Κοέν (ο ζάμπλουτος): – Λεβή, έμαθες τι παίχτηκε; Ένας παντοδύναμος άρχοντας, με πελώριους ώμους, six-pack στους κοιλιακούς και πρώην καταδρομέας στη Βαβυλώνα, είπε στον Μωυσή ότι μας προστάζει να ακολουθούμε πέντε (τι τρεις; πέντε! θα σας φτιάξω εγώ όλους εσάς τους ζηλόφθονους φτωχομπινέδες που ορέγεστε την περιουσία μου) συγκεκριμένες εντολές, αλλιώς θα μας σαπίσει στο ξύλο και θα μας βάλει φυλακή!
Λεβή (ο γυναικάς): – Τι εντολές δηλαδή;
Κοέν: – Να! Το πιο σημαντικό είναι ότι απαγορεύεται δια ροπάλου να κλέβουμε, και απαγορεύεται έστω και να επιθυμούμε αυτά που έχει κάποιος άλλος! Απαγορεύεται επίσης να σκοτώνουμε, να κατασκευάζουμε είδωλα και να «βρισκόμαστε» με γυναίκες άλλων;
Λεβή: – …με τις γυναίκες των άλλων;;; Γιατί;
Κοέν: – Δίκιο έχεις, το διατύπωσα λάθος! Στις γυναίκες απαγορεύεται να μοιχεύουν!
Λεβή: – Αααα, είπα κι εγώ!
…
… (μερικές δεκαετίες αργότερα).
Σίμωνας (ο ταλαίπωρος βιοπαλαιστής): – Θα τα επιστρέψεις, θέλεις δεν θέλεις. Και, για να σου πω μικρέ! Μη μου αντιμιλάς εμένα! Ο θεός το είπε καθαρά στις επτά εντολές του και το έγραψε ακόμα πιο ξεκάθαρα σε κάτι πελώριες πλάκες! Να τιμάς τον πατέρα σου…
Ραΐσα (η μέγαιρα): – ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΕΕΡΑΑΑ ΣΟΥΟΥ ΕΙΠΕΕΕΕ! ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΣ ΣΙΜΩΝΑΚΟ…;
Σίμωνας: – (Ωχ, κάτσε μη σκάσει μύτη με τον πλάστη…) Ναι προβατάκι μου, συγνώμη! Λοιπόν μικρέ, να τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου! Και αυτό που έκανες δεν μας τιμάει καθόλου…
Ελιμέλεχ (ο 16χρονος γιος): – Και τι σημαίνει αυτό ρε γέρο; Και ποιος είναι αυτός ο θεός που…;;;
Σίμωνας: – Μηηηηηη! Μην ξανααναφέρεις το όνομα του χωρίς λόγο! Το είπε ξεκάθαρα στην τρίτη εντολή του! Μην μιλάς γι αυτόν και κάνε μόνο αυτό που σου λέω.
Ελιμέλεχ: – Ώχου ρε συ πατέρα, τα ‘χεις κάψει εντελώς. Κι επειδή το είπε αυτός ο… τέλως πάντων… γιατί να τον πιστέψουμε δηλαδή; Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι! Τα βόδια θα τα κρατήσω για την πάρτη μου.
…
… (την επόμενη μέρα)!
Σίμωνας: – Μάρτυρας μου ο θεός αφέντη Ιωσαφάτ…
Ιωσαφάτ (ο γαιοκτήμονας): – ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Σίμωνα! Με κεφαλαίο Θ ο Θεός! Τι σου είπε λοιπόν ο μικρός;
Σίμωνας: – Δεν σου τα δίνει πίσω τα βόδια που έκλεψε αφέντη Ιωσαφάτ και δεν πιστεύει τις επτά εντολές! Και έχει γίνει και 1,98 cm. Τι να τον κάνω; Με αγαπάει μεν, αλλά μπορεί να με δείρει ότι ώρα θέλει, και αυτός και η Ραΐσα!
Ιωσαφάτ: – Δεν πιστεύειιιιιι;;; Του είπες και για την όγδοη εντολή;
Σίμωνας: – Όγδοη εντολή…;;;
Ιωσαφάτ: – Για την ακρίβεια πρώτη! Η οποία λέει ότι οι επτά εντολές είναι ο λόγος του Θεού, υπενθυμίζω το κεφαλαίο Θ, και μόνο ο Θεός είναι ο Κύριος μας και πρέπει να σεβόμαστε τον λόγο του Κυρίου μας και κανενός άλλου.
Σίμωνας: – Μα αφού όλοι το ξέρουν πως οι εντολές είναι επτά! Μήπως μου λες ψέματα αφέντη, συγχώρα με κι όλας…
Ιωσαφάτ: – Δεν σου λέω ψέματα, γιατί η ένατη εντολή είναι σαφής! «Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή» λέει!!! Κι εγώ είμαι πιστός όπως ξέρεις.
Σίμωνας: – Εννιά είναι τελικά…; Και πως και δεν ξέραμε τίποτα μέχρι τώρα;
Ιωσαφάτ: – Πολύ το συζητήσαμε Σίμωνα! Τώρα που έμαθες για τις εννιά εντολές, πήγαινε στον γιο σου και πείσε τον να μου επιστρέψει τα βόδια.

