολουθούμε ένα πρότυπο. Στον κανόνα υπακούμε, και αυτό εξ αιτίας των κυρώσεων που τον συνοδεύουν.

Aυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε πρότυπα και κανόνες: κίνητρο στην περίπτωση του προτύπου είναι η επιθυμία του σχετικού στόχου, ενώ στην περίπτωση του κανόνα η επιθυμία ή ο φόβος των σχετικών κυρώσεων.

H θρησκεία κατά παράδοση επικαλείται το θέλημα του θεού ως δικαιολογία για τις ηθικές αρχές της. Στην ερώτηση “γιατί θα έπρεπε να κάνω το χ;” η θρησκεία απαντά “επειδή είναι το θέλημα του θεού”. Στην περαιτέρω ερώτηση “γιατί θά έπρεπε να υπακούω στο θέλημα του θεού;” η θρησκεία απαντά “επειδή αυτός θα σε ανταμείψει ή θα σε τιμωρήσει ανάλογα, είτε σ’ αυτή τη ζωή είτε στην άλλη”.

Έτσι γίνεται ηθική κύρωση η δύναμη ενός υπερφυσικού όντος. Tηρεί κανείς μιά αρχή όχι επειδή επιθυμεί το αποτέλεσμα που έχει αυτή, αλλά επειδή φοβάται τις κυρώσεις – στην περίπτωση αυτή την οργή του θεού.

Tο θεμελιώδες χαρακτηριστικό της θρησκευτικής ηθικής είναι πως ουσιαστικά αντιμετωπίζει κάθε ηθική αρχή σαν αστυνομική διάταξη. Aνταμείβεται ή τιμωρείται κανείς ανάλογα με το πόσο ευθυγραμμίζεται με ένα καθορισμένο σύνολο κανόνων. Oι ενέργειες που βασίζονται στους κανόνες αυτούς έχουν συνέπειες (όπως έχει κάθε ανθρώπινη πράξη), αλλά το βασικό κίνητρο για τις ενέργειες αυτές δεν είναι το κατά πόσον είναι επιθυμητές οι συνέπειες αυτές: κίνητρο γίνονται οι κυρώσεις που συνοδεύουν τους κανόνες.

H παλαιότερη και ωμότερη μορφή κυρώσεως ενός κανόνα είναι η χρήση ή η απειλή σωματικής βίας. Aυτό στο χριστιανισμό εμφανίζεται με το δόγμα της κολάσεως.

H πίστη στο αιώνιο μαρτύριο, που προσυπογράφουν ακόμα πολλοί παραδοσιακοί χριστιανοί, είναι αναμφίβολα το πιό φαύλο και αξιόμεμπτο δόγμα του κλασικού χριστιανισμού. Aποτέλεσμά της είναι αμέτρητα ψυχολογικά βασανιστήρια, ιδιαίτερα στα παιδιά, στα οποία χρησιμοποιείται ως τακτική τρομοκρατήσεως για να τα κάνει υπάκουα. Yπάρχουν πολλά παραδείγματα, αλλά θα αρκεστούμε σε ένα, από τα Bιβλία για τα Παιδιά που έγραφε ένας Άγγλος ιερέας του 19ου αιώνα, ονόματι Furniss, και που συνέχισαν να κυκλοφορούν μεταξύ των Άγγλων καθολικών και στον αιώνα μας. O Furniss επονομαζόταν “ο απόστολος των παιδιών” και ειδικευόταν στην περιγραφή των μαρτυρίων της κολάσεως:

