Πού γίνεται ο σχολιασμός;
Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.
Αλληλοκατάρες «αληθινών» θρησκειών
Γνωρίζουμε όλοι τα αναθέματα και τις κατάρες των χριστιανών κατά των Ελλήνων που εκφωνούνται κατά τη λεγόμενη «Κυριακή της Ορθοδοξίας». Αφορμή γι’ αυτή τη χριστιανική γιορτή αγάπης είναι η ανάμνηση στην (εκ των άνωθεν) επαναφορά των εικόνων και στην ήττα των εικονοκλαστών, μόνο που στα αναθέματα δεν εκφωνούνται κατάρες κατά των εσωτερικών αντιπάλων, αλλά κατά των Ελλήνων, των πλατωνικών φιλοσόφων κ.ο.κ.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Ιουδαίους! Έχουν μία κεντρική προσευχή που διαβάζεται καθημερινά τρεις φορές, πρωί μεσημέρι βράδυ, η οποία προσευχή περιλαμβάνει 18 παρακλήσεις. Η δωδέκατη από αυτές τις παρακλήσεις αναφέρεται στους «αποστάτες και αιρετικούς»:
Αυτό το θεόπνευστο κείμενο διαβάζουν οι μονοθεϊστές Ιουδαίοι κατά των χριστιανών (ποιος ξέρει τι διαβάζουν κατά των μουσουλμάνων και αντιστρόφως) και υπάρχει μεγάλο παρελθόν από προσπάθειες της χριστιανικής εξουσίας, ήδη από τα πρώτα χρόνια κρατικοποίησης του χριστιανισμού, να επιβάλλουν την κατάργηση αυτής της προσευχής. Καταρχάς, δεν είναι γνωστό σε ποια κυβέρνηση αναφέρονται, ίσως της Ρώμης, ίσως μια προγενέστερης ελληνιστικής; Αλλά η αναφορά σε Ναζωραίους, αν δεν αποτελεί ύστερη προσθήκη, μάλλον δείχνει ότι η προσευχή έχει γραφτεί αργότερα.
Στα χριστιανικά ιστορικά βιβλία αναφέρονται όλα τα επιχειρήματα εναντίον αυτής της ιουδαϊκής προσευχής, αλλά ποτέ ο αντίλογος της άλλης πλευράς. Οι ίδιοι οι Ιουδαίοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για παράδοση και τις παραδόσεις δεν τις αγγίζουμε, όπως κάνουν και οι άλλοι μονοθεϊστές! Και πέραν αυτού, οι παρακλήσεις δεν κατευθύνονται εναντίον των χριστιανών, αλλά εναντίον των ηγεμόνων των ελληνιστικών κρατών που καταπίεζαν τους Ιουδαίους και την πίστη τους. Δηλαδή, εναντίον των ηγεμόνων που διαδέχθηκαν τον Μεγαλέξανδρο και έκαναν τα μύρια όσα σε βάρος των λαών που είχαν υπό τον έλεγχό τους (εκπολιτισμός, που μας λέγανε στο σχολείο!) Τότε όμως, ποιοι είναι οι ελληνιστικοί Ναζωραίοι; Μύλος!
Τώρα, εμένα προσωπικά ουδόλως με απασχολεί, πώς αλληλοβρίζονται και αλληλοκαταριούνται οι ιερείς των διαφόρων «αληθινών» θρησκειών, σημειώνω όμως ότι, αφενός διατηρούν όλοι πεισματικά τις παλιές εχθρότητές τους, ώστε να βγαίνουν στις νεότερες γενιές δικαιωμένοι για τις παλαιότερες επιλογές των πνευματικών τους πατέρων, αφετέρου δε ο Γιαχβέ δεν έχει εισακούσει μέχρι σήμερα τις προσευχές και κατάρες, ούτε των Ορθοδόξων κατά των Ελλήνων, ούτε και των Ιουδαίων κατά των Ναζωραίων… Αν υπήρχε ο Γιαχβέ, θα έπρεπε να έχει πολύ χιούμορ, έτσι που μεταχειρίζεται τους πιστούς του!
Στη φωτογραφία όλοι οι εικονιζόμενοι είναι Ιουδαίοι ραβίνοι. Το γεγονός ότι μοιάζουν στην εμφάνιση με ορθοδόξους κληρικούς δεν είναι τυχαίο!