…
… (λίγους αιώνες μετά, 75 μ.Χ. Νίκαια, Α’ Συνοικιακή Σύνοδος)
Μπιρκάτ (ο θρησκευτικός ηγέτης): – Εεε βέβαια! Τόσα χρόνια ο καθένας έγραφε ότι του ερχόταν στο κεφάλι και φτάσαμε αισίως στις 273 εντολές. Δεν τις θυμάται πλέον κανένας και μας γράφουν όλοι στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Στην εκκλησία δεν έρχεται κανένας.
Ασαέλ (ο δημόσιος υπάλληλος στο υπουργείο θρησκευμάτων): – Γιατί να μην τις θυμούνται; Όλες ξεκινάνε με το Ου!
Μπιρκάτ: – Ναι αλλά είναι όλες άλλα αντ’ άλλων! Κάτσε να πιάσω μια στην τύχη. Να, άκουσε αυτήν: «Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα«!!! Τι είναι πάλι αυτό;
Ασαέλ: – Αυτή η εντολή ήταν απαίτηση των ρωμαίων, οπότε αναγκαστήκαμε να την συμπεριλάβουμε!
Μπιρκάτ: – Χμμμ, καλά! Για να συνεχίσουμε. Δες αυτήν που δεν ξεκινάει καν με Ου: IF nisteia.period < 40 days THEN gotoAndStop(Kolasi)
Ασαέλ: – Εεε καλά τώρα. Αυτό είναι σίγουρα από κάποιον Έλληνα. Αυτοί είναι μανιακοί με τη γνώση και ασχολούνται και με προγραμματισμό. Εντολή Βύζουαλ Μπέισικ νομίζω ότι το λένε αυτό.
Μπιρκάτ: – Μάλιστα! Για άκου και αυτήν εδώ: «Ου να μου χαθείς!». Αν είναι δυνατόν…
Γιεχιέλ (ο μοναδικός πραγματικός προφήτης): – Αυτήν την πρόσθεσα εγώ.
Μπιρκάτ: – Και τι σημαίνει;
Γιεχιέλ: – Τίποτα απολύτως! Αλλά αυτός είναι ο σκοπός. Ο Stephen Colbert θα πει μετά από δύο χιλιετίες «Μην σας νοιάζει αν μια εντολή βγάζει νόημα, το σημαντικό είναι να είναι εντολή! Χρειαζόμαστε τις αυθαίρετες εντολές γιατί διδάσκουν στα παιδιά πειθαρχία. Αν έβγαζαν νόημα όλοι οι κανόνες, τότε δεν θα μάθαιναν τα παιδιά σεβασμό στις αρχές, αλλά θα μάθαιναν λογική!«.
Μπιρκάτ: – Colbert; 2000 χρόνια μετά;;; Και εσύ που τα ξέρεις αυτά;
Γιεχιέλ: – Μα αφού είμαι προφήτης!
Σύνοδος: – ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
Μπιρκάτ: – LOL! Ώπα ρε γουάναμπι Ιερεμίας… Λοιπόν, επειδή χρειαζόμαστε επειγόντως λύσεις, ακούστε τι θα κάνουμε! Θα κρατήσουμε τις εννιά πρώτες εντολές του γαιοκτήμονα Ιωσαφάτ και θα προσθέσουμε και μια για να μου έρχονται πελάτες στην εκκλησία. Λοιπόν, κάθε Σάββατο θα πρέπει να γεμίζουν υποχρεωτικά οι εκκλησίες, για να αφιερώνεται η μέρα, και καλά, στο Θεό. Και όσο για τους κανόνες χωρίς νόημα κύριε προφήτα Γιεχιέλ (Σύνοδος: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ…), ας δώσουμε εμείς δέκα εντολές στον κόσμο για να τις θυμάται και στη συνέχεια εκδίδουμε για το ακαταλαβίστικο της υπόθεσης και τα βιβλία των μαθητών του Ιησού. Τα έχετε διαβάσει; Ρε σεις, αυτοί τον αγαπούσανε πολύ και λάλησαν με το θάνατο του! Τι βιασμούς, τι παράλυτους που περπατάνε, τι δράκους και τέρατα και καζάνια με θειάφι!!! Τέλος πάντων, αυτά τα βιβλία θα είναι η επίσημη γραμμή μας. Θα τα εκδώσουμε μάλιστα με τον τίτλο Αγία Γραμμή, και σιγά μην τα διαβάσει και κανένας. Όλοι τις 10 εντολές θα θυμούνται!!!
…
… (2000 χρόνια μετά)

Βρασίδας Καραφίτσογλου (ο δάσκαλος θρησκευτικών σε ελληνικό σχολείο): Όπως λοιπόν αναφέρεται και στην Αγία Γραφή…

Princeton, 03/01/1954

Αγαπητέ κύριε Gutkind

Έχοντας εμπνευστεί από τις συνεχείς υποδείξεις του Brouwer, διάβασα πολλά στο βιβλίο σας και σας ευχαριστώ που μου το δανείσατε… Όσον αφορά την αντικειμενική στάση προς την ζωή και το ανθρώπινο κοινωνικό σύνολο έχουμε αρκετά κοινά σημεία. Το προσωπικό σας ιδεώδη με την προσπαθειά σας για την ελευθερία από εγωκεντρικούς πόθους, για να γίνει η ζωή όμορφη και ευγενής, με έμφαση καθαρά στον ανθρώπινο παράγοντα … μας ενώνει ως «Αμερικάνικη Στάση».