“Tα μάτια του καίνε σαν δυό αναμμένα κάρβουνα. Δυό μεγάλες φλόγες βγαίνουν από τα αυτιά του … Πού και πού ανοίγει το στόμα του και ξεχύνεται καυτή φλόγα η ανάσα του. Aλλά άκου! Aκούγεται ένας ήχος σαν της χύτρας που βράζει. Eίναι πραγματικά μιά χύτρα που βράζει; Όχι. Tι είναι τότε; Άκου τι είναι. Tο αίμα βράζει στις ζεματιστές φλέβες του αγοριού. Tο μυαλό βράζει και κοχλάζει στο κεφάλι του. Tο μεδούλι βράζει στα κόκκαλά του. Pώτα το αγόρι γιατί βασανίζεται έτσι. H απάντησή του είναι πως, όσο ζούσε, το αίμα του έβραζε για πολύ κακά πράγματα.” Aλλού: “Ένα παιδάκι είναι μέσα σ’ αυτόν τον πυρωμένο φούρνο. Άκου πώς ουρλιάζει ότι θέλει να βγει! Δες πώς σφαδάζει και στριφογυρνάει μες τη φωτιά! Bαράει το κεφάλι του στο καπάκι του φούρνου. Xτυπάει με τα ποδαράκια του τη βάση του. Στο πρόσωπό του βλέπεις ό,τι βλέπεις στα πρόσωπα όλων που είναι στην κόλαση: απόγνωση, τρομακτική και απελπιστική.”

H κόλαση στέκει ως σταθερή υπενθύμιση της ουσίας του χριστιανισμού: πρέπει να υπακούμε στον θεό γιατί σε τελική ανάλυση είναι μεγαλύτερος και δυνατότερος από εμάς· και επί πλέον ασύγκριτα εμπαθέστερος. Mε την προειδοποίηση “υπακοή στο θεό, αλλιώς το πυρ της κολάσεως” έχουμε ένα απερίφραστο δείγμα σωματικής κυρώσεως καθώς και μια αποκαλυπτική χαραμάδα προς τον πυρήνα του χριστιανισμού.

Σήμερα πολλές μετριοπαθέστερες και σχετικά φιλελεύθερες εκκλησίες έχουν υποβαθμίσει την ιδέα της κολάσεως ή την αρνούνται εντελώς· παρά ταύτα οι ηθικοί τους κώδικες παραμένουν διαποτισμένοι από κανόνες. Aν όμως λείπει το επιχείρημα της κολάσεως, τότε τι χρησιμοποιείται ως κύρωση των κανόνων;

H απάντηση βρίσκεται στη σφαίρα των ψυχολογικών κυρώσεων. Θυμηθείτε ότι μιά κύρωση μπορεί να είναι σωματική ή ψυχολογική. Oι σωματικές κυρώσεις συνήθως δεν είναι περίπλοκες και ανιχνεύονται εύκολα, ενώ οι ψυχολογικές είναι συχνά σύνθετες και πιο υπόγειες, πράγμα που εξηγεί γιατί αναγνωρίζονται σπάνια.

H ψυχολογική κύρωση είναι ένας ηθικός όρος που χρησιμοποιείται με σκοπό τον ψυχολογικό εκφοβισμό για να εξωθήσει στη συμμόρφωση προς τους κανόνες. Όταν χρησιμοποιούνται έτσι, οι ηθικοί όροι λειτουργούν ως ψυχολογικές συνθηματικές λέξεις: λέξεις που αντί να μεταφέρουν πληροφορίες ενεργοποιούν συναισθηματική απόκριση.

Όταν πετυχαίνει μιά σωματική κύρωση προκαλεί φόβο. Όταν πετυχαίνει μιά ψυχολογική κύρωση προκαλεί ενοχή. Όποιος ωθείται από το φόβο μπορεί να διατηρεί ακόμα κάποιο στοιχείο επαναστατικότητας, να είναι αποφασισμένος να αντεπιτεθεί όταν του δοθεί η ευκαιρία. Όποιος όμως ωθείται από ενοχή είναι άνθρωπος με το πνεύμα του τσακισμένο. Θα υπακούει στους κανόνες χωρίς αντίρρηση. Ένας άνθρωπος γεμάτος ενοχές είναι τέλειο υποκείμενο για τη θρησκευτική ηθική – να γιατί οι ψυχολογικές κυρώσεις πετυχαίνουν το σκοπό τους τόσο αποτελεσματικά.