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Weblog για ανθρώπους και τα έργα τους, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
→ Κριτική
Κάντε κλικ στην επικεφαλίδα των χωρίων για να δείτε την απόδοση στα Νέα Ελληνικά.
| « Βίβλος 3 (Ο κήρυκας της αγάπης) | Βίβλος 5 (Περί των Δέκα Eντολών) » |
Oύ φονεύσεις, λέει η μία από τις λεγόμενες δέκα εντολές της Παλαιάς Διαθήκης (με τις οποίες μάλλον θα ασχοληθούμε στο επόμενο ποστ της σειράς αυτής). H εντολή αυτή είναι κάπως ανακριβής, αφού το σωστό είναι: ού φονεύσεις εκτός από τις πολλές περιπτώσεις που πρέπει να φονεύσεις, όπως φαίνεται μεταξύ άλλων από τις παρακάτω επιταγές. Tις παραθέτουμε ασχολίαστες – αν τυχόν ζητηθεί μετάφραση ή διευκρίνιση για κάποια, εδώ θα είμαστε.
Έξοδος 21,15:“ὃς τύπτει πατέρα αὐτοῦ ἢ μητέρα αὐτοῦ, θανάτῳ θανατούσθω.” Όποιος χτυπήσει τον πατέρα του ή την μητέρα του θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο.
Έξοδος 21,16:“”ὁ κακολογῶν πατέρα αὐτοῦ ἢ μητέρα αὐτοῦ τελευτήσει θανάτῳ.” Όποιος καταραστεί τον πατέρα του ή την μητέρα του θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο.
Έξοδος 21,17:“ὃς ἐὰν κλέψῃ τίς τινα τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ καὶ καταδυναστεύσας αὐτὸν ἀποδῶται, καὶ εὑρεθῇ ἐν αὐτῷ, θανάτῳ τελευτάτω.” Όποιος κάνει απαγωγή ανθρώπου, είτε τον πουλήσει είτε βρεθεί να τον κατακρατεί, θα τιμωρείται εξάπαντος με θάνατο.
Έξοδος 21,29:“ἐὰν δὲ ὁ ταῦρος κερατιστὴς ᾖ πρὸ τῆς χθὲς καὶ πρὸ τῆς τρίτης, καὶ διαμαρτύρωνται τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, καὶ μὴ ἀφανίσῃ αὐτόν, ἀνέλῃ δὲ ἄνδρα ἢ γυναῖκα, ὁ ταῦρος λιθοβοληθήσεται καὶ ὁ κύριος αὐτοῦ προσαποθανεῖται.” Αν όμως το βόδι συνήθιζε να χτυπάει, και ο ιδιοκτήτης του ενώ το ήξερε δεν έλαβε τα μέτρα του, και το βόδι σκοτώσει κάποιον άντρα ή γυναίκα, τότε το βόδι θα λιθοβοληθεί, και ο ιδιοκτήτης του θα τιμωρηθεί με θάνατο.
Έξοδος 22,19:“πᾶν κοιμώμενον μετὰ κτήνους, θανάτῳ ἀποκτενεῖτε αὐτούς.” Όποιος κτηνοβατεί θα θανατώνεται.
Έξοδος 22,20:“ὁ θυσιάζων θεοῖς θανάτῳ ἐξολοθρευθήσεται, πλὴν Κυρίῳ μόνῳ.” Όποιος θυσιάζει σε άλλους θεούς, εκτός από τον Κύριο και μόνο, θα τιμωρείται με θάνατο.
Έξοδος 35,2:“ἓξ ἡμέρας ποιήσεις ἔργα, τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ κατάπαυσις, … πᾶς ὁ ποιῶν ἔργον ἐν αὐτῇ τελευτάτω.” Έξι ημέρες θα εργάζεστε, η έβδομη μέρα όμως θα είναι για σας μέρα ανάπαυσης…Όποιος εργαστεί τότε, πρέπει να υποστεί την ποινή του θανάτου.
Λευιτικό 20,2:“…ἐάν τις ἀπὸ τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ … ὃς ἂν δῷ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ ἄρχοντι, θανάτῳ θανατούσθω· τὸ ἔθνος τὸ ἐπὶ τῆς γῆς λιθοβολήσουσιν αὐτὸν ἐν λίθοις.” Εαν κάποιος είτε από τους Ισραηλίτες… προσφέρει ένα παιδί του θυσία στον Μολόχ, εξάπαντος θα θανατωθεί. Ο λαός της χώρας πρέπει να τον λιθοβολήσει.