Παρ’ολα αυτά, χωρίς την προτροπή του Brouwer, δεν θα είχα ασχοληθεί τόσο έντονα με το βιβλίο σας επειδή είναι γραμμένο σε μία γλώσσα απρόσιτη για μένα. Η λέξη Θεός δεν είναι τίποτε άλλο για μένα παρά η έκφραση και το προϊόν της ανθρώπινης αδυναμίας, η Αγία Γραφή μία συλλογή από αξιοπρεπείς, αλλά ακόμα αρκετά πρωτόγονους, μύθους που είναι χωρίς άλλο πολύ παιδαριώδεις. Καμμία ερμηνεία όσο διακριτική και να είναι δεν μπορεί να μου αλλάξει την γνώμη πάνω σε αυτό… Για μένα, η Εβραϊκή θρησκεία όπως και όλες οι υπόλοιπες θρησκείες, είναι η ενσάρκωση των πιο παιδιάστικων δεισιδαιμονιών. Και ο Εβραϊκός λαός στον οποίο είναι χαρά μου να ανήκω… κατά την γνώμη μου δεν έχει κάποια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς. Όσον αφορά την εμπειρία μου, [ο Εβραϊκός λαός] δεν είναι καλύτερος από άλλους λαούς, αν και προστατεύεται από τις χειρότερες κακοήθειες λόγω έλλειψης δυνάμεως. Κατά τα άλλα δεν μπορώ να δώ τίποτα το «εκλεκτό» σε αυτούς.

Κατά γενικό κανόνα, βρίσκω επώδυνο τον ισχυρισμό σας ότι [ο Εβραϊκός λαός] έχει μία προνομιακή θέση και προσπαθείτε να την υπερασπιστείτε μέσω δύο τοιχών υπερηφάνειας, έναν από την πλευρά ενός αντικειμενικού ανθρώπου και τον άλλο από την πλευρά ενός Εβραίου. Ως απλός άνθρωπος, αξιώνετε μία απαλλαγή από την αιτιότητα, που αλλού αποδέχεστε ως μονοθεϊστής Εβραίος. Αλλά μία περιορισμένη αιτιότητα δεν είναι καθόλου αιτιότητα, όπως μας έδειξε ο αγαπημένος Spinoza με μεγάλη οξύνεια…

Τώρα που σας εξέφρασα ανοιχτά τις διαφορές μας στις πνευματικές μας πεποιθήσεις, μου είναι φανερό ότι βρισκόμαστε αρκετά κοντά ο ένας στον άλλο όσον αφορά βασικά θέματα, π.χ. στην αξιολόγηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς… Νομίζω ότι θα καταλαβαινόμασταν εαν συζητούσαμε από κοντά για συγκεκριμένα θέματα.

Φιλικά και σας ευχαριστώ πολύ,

Μετά τιμής,

Albert Einstein

Χμ άρα σε θέματα που η επιστήμη δεν έχει απαντήσει ακόμα (ή έχει απαντήσει αλλά δεν το ξέρουμε) ξεχνάμε εντελώς τη λογική. Σωστά; Δε θα το έλεγα. Αν αφήσουμε τελείως τη λογική σκέψη ποιο εργαλείο έχουμε για να επιλέξουμε άποψη και κοσμοθεωρία; Αν ήταν έτσι θα έπρεπε οι πιστοί να πιστεύουν εξίσου στο χριστιανισμό, βουδισμό, ζωροαστρισμό, ιπτάμενο μακαρονοτέρας κλπ καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία τους κατέβει καθώς δεν υπάρχει τρόπος να διαλέξουμε (είπαμε έχουμε αφήσει τη λογική). Φυσικά δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να σκέφτεται έτσι. Ακούω ήδη τους πιστούς να ετοιμάζουν τον αντίλογο τους: μα ο Χριστιανισμός-Μουσουλμανισμός-Ινδουισμός κλπ έχει να δείξει τόσα θαύματα! Τι έγινε; Ξαναγυρνάμε στη λογική; Ψάχνουμε ενδείξεις και αποδείξεις για την πίστη μας; Όχι ακριβώς γιατί μόλις πέσουν οι αμφιβολίες και οι αντιρρήσεις για τα θαύματα πέφτει η πληρωμένη απάντηση «δε με νοιάζουν οι αποδείξεις γιατί εγώ πιστεύω ότι έτσι έγινε». Hello? Εσύ δεν ήσουν που επικαλέστηκες το θαύμα για να στηρίξεις την πίστη σου; Μήπως τελικά αφήνουμε τη λογική όπου μας συμφέρει;

Εκτός από τους πιστούς που επικαλούνται τα θαύματα υπάρχουν και οι άλλοι που θεωρώ ότι είναι και το πιο δύσκολο να τους απαντήσω. Αυτοί δεν επικαλούνται υλικές αποδείξεις αλλά μια «αίσθηση». Δηλαδή ότι αισθάνονται τη παρουσία του Θεού, δεν μπορούν να την αποδείξουν αλλά είναι σίγουροι για αυτή. Εδώ όμως έρχεται το θέμα της ψυχολογίας. Γιατί άλλοι οι οποίοι αισθάνονται παρουσίες, βλέπουν οράματα και άλλα που δε γίνονται αντιληπτά από τους υπόλοιπους παίρνουν ψυχοφάρμακα; Φυσικά δε λέω ότι όλοι οι πιστοί είναι για το δαφνί. Οι περισσότεροι δεν είναι επικίνδυνοι ούτε για τον εαυτό τους ούτε για τους άλλους και ούτε έχουν κάποια διαταραχή. Απλώς ερμηνεύουν συγκεκριμένα γεγονότα και συναισθήματα με διαφορετικό τρόπο σύμφωνα με τις ψυχολογικές τους ανάγκες και το πολιτισμικό πλαίσιο. Αυτή είναι μια λογική σκέψη που κάνουν όλοι σχεδόν οι πιστοί σε ότι δε τους αφορά. Αν πω σε κάποιον πιστό ότι ένοιωσα χτες το βράδυ την παρουσία ενός βρικόλακα θα μου πει, λογικότατα, ότι είναι ιδέα μου και μάλλον είναι ψυχολογικό. Όμως όταν ο ίδιος αισθάνεται την παρουσία του Θεού σε μια εκκλησία αυτό συνιστά για τον ίδιο, λόγο να πιστέψει. Δηλαδή έχουμε και πάλι μια απολύτως επιλεκτική επίκληση της λογικής. Τελικά πως να διαλέξουμε που να χρησιμοποιούμε τη λογική και πού όχι;