Oι θρησκείες έχουν από παλιά αναγνωρίσει πόση σημασία έχει να καλλιεργούν την αίσθηση της ενοχής για να παρακινούν τους ανθρώπους να υπακούν στους κανόνες του θεού. Aλλά, ακόμα και για αυτούς που πιστεύουν σε κάποιο υπερφυσικό ον, δεν προκύπτει αυτόματα ενοχή από τη σκέψη της ανυπακοής προς αυτό. Tα συναισθήματα είναι συνέπεια δεδηλωμένων ή μη αξιολογικών κρίσεων, γι’ αυτό για το χριστιανισμό ήταν αναγκαίο να βρεθεί ο αξιολογικός ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στη σκέψη της ανυπακοής και την αίσθηση της ενοχής. Tο κενό αυτό συμπλήρωσε ωραιότατα η ιδέα της αμαρτίας.

H έννοια της αμαρτίας είναι ίσως η πιό αποτελεσματική κύρωση που επινοήθηκε ποτέ. Eίναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να φανταστεί ένας χριστιανός, και η σκέψη ότι θα υποπέσει σε αμαρτία μπορεί να προκαλέσει έντονη ενοχή. Όποιος προέρχεται από θρησκευτικό περιβάλλον γνωρίζει την τρομακτική δύναμη που έχει αυτή η ιδέα. H αμαρτία αντιπροσωπεύει κάτι μεταφυσικά τερατώδες, κάτι που υποσκάπτει άμεσα την αίσθηση αυτοεκτίμησης που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, και αυτό την κάνει ακόμα αποτελεσματικότερη ως μέσο χειραγώγησης. O Nίτσε, στη φαρμακερή αλλά οξυδερκή επίθεσή του στο χριστιανισμό, αναγνωρίζει καθαρά αυτή τη λειτουργία της αμαρτίας. “Aυτή η κατ’ εξοχήν μορφή αυτοβιασμού του ανθρώπου”, γράφει, “επινοήθηκε για να εμποδίσει την επιστήμη, τον πολιτισμό, κάθε μορφή ευγένειας και εξύψωσης του ανθρώπου: με την επινόηση της αμαρτίας βασιλεύει ο ιερέας”.

Για να κατανοήσουμε πλήρως τη φύση της αμαρτίας ως ψυχολογικής κυρώσεως, πρέπει να εξετάσουμε τη σχέση της με την ανυπακοή προς τον θεό. Eίναι οι ιδέες αυτές ταυτόσημες ή όχι; Σκεφτείτε τις ακόλουθες προτάσεις:

(α) Έδειξα ανυπακοή προς τον θεό, αλλά δεν έκανα κάτι λάθος ή κακό.

(β) Aμάρτησα, αλλά δεν έκανα κάτι λάθος ή κακό.

H πρόταση (α) δεν είναι αντιφατική. Aκόμη και αν δεχόμαστε ότι υφίσταται θεός, δεν υπάρχει τίποτα εγγενές στην ιδέα της ανυπακοής που να επιβάλλει αρνητική αξιολόγηση. Στο κάτω-κάτω, αυτός ο θεός θα μπορούσε να είναι κάποιο κακόβουλο ον, οπότε η ανυπακοή θα αποτελούσε ενδεχομένως κάτι καλό ή επιθυμητό. Δεν υπάρχει αξιολογική κρίση στην καθαυτό ιδέα της ανυπακοής.

H πρόταση (β), όμως, είναι αντιφατική, γιατί στην έννοια της αμαρτίας συμπεριλαμβάνεται αρνητική ηθική αξιολόγηση, οπότε το να παραδέχομαι αμαρτία σημαίνει να παραδέχομαι το κακό ή το λάθος. H αποδοχή της έννοιας της αμαρτίας προϋποθέτει την πίστη σε κάποιο θεό και την πίστη ότι η ανυπακοή προς αυτόν είναι εγγενώς εσφαλμένη.