Λευιτικό 20,9:“ἄνθρωπος, ὃς ἂν κακῶς εἴπῃ τὸν πατέρα αὐτοῦ ἢ τὴν μητέρα αὐτοῦ, θανάτῳ θανατούσθω”. Όποιος καταραστεί τον πατέρα του ή την μάνα του, πρέπει εξάπαντος να θανατωθεί.
Λευιτικό 20,10:“ἄνθρωπος ὃς ἂν μοιχεύσηται γυναῖκα ἀνδρός, ἢ ὃς ἂν μοιχεύσηται γυναῖκα τοῦ πλησίον, θανάτῳ θανατούσθωσαν, ὁ μοιχεύων καὶ ἡ μοιχευομένη.” Αν ένας διαπράξει μοιχεία με γυναίκα έγγαμη, δηλαδή με τη γυναίκα ενός άλλου, ο μοιχός και η μοιχαλίδα πρέπει εξάπαντος να θανατωθούν.
Λευιτικό 20,11:“ἐάν τις κοιμηθῇ μετὰ γυναικὸς τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, …θανάτῳ θανατούσθωσαν.” Αν κάποιος συνευρεθεί με την γυναίκα του πατέρα του, … πρέπει εξάπαντος να θανατωθούν.
Λευιτικό 20,12:“ἐάν τις κοιμηθῇ μετὰ νύμφης αὐτοῦ, θανάτῳ θανατούσθωσαν.” Αν κάποιος συνευρεθεί με την γυναίκα του γιού του, πρέπει και οι δύο εξάπαντος να θανατωθούν.
Λευιτικό 20,13:“ὃς ἂν κοιμηθῇ μετά ἄρσενος … βδέλυγμα ἐποίησαν ἀμφότεροι· θανάτῳ θανατούσθωσαν.” Αν κάποιος συνευρεθεί με άντρα … διαπράττουν και οι δύο πράξη βδελυρή. Πρέπει εξάπαντος να θανατωθούν…
Λευιτικό 20,14:“ὃς ἂν λάβῃ γυναῖκα καὶ τὴν μητέρα αὐτῆς, … ἐν πυρὶ κατακαύσουσιν αὐτὸν καὶ αὐτάς,” Αν κάποιος νυμφευθεί μία γυναίκα και μαζί μ’ αυτή νυμφευθεί και την μητέρα της, … πρέπει να τους κάψουν στην φωτιά και αυτόν και εκείνες …
Λευιτικό 20,15-16:“καὶ ὃς ἂν δῷ κοιτασίαν αὐτοῦ ἐν τετράποδι, θανάτῳ θανατούσθω, καὶ τὸ τετράπουν ἀποκτενεῖτε. καὶ γυνή, ἥτις προσελεύσεται πρὸς πᾶν κτῆνος βιβασθῆναι αὐτὴν ὑπ᾿ αὐτοῦ, ἀποκτενεῖτε τὴν γυναῖκα καὶ τὸ κτῆνος· θανάτῳ θανατούσθωσαν” Αν ένας άντρας συνευρεθεί με ζώο ή αν μια γυναίκα συνευρεθεί με ζώο, πρέπει εξάπαντος να θανατωθούν, και το ζώο πρέπει να το σκοτώσετε.
Λευιτικό 20,27:“Καὶ ἀνὴρ ἢ γυνή, ὃς ἂν γένηται αὐτῶν ἐγγαστρίμυθος ἢ ἐπαοιδός, θανάτῳ θανατούσθωσαν ἀμφότεροι· λίθοις λιθοβολήσετε αὐτούς, ἔνοχοί εἰσι.” Κάθε άντρας ή γυναίκα που ασκούν νεκρομαντεία ή μαντεία, πρέπει εξάπαντος να θανατώνονται. Πρέπει να τους λιθοβολούν, και η ευθύνη για το θανατό τους θα είναι δική τους.