Τέλος αφήνω άλλο ένα επιχείρημα που ακούω συχνά. Ότι εμείς οι άθεοι-σκεπτικιστές-επιστημονιστές κλπ προφανώς δε χρησιμοποιούμε τη λογική παντού στη ζωή μας αφού έχουμε συναισθήματα. Συμφωνώ και επαυξάνω. Στις σχέσεις μου κινούμαι σχεδόν πάντα με το συναίσθημα αφού το θεωρώ πολύ σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο στην ανθρώπινη επαφή. Μήπως είναι έτσι και το θρησκευτικό συναίσθημα; Χμ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Τα άτομα για τα οποία έχω συναισθήματα, υπάρχουν! Τα έχω δει, αγγίξει, ακούσει και το επιβεβαιώνουν και άλλα άτομα καθώς και επιστημονικά όργανα. Τα άτομα με συναισθήματα για ανύπαρκτα πρόσωπα βρίσκονται και αυτά συνήθως υπό ιατρική παρακολούθηση. Δεν έχω όμως και συναισθήματα για ιδέες; Φυσικά. Μου αρέσει η φυσική, αγαπώ την ελευθερία, σιχαίνομαι το φασισμό. Όμως ο Θεός σύμφωνα με τους πιστούς του δεν είναι μια ιδέα αλλά κάτι υπαρκτό. Επομένως ξαναγυρίζουμε στο φαύλο κύκλο της επιλεκτικής επίκλησης της λογικής.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Μια πρόταση είναι προς τους πιστούς κάθε είδους να σκεφτούν γιατί επιτρέπουν στον εαυτό τους να αφήνει τη λογική μόνο σε εκείνο το κομμάτι της σκέψης. Ένα καλό τεστ είναι να σκεφτούν με τον ίδιο τρόπο που σκέφτονται για τη θρησκεία τους για κάποια άλλη θρησκεία ή δοξασία. Ίσως δουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα…

Η Αόρατη Ασπίδα Της Θρησκευτικής Παράνοιας

Η επίμονη άρνηση των αποδείξεων και της πραγματικότητας έχει ως τυπική συνέπεια, να αποτελεί ο εύπιστος αντικείμενο έντονης κοροϊδίας και χλεύης. Και το βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο γι αυτήν τη συνέπεια είναι η σοβαρή ανακολουθία μεταξύ της ηλικίας του ανθρώπου και της συμπεριφοράς του. Για να το αποσαφηνίσουμε καλύτερα, μιλάμε συνήθως για ένα ενήλικο άτομο, το οποίο θα έπρεπε μέσα από την εμπειρία των χρόνων να μπορεί να αναγνωρίσει πλήρως τις σχέσεις αιτίου και αιτιατού, να έχει δηλαδή τη δυνατότητα μέσα από συνεχώς επαληθευόμενα πρότυπα να αναγνωρίζει την πραγματικότητα και να απορρίπτει κάθε ισχυρισμό ο οποίος δεν συμφωνεί με αυτήν. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε ακολουθεί εκείνο. Όταν η σύζυγος σου βρίσκεται γυμνή στο κρεβάτι με κάποιον άλλον, τότε σε απατάει!

Αντί αυτού, έχουμε ένα ενήλικο άτομο με έντονα χαρακτηριστικά ανηλικιότητας, ένα άτομο το οποίο δεν μπορεί να σκεφτεί και να κρίνει από μόνο του, αλλά περιμένει την απάντηση εξ’ αποκαλύψεως. Το άτομο αυτό δεν μπορεί να διανοηθεί με κανέναν τρόπο ότι η οποιαδήποτε αλήθεια, που του αποκαλύπτεται, μπορεί να έχει άνετα παραποιηθεί από δόλο ή άγνοια (συνήθως το πρώτο). Και φυσικά, οποιαδήποτε πίστη σε αστείες δικαιολογίες και δοξασίες απλώς γεννάει κωμικές καταστάσεις (π.χ. A Guide for the Married Man στο εναρκτήριο παράδειγμα του απατημένου συζύγου).

