Πού γίνεται ο σχολιασμός;
Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.
Είναι γνωστό ότι οι εγκόσμιοι φορείς των θρησκειών είναι οι εκκλησίες, ή με γενικότερους ιστορικούς και κοινωνικούς όρους, τα ιερατεία. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ιερατείων είναι η διαχρονικότητα, η ιδεολογική σύμπνοια και η μακρόπνοη στρατηγική συνέχεια. Αυτές οι ιδιότητες τούς επιτρέπουν να κηδεμονεύουν τις πολιτικές ηγεσίες.
Σε αντίθεση με τα ιερατεία, οι πολιτικές ηγεσίες των κρατών δεν αποτελούν ποτέ μια διαχρονική και ομοιογενή ομάδα εξουσίας. Συγκροτούνται πάντα από ετερόκλητες μονάδες, περιορισμένης χρονικής διάρκειας, με προσωπικές ιδιαιτερότητες, αλλά και κομματικές στρατηγικές. Για τον λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα δυσχερές να μπορέσει η στενή ηγετική ομάδα της εξουσίας ν’ αντιπαρατεθεί με τη θρησκεία. Αδυνατεί ν’ αντιδράσει, ακόμα και αν βλέπει ξεκάθαρα μια ουτοπία να αποτελεί την τροχοπέδη της κοινωνικής προόδου και της ανέλιξης της κοινωνίας. Σε κάθε στενή ηγετική ομάδα δεν λείπουν οι προκατειλημμένοι υποστηρικτικές της θρησκείας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση των πιθανοτήτων μιας ενδεχόμενης ανατροπής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η προσπάθεια Τρίτση. Ως υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων ο Αντώνης Τρίτσης έφερε τον Ν. 1700/87, τον οποίο και υπερψήφισε η Βουλή. Παρά ταύτα, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δέχθηκε τόσο καταιγιστικές πιέσεις που είχαν ως αποτέλεσμα να καταχωνιαστεί ο Νόμος οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Το Κουτί της Πανδώρας, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
[ΑπΚ] 4β. Το Σύγχρονο Ηθικό Επιχείρημα: C.S. Lewis
Αρθρογράφος: Ebonmuse
Μετάφραση: Evan T
| « Προηγούμενο Άρθρο [4α] |
• Περιεχόμενα | Επόμενο άρθρο [5] » |
[…] γνωρίζουμε πως οι άνθρωποι υπόκεινται σε έναν ηθικό νόμο, τον οποίο δεν έφτιαξαν και δεν μπορούν να ξεχάσουν ακόμα και όταν προσπαθούν και τον οποίο γνωρίζουν πως θα έπρεπε να υπακούν. […] Αν υπάρχει μια δύναμη έξω από το σύμπαν […] ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα περιμέναμε να εμφανίζεται είναι μέσα μας, ως μια επιρροή ή μια εντολή που προσπαθεί να μας κάνει να συμπεριφερόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Και αυτό ακριβώς είναι που βρίσκουμε μέσα μας.
C.S. Lewis, Mere Christianity, σελ.19, The Macmillan Company, 1960.
Μια ελαφρά διαφορετική εκδοχή του ηθικού επιχειρήματος που προωθούν ένθεοι όπως ο C. S. Lewis λέει πως υπάρχει ένας πανανθρώπινος ηθικός νόμος, ένα πρότυπο ορθού και λανθασμένου, το οποίο όλα τα ανθρώπινα όντα το αντιλαμβάνονται διαισθητικά, ακόμα κι αν κάποιοι επιλέγουν να το παραβιάσουν. Οι υποστηρικτές του επιχειρήματος αυτούς ισχυρίζονται πως αυτή η ηθική αντίληψη θα μπορούσε να τη βάλει μέσα μας μόνο ο Θεός.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
04/07/2012
Παίρνω αφορμή από γεγονότα της επικαιρότητας, για να γράψω κάτι το οποίο ήθελα εδώ και καιρό. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στις δηλώσεις του Σεραφείμ για το μποζόνιο Higgs και ιδίως στον τρόπο με τον οποίο τις υποδέχτηκε ο κόσμος. Άκουσα από πολλούς «χριστιανούς» να λέγεται ότι κακώς ο Σεραφείμ θεωρεί δαιμονικές τις προσπάθειες των σύγχρονων επιστημόνων (φυσικών, αστρονόμων, βιολόγων) να εξηγήσουν την ύλη και το σύμπαν· υποστηρίζουν μεν ότι όλες οι επιστημονικές ανακαλύψεις στα παραπάνω πεδία στέκουν, αλλά η απώτερη αρχή των πάντων (σωματιδίων κλπ) είναι ο θεός.