Λευιτικό 24,13-16:“καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· ἐξάγαγε τὸν καταρασάμενον … καὶ ἐπιθήσουσι πάντες οἱ ἀκούσαντες τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ λιθοβολήσουσιν αὐτὸν πᾶσα ἡ συναγωγή. καὶ τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ λάλησον καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς· ἄνθρωπος ὃς ἐὰν καταράσηται Θεόν, ἁμαρτίαν λήψεται· ὀνομάζων δὲ τὸ ὄνομα Κυρίου, θανάτῳ θανατούσθω· λίθοις λιθοβολείτω αὐτὸν πᾶσα ἡ συναγωγὴ ᾿Ισραήλ.” Τότε ο Κύριος είπε στον Μωυσή: “Βγάλε έξω από το στρατόπεδο εκείνον που έβρισε• και όλοι όσοι άκουσαν ας βάλουν τα χέρια τους στο κεφάλι του και ας τον λιθοβολήσει όλη η κοινότητα. Έπειτα θα πεις στους Ισραηλίτες: Όποιος βρίσει τον Θεό του θα είναι υπεύθυνος για την τιμωρία της αμαρτίας του. Αυτός που θα βλαστημήσει το όνομα του Κυρίου, πρέπει οπωσδήποτε να θανατωθεί• ολόκληρη η κοινότητα θα τον λιθοβολήσει είτε είναι ξένος είτε είναι Ισραηλίτης. Αφού βλαστήμησε το όνομα του Κυρίου πρέπει να θανατωθεί.
Λευιτικό 24,17:“καὶ ἄνθρωπος ὃς ἂν πατάξῃ ψυχὴν ἀνθρώπου καὶ ἀποθάνῃ, θανάτῳ θανατούσθω.” Όποιος σκοτώσει άνθρωπο, πρέπει οπωσδήποτε να θανατωθεί.
Δευτερονόμιο 22,13,20-21:“᾿Εὰν δέ τις λάβῃ γυναῖκα …καὶ μὴ εὑρεθῇ παρθένια τῇ νεάνιδι, … ἐξάξουσι τὴν νεᾶνιν ἐπὶ τὰς θύρας τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτῆς, καὶ λιθοβολήσουσιν αὐτὴν ἐν λίθοις, καὶ ἀποθανεῖται.” Ίσως κάποιος παντρευτεί μία γυναίκα … και δεν είναι παρθένα … τότε θα την οδηγήσουν μπροστά στην πόρτα του πατρικού της σπιτιού, και οι άντρες της πόλης θα την θανατώσουν με λιθοβολισμό.
Δευτερονόμιο 22,22:“Εὰν δὲ εὑρεθῇ ἄνθρωπος κοιμώμενος μετὰ γυναικὸς συνῳκισμένης ἀνδρί, ἀποκτενεῖτε ἀμφοτέρους,”. Αν κάποιος πιαστεί να πλαγιάζει με παντρεμένη γυναίκα, τότε θα θανατωθούν και οι δύο.
Δευτερονόμιο 22,23-26:“᾿Εὰν δὲ γένηται παῖς παρθένος μεμνηστευμένη ἀνδρὶ καὶ εὑρὼν αὐτὴν ἄνθρωπος ἐν πόλει κοιμηθῇ μετ᾿ αὐτῆς, ἐξάξετε ἀμφοτέρους ἐπὶ τὴν πύλην τῆς πόλεως αὐτῶν καὶ λιθοβοληθήσονται ἐν λίθοις καὶ ἀποθανοῦνται· τὴν νεᾶνιν, ὅτι οὐκ ἐβόησεν ἐν τῇ πόλει, καὶ τὸν ἄνθρωπον, ὅτι ἐταπείνωσε τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον· … ἐὰν δὲ ἐν πεδίῳ εὕρῃ ἄνθρωπος τὴν παῖδα τὴν μεμνηστευμένην καὶ βιασάμενος κοιμηθῇ μετ᾿ αὐτῆς, ἀποκτενεῖτε τὸν κοιμώμεμον μετ᾿ αὐτῆς μόνον καὶ τῇ νεάνιδι οὐ ποιήσετε οὐδέν.” Αν ένας άντρας συναντήσει στην πόλη μία νέα παρθένα, αρραβωνιασμένη και πλαγιάσει μαζί της, τότε θα τους βάλουν και τους δύο στην πύλη εκείνης της πόλης και θα τους θανατώσουν με λιθοβολισμό΄την νέα επειδή δεν φώναξε για βοήθεια αν και βρισκόταν στην πόλη και τον άντρα επειδή ταπείνωσε τη γυναίκα του συνανθρώπου του. … Αν, όμως, ο άντρας συναντήσει την αρραβωνιασμένη παρθένα έξω στα χωράφια και την βιάσει, τότε θα θανατωθεί μόνο ο άντρας. Στην νέα δεν θα κάνετε τίποτα.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Gravity & the Wind. Επειδή το ιστολόγιο όπου φιλοξενούνται τα άρθρα έκλεισε όταν ήδη είχε αποφασιστεί και ξεκινήσει η αναδημοσίευσή τους, δεν μπορεί να γίνει σχολιασμός στο άρθρο αυτό.