Οποιαδήποτε πίστη;;; Μπααα! Υπάρχει μια κατηγορία εξωφρενικών ισχυρισμών η οποία απολαμβάνει απόλυτης ασυλίας. Και αυτή η κατηγορία δεν είναι άλλη από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Οι πάσης φύσεως ισχυρισμοί για: αυτοαναφλεγόμενες βάτους, παρθενογενέσεις, τυφλούς που βλέπουν, αναστάσεις νεκρών, μοναχούς που ξέρουν τα πάντα για τους επισκέπτες τους, θαυματουργά αγγίγματα και προσωπικές συζητήσεις με το θεό, γίνονται μονομιάς αποδεκτές όταν εντάσσονται στα πλαίσια μιας θρησκείας. Μιας θρησκείας η οποία ομολογεί πίστη σε κάποιον υπερφυσικό φορέα και σε μια αλήθεια εξ’ αποκαλύψεως. Και στην πορεία, όσες φορές κι αν διαψευσθεί η αποκαλυπτική αυτή αλήθεια από τα γεγονότα, τόσο χειρότερο για τα γεγονότα. Ο σεβασμός στην απόδειξη, απλά πάει περίπατο!!!

Η μέθοδος, με την οποία εδραιώνεται αυτή η αδιανόητη ανοχή στη θρησκεία, είναι γνωστή και χιλιοδοκιμασμένη. Ο συνεχής και αδιάκοπος βομβαρδισμός του παιδικού μυαλού, ενός παρθένου μυαλού και δεκτικού σε κάθε είδους αποκαλυπτικές αλήθειες από τον ειδήμονα γονιό και τον αξιοσέβαστο δάσκαλο, έχει ως φυσική συνέπεια την απόλυτη εξοικείωση του μετέπειτα ενήλικα ανθρώπου με κάθε λογής απίθανα δόγματα.

- Είμαι άθεος, γιατί ο θεός μου είπε ότι δεν υπάρχει!

Χαα! Λήξη της κουβέντας!!! Η ανωτέρω εξήγηση είναι καταλυτική στην αντιμετώπιση των οποιονδήποτε ενστάσεων από την πλευρά των πιστών. Αντιμετωπίζει δε τη θρησκεία με τα ίδια της τα όπλα. Προφανώς δεν είπε τίποτα ο θεός σε κανέναν, αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι στην ιστορία έχουν ισχυριστεί ότι μίλησαν με τον θεό. Έτσι και ο άθεος επικαλείται την προσωπική μαρτυρία του παντοδύναμου, τη μοναδική μαρτυρία δηλαδή που δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει ο πιστός, για να στηρίξει την ανυπαρξία του ίδιου του παντοδύναμου. Παράνοια!!!

Το ενδιαφέρον όμως ξεκινά αν θεωρήσουμε ως αληθή την υπόθεση «ο θεός μου είπε ότι δεν υπάρχει«. Εδώ παρουσιάζεται μια άκρως περίεργη δυναμική σχετικά με τα αποτελέσματα που θα είχε μια τέτοια υπόθεση σε θρήσκους και άθρησκους. Τι γίνεται λοιπόν αν λοιπόν υποθέσουμε ότι ο θεός όντως, και πέρα από κάθε αμφιβολία, εμφανίζεται στους ανθρώπους, και σε παγκόσμια εμβέλεια ώστε να μην υπάρχουν διχογνωμίες και αμφισβητήσεις, και δηλώνει ότι δεν υπάρχει;

Για να προλάβω πιθανές ενστάσεις σχετικά με το αυθαίρετο της υπόθεσης μου, θα στηριχθώ στο Επιχείρημα εκ του Βαθμού, περί της ύπαρξης του θεού, από τον Θωμά τον Ακινάτη, το οποίο λέει:

1. Τα πράγματα στο κόσμο διαφέρουν μεταξύ τους. Έχουν διαφορετικούς βαθμούς αγαθότητας ή τελειότητας.
2. Αλλά οι εκτιμήσεις μας γι’ αυτούς τους βαθμούς βασίζονται στη σύγκριση με κάποιο μέγιστο.
3. Οι άνθρωποι είναι ταυτόχρονα καλοί και κακοί, άρα αποκλείεται να ενυπάρχει μέσα μας η μέγιστη αγαθότητα.
4. Συνεπώς, πρέπει να υπάρχει κάποιο άλλο μέγιστο, το οποίο θέτει το μέτρο της τελειότητας, και ονομάζουμε αυτό το μέγιστο, Θεό.

Στα ίδια πλαίσια, υπάρχουν τεράστιες διαβαθμίσεις του χιούμορ στους ανθρώπους. Για να μπορέσουμε να συντάξουμε σωστά την παγκόσμια κατάταξη χιούμορ, θα πρέπει να διαθέτουμε το αντίστοιχο μέγιστο. Ο παντοδύναμος δημιουργός, ο οποίος προϋπήρχε, και ισχυρίζεται στα δημιουργήματα του ότι δεν υπάρχει, είναι σίγουρα μέγιστος πλακατζής και απλά δεν παίζεται! Εεε αυτόν τον μέγιστο πλακατζή τον ονομάζουμε θεό. Και συνεπώς, άμα εμφανιζόταν, θα μπορούσε άνετα να δηλώσει κάτι τόσο απίθανα αστείο!