Δε θα ασχοληθώ εδώ με το «θεό των κενών», που όσο πάει και συρρικνώνεται. Το θέμα μου είναι οι άνθρωποι που δηλώνουν μεν πιστοί κάποιας θρησκείας (γι’ αυτό και τα εισαγωγικά στο χριστιανοί παραπάνω), αλλά επιλέγουν να ακολουθούν/πιστεύουν μόνο συγκεκριμένα στοιχεία της. Θεωρώ ότι αυτό αποτελεί μέγιστη υποκρισία και πρέπει να το συνειδητοποιήσει ο κόσμος. Εξηγούμαι: όταν ασπάζεσαι μια θρησκεία και δηλώνεις πιστός της, τότε ουσιαστικά επιλέγεις να ακολουθήσεις ένα δόγμα. Αντιγράφω από το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής: δόγμα, «θεμελιώδης αρχή που δεν υπόκειται σε έλεγχο ή σε κριτική και που γίνεται υποχρεωτικά δεκτή» και ιδιαιτέρως «(θεολ.) οι εξ αποκαλύψεως αλήθειες στις οποίες στηρίζεται η πίστη» (οι υπογραμμίσεις δικές μου). Τι μας λέει αυτό; Ότι στο δόγμα δεν κάνουμε εκπτώσεις: ή το δεχόμαστε όπως είναι ή όχι.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Τεμπέλικες Σκέψεις…, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
[ΑπΚ] 4α. Το κλασσικό ηθικό επιχείρημα: Immanuel Kant
Αρθρογράφος: Ebonmuse
Μετάφραση: Evan T
| « Προηγούμενο Άρθρο [3β] |
• Περιεχόμενα | Επόμενο άρθρο [4β] » |
Also ist das höchste Gut in der Welt nur möglich, so fern eine oberste Ursache der Natur angenommen wird, die eine der moralischen Gesinnung gemäße Causalität hat. Nun ist ein Wesen, das der Handlungen nach der Vorstellung von Gesetzen fähig ist, eine Intelligenz (vernünftig Wesen) und die Causalität eines solchen Wesens nach dieser Vorstellung der Gesetze ein Wille desselben. Also ist die oberste Ursache der Natur, so fern sie zum höchsten Gute vorausgesetzt werden muß, ein Wesen, das durch Verstand und Willen die Ursache (folglich der Urheber) der Natur ist, d. i. Gott.
Συνεπώς το υπέρτατο καλό είναι δυνατόν σε ένα κόσμο μόνο αν δεχθούμε πως υπάρχει ένα υπέρτατο Ον ως αιτία της ηθικής. Ένα ον που μπορεί να ενεργεί βάσει της σύλληψης νόμων είναι ευφυές (ένα έλλογο ον) και η αιτιότητα ενός τέτοιου όντος βάσει αυτής της σύλληψης νόμων είναι η θέλησή του· άρα η υπέρτατη αιτία της φύσης, που πρέπει να προϋποτεθεί ως συνθήκη του υπέρτατου καλού, είναι ένα ον που είναι η αιτία της φύσης βάσει ευφυΐας και θελήσεως και κατά συνέπεια συγγραφέας της [φύσης], που είναι ο Θεός.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
[ΑπΚ] 3β. Το Σύχρονο Επιχείρημα του Σχεδιασμού: Michael Behe
Αρθρογράφος: Ebonmuse
Μετάφραση: Evan T
| « Προηγούμενο Άρθρο [3α] |
• Περιεχόμενα | Επόμενο άρθρο [4α] » |
Το αθροιστικό αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών να ερευνηθεί το κύτταρο, να ερευνηθεί η ζωή στο μοριακό επίπεδο, είναι μια δυνατή, καθαρή, διαπεραστική κραύγη που φωνάζει “σχεδιασμός!” […] Γιατί δεν αποδέχεται όλη η επιστημονική κοινότητα αυτή την εκπληκτική ανακάλυψη; Γιατί τον παρατηρούμενο σχεδιασμό όλοι τον χειρίζονται με σκεπτικιστικά γάντια; Το δίλημμα είναι ότι ενώ η μια πλευρά του ελέφαντα ονομάζεται ευφυής σχεδιασμός, η άλλη πλευρά μπορεί να ονομάζεται Θεός.
Michael Behe, Darwin’s Black Box, σελ.232-233, The Free Press, 1996.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