Θρησκευτικά παράλογα και αθεϊστική λογική
Όπως συνέβη και με μένα, έτσι φαντάζομαι και με σας, ήρθε κάποια στιγμή σε μια ορισμένη ηλικία στη ζωή μου που αποφάσισα να αναρωτηθώ στα σοβαρά τις απαντήσεις στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα που απασχολούν λίγο-πολύ όλους μας, όχι τόσο για να βρω ευθείες απαντήσεις (που μάλλον δεν υπάρχουν), αλλά για να κάνω τον έξυπνο στην παρέα και τις κοπέλες (στην αρχή) και να γίνει ένα καλό debate με τους υπόλοιπους προς απόκτηση περαιτέρω γνώσης (όταν ωρίμασα). Αναπόφευκτα κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε και στην θρησκεία.
Είναι γεγονός ότι οι θρησκείες προσφέρουν ένα πολύ βολικό και άνετο μαξιλαράκι για να ακουμπήσει το ταλαιπωρημένο από τη σύγχρονη ζωή κεφάλι μας. Κάποτε που και η επιστήμη δεν ήταν στα φόρτε της, ήταν πολύ δημοφιλής η θρησκευτική επεξήγηση όσων συμβαίνουν γύρω μας: οτιδήποτε μας γίνεται αντιληπτό με τις 5 αισθήσεις μας (καθώς και οι απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα) ανάγει την ύπαρξη και ρόλο του σε μια υπέρτατη οντότητα, μια ανώτερη ύπαρξη που αν και κάθε θρησκεία την ονομάζει διαφορετικά (Ο Ων, Γιαχβέ, Αλλάχ) έχουν όλοι τις ίδιες ιδιότητες.
Θα αφήσω όμως τις γενικευμένες εισαγωγές για να περάσω στο ‘ζουμί’. Νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου αν πω πως ο καθένας πιστεύει στο θεό που του δίδαξαν, έτσι δεν είναι; Ανά τον κόσμο αυτό βλέπουμε. Σε κάθε χώρα, τόπο και χρόνο διαφορετικοί θεοί: άλλοι ανθρώπινοι, άλλοι με μορφή ζώων, άνδρες και γυναίκες, με πολλά χέρια και κεφάλια, καλοί και κακοί, δημιουργοί και καταστροφείς. Γεγονός: Ταυτόχρονη οικουμενική διάδοση ενός Θεού ποτέ δεν υπήρξε. Παρατηρήσαμε στο παρελθόν τους χριστιανούς με τις σταυροφορίες και τους μουσουλμάνους με πολέμους στην Αφρική και την Μέση Ανατολή να κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να διαδώσουν παντού τον ένα αληθινό Θεό, αλλά μάλλον και οι δύο απέτυχαν. Που θέλω να καταλήξω: από την στιγμή που ο Θεός αναθέτει την αποστολή του προσηλυτισμού σε ανθρώπους (Ιησού/Αποστόλους και Μωάμεθ αντίστοιχα), γίνεται εξ ορισμού αυτονόητο ότι η θεία έμπνευση και γνώση είναι θέμα μαθησιακής διδασκαλίας από άνθρωπο σε άνθρωπο και όχι κάποιας θείας ή μαγικής παρέμβασης στα μυαλά των ανθρώπων (όπως π.χ. είχε γίνει με τους Απόστολους την ημέρα της Πεντηκοστής, όπου εμφανίστηκε το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή πύρινων γλωσσών πάνω από τα κεφάλια τους – Πράξεις, 2:1-3). Επομένως, αν εγώ ζω κάπου στον Αμαζόνιο σαν αγριάνθρωπος όλη μου τη ζωή αγνοώντας όλες τις θρησκείες, τότε δεν θα ήταν αδικία να πάω στην Κόλαση όταν πεθάνω; Αφού κανείς δεν μου είπε τι να πιστέψω και τι ακριβώς να κάνω στη ζωή μου. Και βέβαια κανένας δεν μου είπε ποιος θεός είναι ο σωστός… κρίμα δεν θα είναι να πεθάνω και να μάθω ότι είχα διαλέξει τον μίστερ ζονκ;
Θυμίζει εκείνο το παλιό ανέκδοτο με τον καθολικό και τον Εσκιμώο και νομίζω ότι πάει κάπως έτσι:
– Καθολικός Ιεραπόστολος: Κατάλαβες τώρα τέκνον μου γιατί τώρα πρέπει να πιστεύεις στον Θεό; Θα σε τιμωρήσει αν δεν το κάνεις.