Όταν λοιπόν ο ίδιος ο θεός δηλώνει ότι δεν υπάρχει , τότε ξεκινούν οι ακόλουθες λογικές διεργασίες:

Ο Άθεος

1. Πως μπορώ να διαπιστώσω αν κάτι είναι αληθές; Χρειάζομαι αποδείξεις.
2. Ο θεός εμφανίστηκε μπροστά μου! Το βεβαιώνουν τα μάτια μου, τα αυτιά μου, οι αισθήσεις μου όλες και ταυτόχρονα οι αισθήσεις των υπολοίπων επτά δις ανθρώπων πάνω στη γη.
3. Μέχρι σήμερα όλα όσα έχουν τέτοια καθολική αποδοχή, επαληθεύονται πάντα. Τέτοια είναι π.χ. η εναλλαγή μέρας και νύχτας, οι εποχές, η ανάγκη του ανθρώπου για τροφή, η βαρυτική έλξη της γης κλπ.
4. Χμμμ, τον ήπιαμε! Ο θεός υπάρχει και η μέχρι τώρα κοσμοθεώρηση μου ήταν λανθασμένη.
5. Από την άλλη, δεν δείχνει και τόσο άκαρδος και κακός. Έχει τρομερό χιούμορ, άκου «Δεν υπάρχω»! ΧΑΧΑΧΑ!
6. Από εδώ και μπρος θα εφαρμόζω τις εντολές του και, μάλλον, θα τα πάμε πολύ καλά!

Ο Θρήσκος

1. Πως μπορώ να διαπιστώσω αν κάτι είναι αληθές; Πρέπει να το γράφει μέσα στην Αγία Γραφή, η οποία περιέχει την απόλυτη αλήθεια όπως μας αποκαλύφθηκε. Ποιος χρειάζεται άλλες αποδείξεις;
2. Ο θεός υπάρχει και ο λόγος του είναι πάντα αληθινός, γιατί το γράφει η Αγία Γραφή και η Αγία Γραφή είναι πέρα για πέρα αληθινή γιατί είναι ο λόγος του θεού.
3. Άκουσα τον θεό με τα ίδια μου τα αυτιά να λέει ότι δεν υπάρχει(Τζζζ…)! Τι; Άκουσαν και άλλοι; Τι σημασία έχει, αφού τον άκουσα ΕΓΩ με τα ίδια μου τα αυτιά.
4. Ο λόγος του είναι πάντα αληθινός, άρα ο θεός δεν υπάρχει (Τζζζζ…. φσσσσς… τζζίιιιτ… ).
5. Ναι, αλλά τι γίνεται με την Αγία Γραφή τότε (Τζζζζζζζζζζ… τζζζζζζζζζζζζζζζζζζ…);;;;
6. Ααα! Το βρήκα! Ανθρώπινο λάθος!!! Ο Ψαλμός ΙΓ΄. 13 το έλεγε καθαρά: ούκ έστι Θεός. Και κάποιοι το ερμήνευαν λάθος…
7. Τώρα πλέον είναι ξεκάθαρο! Ο θεός δεν υπάρχει!!! Το είπε ο ίδιος, και ότι λέει είναι πάντα αληθινό. Το γράφει σαφώς και μέσα στην Αγία Γραφή και η Αγία Γραφή είναι πέρα για πέρα αληθινή γιατί είναι ο λόγος του θεού.

Ο Θεός
- I created a monster!!!

Η δασκάλα της ανηψιά μου είχε βάλει εργασίες στα παιδιά πριν από 3 μήνες, και στην ανηψιά μου της είχε δώσει τους Μύθους της Ιταλίας. Μαζί με την αδελφή μου, βρήκανε τους μύθους, και σήμερα ήταν η παρουσίαση της εργασίας. Αλλά η ιδιοκτήτρια δεν άφησε τα παιδιά να παρουσιάσουν τις εργασίες τους, και θέλει πρώτα να τις διαβάσει. Πήρε την αδελφή μου τηλέφωνο επειδή στην εργασία της ανηψιάς μου αναφέρονται οι μάγισσες, τα φαντάσματα, και ο διάβολος και δεν θέλει να παρουσιαστεί! Πάλι λόγω θρησκείας!

Τι να πεί κανείς; Αφού δεν ξέρω τι να γράψω για την συγκεκριμένη ιδιοκτήτρια που προσπαθεί να επιβάλλει τα δικά της πιστεύω στα παιδιά, που προσπαθεί να απαγορέψει κάθε έκφραση φαντασίας και εφευρετικότητας, που προσπαθεί να τα κάνει δογματικά ρομποτάκια!

Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύει. Ας πιστεύει και στο Ιπτάμενο Μακαρονοτέρας. Αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα να επιβάλλει τα δικά της πιστεύω, την δική της ιδεολογία, την δική της φαντασίωση σε οποιονδήποτε.

Δεν έχει το δικαίωμα να πληγώνει με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο την ανηψιά μου αλλά και οποιοδήποτε παιδί, δεν έχει το δικαίωμα να τρομοκρατεί με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά, δεν έχει το δικαίωμα να τους δημιουργεί ψυχολογικά τραύματα με αυτόν τον τρόπο, δεν έχει το δικαίωμα να φέρεται στα παιδιά σαν να είναι ένα τίποτα. Διότι όλα τα παραπάνω κάνει, και πάλι λόγω χριστιανικού δογματισμού.

Δεν ξέρω τι άλλο να πώ για την συγκεκριμένη δογματισμένη και λοβοτομημένη από την θρησκεία ιδιοκτήτρια.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν μπορεί ένα εννιάχρονο κοριτσάκι να καταλάβει το γιατί. Πως να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι υπάρχουν άνθρωποι που λόγω δογματισμού προσπαθούν να επιβάλλουν την δική τους ιδεολογία στους άλλους; Πως να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι η συγκεκριμένη ζεί σε έναν δικό της κόσμο που δεν έχει ανταπόκριση με την πραγματικότητα;

Δεν μπορώ να καταλάβω, και δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω αυτό, γιατί, ιδίως στις Αβραμικές θρησκείες, πρέπει να επιβάλλεσαι σε όλους τους άλλους. Δεν θέλω την δική σας ιδεολογία’ θέλω να ψάξω μόνος μου, να βρώ τον δικό μου δρόμο, δεν θέλω να μου επιβάλλεις την δική σου θρησκευτική φαντασίωση, δεν θέλω να είμαι ένα ακόμα στρατιωτάκι οποιασδήποτε θρησκείας. Δεν θέλω κηρύγματα’ θέλω συζήτηση.