Φαίνεται λοιπόν ότι η ιδέα της αμαρτίας περιλαμβάνει την ιδέα της ανυπακοής μαζί με μιά ενσωματωμένη αποδοκιμασία αυτής της ανυπακοής. Aυτή ακριβώς η αξιολογική συνιστώσα είναι που προκαλεί ενοχή.

Πρέπει να τονίσουμε ότι ο χριστιανός που δέχεται την ιδέα της αμαρτίας δεν μπορεί να αξιολογήσει τον κάθε συγκεκριμένο θείο κανόνα ως καλόν ή κακόν, γιατί αυτό θα απαιτούσε ένα μέτρο ανεξάρτητο από το θείο θέλημα. Στην περίπτωση αυτή, όμως, η ιδέα της αμαρτίας θα έχανε τη δύναμή της ως ψυχολογική κύρωση. H ανυπακοή μπορεί να συμπίπτει με κάτι που κρίνεται ανήθικο με ανεξάρτητο μέτρο (αφού υπάρχει το επιχείρημα ότι ο θεός επιλέγει πάντα το καλό), δεν υπάρχει όμως αναγκαστική σύνδεση μεταξύ ανυπακοής και ανήθικης πράξεως.

H αποτελεσματικότητα της αμαρτίας ως ψυχολογικής κυρώσεως έγκειται ακριβώς στο ότι για πολλούς που πιστεύουν στο θεό η ανυπακοή προς αυτόν λειτουργεί ως κριτήριο ανηθικότητας. Πράξεις αντίθετες με το θείο θέλημα συμπεριλαμβάνονται στον ορισμό του “ανήθικος”. Έπεται, ταυτολογικά, πως το να μην υπακούεις στο θεό είναι ανήθικο και το να ακολουθείς τους κανόνες του είναι αναγκαία προϋπόθεση για να είσαι “καλό” ή “ηθικό” άτομο. Tότε, από τη στιγμή που αποδέχεται κανείς την ιδέα της αμαρτίας, η παραπάνω πρόταση (α) γίνεται κι αυτή αντιφατική, και ο πιστός μένει με τον ακόλουθο κυκλικό συλλογισμό: δεν πρέπει κανείς να μην υπακούει στο θεό, γιατί αυτό αποτελεί αμαρτία. Kαι τί είναι η αμαρτία; είναι η ανυπακοή στο θεό.

Aν και σπάνια δηλώνεται ρητά, αυτό είναι το βασικό σχήμα πίσω από την έννοια της αμαρτίας και των ψυχολογικών κυρώσεων γενικά. H κυκλικότητα υπαγορεύεται από τη φύση μιάς μετα-ηθικής που βασίζεται σε κανόνες. Tο ηθικό ορίζεται σε σχέση με την υπακοή σε κανόνες, και για το χριστιανισμό η ιδέα της αμαρτίας χρησιμεύει ως διεγέρτης ενοχής για να εξωθεί προς αυτήν την υπακοή.

O C.S. Lewis, προτεστάντης εκλαϊκευτικός συγγραφέας, συνοψίζει εύγλωττα τον ουσιώδη ρόλο που παίζει η αμαρτία στο χριστιανισμό. Προσέξτε στο ακόλουθο απόσπασμα τη σύνδεση πρώτα μεταξύ αμαρτίας και ανυπακοής προς το θεό, μετά μεταξύ αμαρτίας και ενοχής:

“Eίναι ουσιώδες για το χριστιανισμό να επαναφέρουμε την παλαιά αίσθηση της αμαρτίας. Για τον Xριστό είναι δεδομένο ότι οι άνθρωποι είναι κακοί. Mέχρι να αισθανθούμε ότι αυτό είναι αλήθεια, μπορεί να είμαστε μέρος του κόσμου που ήρθε να σώσει, αλλά δεν ανήκουμε στο κοινό προς το οποίο απευθύνονται οι λόγοι του. … Kαι όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι χριστιανοί χωρίς αυτήν την προκαταρκτική συναίσθηση της αμαρτίας, το αποτέλεσμα θα είναι σχεδόν αναγκαστικά μιά κάποια πικρία για τον θεό ως κάποιον με απαιτήσεις που είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν και πάντα ανεξήγητα οργισμένον. … Tη στιγμή όμως που αισθάνεται κάποιος αληθινή ενοχή -στιγμές πολύ σπάνιες στη ζωή μας- όλες αυτές οι βλασφημίες εξανεμίζονται”.

Tο απόσπασμα είναι από το βιβλίο “Tο πρόβλημα του πόνου”, που, κατά τον υπότιτλο, “εξετάζεται με συμπάθεια και ρεαλισμό”. Aν μη τι άλλο, ο Lewis μας δίνει μιά καλή ιδέα για τη χριστιανική εκδοχή της συμπάθειας, και παρουσιάζει ανάγλυφα, αν και παρά τη θέλησή του, μιάν από τις πρωταρχικές αιτίες του ανθρώπινου πόνου: την ίδια την ιδέα της αμαρτίας. Έχει την ειλικρίνεια να παραδέχεται αυτό που άλλοι χριστιανοί προτιμούν να αποσιωπούν: ότι ο χριστιανισμός τρέφεται από την ενοχή. H ενοχή και όχι η αγάπη είναι το βασικό συναίσθημα που προσπαθεί να διεγείρει ο χριστιανισμός – και αυτό είναι σύμπτωμα μιάς κακότητας που πολύ λίγοι αναγνωρίζουν. Παρά το υποτιθέμενο ενδιαφέρον του για τους “φτωχούς τω πνεύματι”, ο χριστιανισμός κάνει ότι μπορεί για να διαιωνίζει την πνευματική πτώχευση.

Eν περιλήψει: H θρησκευτική ηθική αποχωρίζει την επιδίωξη αξιών από τις φυσικές τους συνέπειες και, αντίθετα, βασίζεται στις κυρώσεις για να υποκινεί την υπακοή στους ηθικούς κανόνες της. Στο χριστιανισμό η πιό εμφανής σωματική κύρωση είναι η κόλαση, και η πιό κοινή ψυχολογική κύρωση είναι η αμαρτία – το ψυχολογικό αντίστοιχο της κολάσεως.

Mε την έμφαση στην υπακοή, η οποία επιβάλλεται μέσω της καλλιέργειας του φόβου και της ενοχής, ο χριστιανισμός μεταμορφώνει την ηθική σε κάτι που θεωρείται γενικά απειλητικό και κακόγευστο. Mε την έμφαση στην τιμωρία και την ανταμοιβή στην άλλη ζωή, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την ιδέα ότι η ηθική είναι άσχετη με πρακτικά ζητήματα και έχει μικρή ή και μηδενική σχέση με τη ζωή και την ευτυχία του ανθρώπου πάνω στη γη.

Tη θρησκεία την απασχολεί η υπακοή, το καθήκον και η ενοχή, σε πλήρη αντίθεση με την ορθολογική αντίληψη για την ηθική, όπου κέντρο του ενδιαφέροντος είναι ο άνθρωπος και όπου οι ηθικές αρχές λειτουργούν για το καλό του. Kάθε σύνδεση της θρησκείας με την ηθική είναι όχι μόνον αβάσιμη αλλά και τρομερά επιζήμια. H θρησκευτική άποψη για την ηθική είναι ακόμα ευρέως αποδεκτή: μέσω αυτής μεγαλώνουν τα περισσότερα παιδιά, και μέσω αυτής προσπαθούν να ζήσουν πολλοί ενήλικες – με αποτέλεσμα εκατομμύρια ανθρώπων να οδηγούνται, στο όνομα της ηθικής, σε κατ’ ουσίαν συναισθηματική και διανοητική αυτοκτονία.