– Εσκιμώος: Δε μου λες… αν δεν είχα επίγνωση όλων αυτών που μου είπες, θα πήγαινα στην Κόλαση;
– Καθολικός Ιεραπόστολος: Εεε… μάλλον όχι…
– Εσκιμώος: Ε τότε ρε γιατί μου τα είπες;!
Βέβαια, ο καλός και πιστός χριστιανός σε αυτό το σημείο νομίζει πως μπορεί να αντιπαρέλθει με ευκολία λέγοντας κάτι του τύπου ‘Δεν έχει σημασία, όταν πεθάνεις θα κληθείς ενώπιον του Θεού και αν μετανοήσεις ειλικρινά, θα πας στο Παράδεισο, αν όχι, στη Κόλαση’. Εκτός του ότι αυτό το επιχείρημα ακούγεται σαν παραμύθι για μικρά παιδιά, να ρωτήσω το εξής: Ας θεωρήσουμε ότι ο Χριστιανός Θεός είναι ο σωστός. Εφόσον μια λάθος θρησκεία και ο αθεϊσμός είναι θέμα προσωπικής επιλογής, όταν πεθάνει π.χ. ένας άθεος και ένας μουσουλμάνος θα τους τεθεί το ίδιο ερώτημα: αν μετανοούν. Μα τότε ποιος ο λόγος να ζήσω χριστιανικά στην επίγεια ζωή; Θα ζήσω στη Γη όπως γουστάρω, και όταν πεθάνω θα μετανοήσω και θα πάω στον Παράδεισο. Αλλά βέβαια αυτές είναι ανήθικες σκέψεις, ντροπή μου…
Κάθε θρησκεία θα μας ήθελε για δικό της, έτσι δεν είναι; Το θέμα είναι πως όπου γεννηθείς πιστεύεις και στον τοπικό θεό. Να τονίσουμε και κάτι πολύ σημαντικό: βλέπουμε από στατιστικές και τις ειδήσεις πως συνεχώς υπάρχουν μετατάξεις από θρησκεία σε θρησκεία, πράγμα που απλώς επιβεβαιώνει πόσο αφελές είναι να λες ‘ιδού, 10.000 μουσουλμάνοι φέτος έγιναν χριστιανοί, είδαν το φως το αληθινό!’ ή ‘ιδού, 100.000 χριστιανοί έγιναν βουδιστές, είδαν το φως το αληθινό!’. Λυπάμαι φίλοι μου θεϊστές που θα το πω, αλλά είναι απλώς οι επιρροές του περιβάλλοντος και η επαφή με διάφορους ανθρώπους που κάνει κάποιον άνθρωπο να αλλαξοπιστήσει και όχι κάποια ανώτερη δύναμη. Π.χ. στην Αγγλία όπου υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι κυρίως Πακιστανικής καταγωγής, είναι πολλοί οι Βρετανοί που εξισλαμίζονται. Παρομοίως και στην κακομοίρα, κατακαημένη ήπειρο Αφρική, όπου υπάρχουν πολλές περιπτώσεις εκχριστιανισμού μουσουλμάνων.
Εμένα προσωπικά μου προκαλεί αποστροφή το γεγονός ότι κυρίως οι 3 μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν κοινό άξονα το γεγονός ότι μονάχα εκείνες είναι οι αληθινές και μοναδικοί φορείς της απόλυτης γνώσης και αλήθειας πίσω από τα πάντα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: και στις 3 δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης από τον πιστό, ειδάλλως η ποινή είναι θάνατος! (Ισλάμ: Κοράνι 3:72, Εβραϊσμός: Δευτερονόμιο 14:20, Χριστιανισμός: Πράξεις 3:23). Βέβαια σήμερα μόνο το Ισλάμ είναι απόλυτο όσον αφορά την τήρηση της ανωτέρω θείας εντολής για τους αποστάτες, παλιότερα όμως ίσχυε και για τους τρεις.