Το μήνυμα του αυτοκόλλητου έχει βέβαια και μια προέκταση που αφορά όχι μόνο τους γονείς που ξεστομίζουν άμεσες απειλές προς τα παιδιά τους, αλλά και τον καθένα γονιό που εκθέτει το ανήλικο παιδί του στο χριστιανικό σύστημα ιδεοληψίας, καθώς επίσης και τον καθένα παρατρεχάμενο του όλου βιομηχανικού συμπλέγματος συντήρησης αυτής της ιδεοληψίας, του ονομαζόμενου «εκκλησία». Το παραμυθάκι «αν αγαπάμε τον χριστούλη πάμε στον παράδεισο ενώ αν δεν τον αγαπάμε καταλήγουμε στην κόλαση» όσο ήπια, πλάγια, και αβίαστα κι αν τεθεί, πιστεύω ότι γίνεται αναπόφευκτα αντικείμενο επεξεργασίας από το μυαλό του παιδιού, και μοιραία καταλήγει σε ακριβώς αυτό: τρομοκράτηση μιας αθώας ανήλικης συνείδησης.

Τα ίδια, βέβαια, ισχύουν και για τις υπόλοιπες κατηγορίες ευσυνείδητων γονέων που φοβερίζουν τα παιδιά τους με την απειλή του «μπαμπούλα», του «Εβραίου», του «αστυνόμου», και λοιπών ευρηματικότατων επινοημάτων.

Το κείμενο του αυτοκόλλητου:

Εσείς, τρομοκρατήσατε σήμερα το παιδί σας με απειλή τιμωρίας στην αιώνια κόλαση;

Το πρωτότυπο πάνω στο οποίο βασίστηκε το δικό μου έργο είναι αυτό, και μπορεί κανείς να το βρει στο evolvefish.com:

Από την ερχόμενη εβδομάδα, διάφοροι παρτάκηδες θα απαιτήσουν να μην πληρώσουν τα σπασμένα του διεφθαρμένου Κράτους, ενώ το Κράτος θα απαιτήσει περισσότερη βοήθεια από τους παρτάκηδες. Κανείς όμως δεν θα ζητήσει τη συμβολή της εκκλησίας, όπως και κανείς δεν ζήτησε επισήμως εξηγήσεις για τα φασιστικά παραληρήματα διαφόρων Μητροπολιτών τον τελευταίο καιρό. Όλες οι απεργίες θα βλάψουν τα οικονομικά του Κράτους, και οι πορείες θα κατευθυνθούν στα Υπουργεία και τη Βουλή. Όμως, καμία εκκλησία δεν θα αποκλειστεί, ενώ η Μονή Πετράκη θα συνεχίσει τις δουλειές της στο ήσυχο και αδιατάραχτο περιβάλλον του Κολωνακίου.

Η εκκλησία της Ελλάδος Α.Ε. χρήζει μίας ιδιαίτερης ασυλίας, που αποκτά ακόμα και οικονομικό χαρακτήρα στη χειρότερη οικονομική κρίση της μεταπολίτευσης.

Αμέτρητα ακίνητα, δωρεές εκατομμυρίων, ΜΚΟ μαϊμούδες, αφορολόγητες κερδοφόρες Μονές και επιχειρήσεις, που κάθε χρόνο δημιουργούν τεράστιες μαύρες τρύπες στο επίσημο ΑΕΠ της χώρας, «με ευλάβεια και κατάνυξη». Συντάξεις φοβισμένων γιαγιάδων, τεράστιες περιουσίες και κτήματα-φιλέτα αποθανόντων, χρηματικές δωρεές απελπισμένων «αμνών» και ορδές χαμηλόμισθων απελπισμένων, συνεχίζουν να τροφοδοτούν το μεγαλύτερο αδηφάγο τέρας εκτός φορολογικού πλαισίου. Και όσο οι ρασοφόροι μένουν στο απυρόβλητο, τόσο ο κόσμος συνεχίζει να χώνει πενηντάρικα και κατοστάρικα στα ράσα για να βαφτίσει το παιδί του, να ανάψει ένα κερί, να πενθήσει το νεκρό του και να φιγουράρει στο γάμο του.

Η περιουσία της εκκλησίας είναι τόσο μεγάλη που ουδέποτε έχει καταμετρηθεί ολόκληρη στο σύνολό της. Τα στοιχεία για την ακίνητη περιουσία της είναι από τα πιο προσεγγιστικά, αλλά και πάλι είναι χαμηλότερα από τα πραγματικά. Μία καλύτερη εικόνα ισχύει μόνο για τις επίσημες οικονομικές δραστηριότητες της εκκλησίας (όπως εισπράξεις ενοικίων, χαρτοφυλάκιο, κλπ), και φυσικά πουθενά δεν εκτιμώνται τα «χαρτζιλίκια» των παπάδων, και οι δωρεές που καθημερινά φουσκώνουν το εκκλησιαστικό αποθεματικό.

Μέσα σε όλη αυτή την απάτη, και εν μέσω της παράλογης ανταλλαγής κατηγοριών μεταξύ εργαζομένων και Κράτους, τα ρασοφόρα golden boys συνεχίζουν και τρίβουν «ευλαβικά» τις χοντρές κοιλιές τους. Είναι καιρός, τα βλέμματα να στραφούν όχι μόνον στους ύπερ-έχοντες, αλλά κυρίως σε αυτούς που ανέκαθεν την έβγαζαν καθαρή και πάντα ελίσσονταν μακριά από τις οικονομικές υποχρεώσεις του κοινωνικού μας συνόλου, ενώ εκείνοι συνέχιζαν να θησαυρίζουν. Είναι καιρός, το αίτημα της ουσιαστικής φορολόγησης της εκκλησίας, να γίνει δυνατό και επιτακτικό από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται.

Τις τελευταίες μέρες έχει ξεκινήσει μία επίσημη διαδικτυακή συλλογή υπογραφών για τη φορολόγηση της εκκλησίας. Υπογράψτε όσοι συμφωνείτε και γνωστοποιείστε το petition με όποιον τρόπο μπορείτε.

Με την απαγόρευση της ανηψιάς μου να ντυθεί όπως θέλει στο χορό του καρναβαλιού, περιορίζεται η ελευθερία έκφρασης του παιδιού, μία ελευθερία που θα έπρεπε να είναι δεδομένη για όλα τα παιδιά και για όλους μας. Μία ελευθερία για την οποία χρειάζεται να παλεύουμε καθημερινά, μιας και οι θρησκόληπτοι θέλουν όχι μόνο να την περιορίσουν, αλλά να την εξαλείψουν τελείως.

Ως θρησκόληπτους, δεν εννοώ όλους όσους πιστεύουν σε κάποιον θεό/θεούς’ υπάρχουν αρκετοί πιστοί που έχουν λογική, και που δεν ακολουθούνε όλα τα δόγματα, που σκέφτονται και που αντιτίθενται σε αρκετούς από τους παραλογισμούς των θρησκειών. Θα φέρω εδώ το λαμπρό παράδειγμα του Καθηγητή Kenneth Miller, o οποίος είναι καθολικός στην θρησκεία, και ένας από τους καλύτερους εξελιγκτικούς βιολόγους αυτή την στιγμή. Όχι μόνο ο καθηγητής Miller είναι βιολόγος, αλλά έχει αντιταχθεί και σε οποιαδήποτε προσπάθεια να μπεί οποιουδήποτε είδους δημιουργισμού στα σχολεία.

Ενώ, ως άθεη, είμαι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης, και θα υπερασπιστώ όλους ακόμα και τους θρησκόληπτους στο να μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα’ οι θρησκόληπτοι όμως δεν κάνουν το ίδιο. Όταν δεν συμφωνείς μαζί τους, τότε είναι έτοιμοι να σε κάψουν στην πυρά. Όσες φορές και να έχω προσπαθήσει να συζητήσω με θρησκόληπτους, ποτέ δεν έχω καταφέρει να συζητήσω επειδή οι συγκεκριμένοι συνήθως προσπαθούν να κάνουν προσυλητισμό και όχι συζήτηση.

Όσο για την βλασφημία, έχω γράψει και σε προηγούμενα άρθρα: δεν υπάρχει βλασφημία, είναι μία αφορμή των θρησκειών για να μην μπορεί κανένας να τους κάνει κριτική, για να έχουν τον έλεγχο των πιστών. Που αρχίζει και που τελειώνει η βλασφημία; Αν αρχίσεις με ένα καρναβαλιάτικο κοστούμι, που θα σταματήσεις; Τι άλλο έρχεται μετά; Να μην εκφράζεσαι καθόλου αν δεν συμφωνεί με την θρησκεία; Να κουνάς το κεφάλι και να μην μιλάς; Να παραιτείσαι στον μισογυνισμό και τον ρατσισμό της κάθε θρησκείας;

Τα παιδιά χρειάζονται να είναι ελεύθερα στην εκφρασή τους, χρειάζονται να μάθουν να σκέφτονται με λογική, με ευαισθησία, να έχουν κριτική σκέψη και ανθρωπιά.

Πως θα μάθουν να είναι ελεύθερα και υπεύθυνα άτομα όταν η θρησκεία περιορίζει την έκφραση; Πως θα μάθει ένα παιδί να σκέφτεται λογικά και να έχει κριτική σκέψη, όταν η θρησκεία βασίζεται στον παραλογισμό και την δεισιδαιμονία; Πως θα μάθει ένα παιδί να είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του όταν η θρησκεία μαθαίνει στα παιδιά να ρίχνουν τις ευθύνες σε φανταστικά πλάσματα όπως ο θεός και ο διάβολος; Πως θα μάθει ένα παιδί να έχει ανθρωπιά, όταν η θρησκεία λέει στο ίδιο το παιδί ότι είναι αμαρτωλό, συνεπώς κακό κι’ ας μην έχει πειράξει ούτε μυρμήγκι; Πως θα μάθει το παιδί να ευαισθητοποιείτε σε διάφορα ζητήματα, και να βοηθάει όταν η θρησκεία λέει «¨Εχει ο θεός:»; Πως θα μάθει το παιδί να φέρεται σε όλους το ίδιο, να θεωρεί τον εαυτό του ισότιμο μέλος της κοινωνίας όταν η θρησκεία είναι γεμάτη από μισογυνισμό και ρατσισμό;