Γιατί ξεχώρισα στην προηγούμενη παράγραφο τις 3 μονοθεϊστικές θρησκείες από τις υπόλοιπες; Είναι απλά το γεγονός ότι οι περισσότερες παλιές πολυθεϊστικές θρησκείες (Ινδουισμός, ινδιάνικες λατρείες, παλιές ευρωπαϊκές λατρείες/μυθολογίες) αλλά και αυτές που είχαν σαν βάση την φιλοσοφική αναζήτηση (Βουδισμός, Σιντοϊσμός, Ζωροαστρισμός) έχουν πολύ εντονότερο το χαρακτήρα της λατρείας παρά του δόγματος. Επιπλέον παρατηρήστε το εξής: σε αυτές τις παλιές πολυθεϊστικές λατρείες (όπως άλλωστε και στην αρχαιοελληνική) υπάρχουν θεοί που ναι μεν δημιουργούν τον κόσμο, αλλά κατόπιν αυτού δεν είναι το άλφα και το ωμέγα για τους ανθρώπους. Στις 3 μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες ο θεός δεν είναι απλά τα πάντα: είναι δημιουργός των πάντων, βρίσκεται πίσω από κάθε απειροελάχιστο μόριο του κόσμου, είναι πίσω από κάθε νανοδευτερόλεπτο που πέρασε-περνάει-θα περάσει, είναι πίσω από κάθε γεγονός που συμβαίνει στον κόσμο καλό ή κακό (Victor J. Stenger, “God: The Failed Hypothesis”). Αυτός υποθέτω είναι και ο λόγος που οι θρησκείες μας τον πασάρουν σαν την απόλυτη δύναμη στην οποία πρέπει να πιστεύουμε και δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο στη ζωή μας. Α! να μην ξεχάσω ότι αυτός ο Θεός πρέπει να μένει πάντα ασαφήνιστος, χωρίς ορισμό, μέσα στη σφαίρα του υπερφυσικού και γενικά όλων των πραγμάτων που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε καθότι το μυαλό μας παραείναι ποταπό για να καταλάβει το θείο σχέδιο.
Πάμε παρακάτω. Με λίγες μόνο ώρες αφιερωμένες στην αναζήτηση του youtube, έμεινα έκπληκτος πόσα βίντεο υπάρχουν με θεματολογία την ‘απώλεια ηθικής των άθεων’. Σωστά διαβάσατε, οι άθεοι για τους χριστιανούς δεν έχουν ηθικές αξίες. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που πιστεύουν ότι το να είσαι ηθικός, να αγαπάς, να δίνεις, να συγχωρείς και γενικά να φέρεσαι σωστά είναι αποκλειστικό προνόμιο των θρησκευόμενων και αν υπάρχουν άθεοι που είναι ηθικοί, είναι γιατί πρώτα ήταν χριστιανοί και μετά εγκατέλειψαν την πίστη τους. Μάλιστα… με άλλα λόγια, οι ηθικές αξίες δεν γεννιούνται μέσα από την επαφή, τριβή, κοινή εμπειρία και διάφορες συνδιαλλαγές μεταξύ των ανθρώπων μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που προσπαθούν να βελτιώσουν τις ζωές τους, αλλά μαγικά δοσμένες από ένα υπέρτατο ον που κανείς δεν έχει δει αλλά σίγουρα υπάρχει και κανονίζει τα πάντα. Η απόδειξη όμως ότι οι ηθικές μας αξίες είναι καθαρά προϊόν του τρόπου ζωής μας γίνεται αντιληπτό από το να γνωρίσουμε άλλους πολιτισμούς του κόσμου μας. Αν ήμασταν Ινδοί, θα το θεωρούσαμε σωστό να παντρευτούν τα παιδιά μας στα 12. Αν ήμασταν Εβραίοι θα το θεωρούσαμε λάθος να φάμε χοιρινό. Αν ζούσαμε στη Μοζαμβίκη, πολύ πιθανό να τρώγαμε κανέναν άνθρωπο που και που (φυλές ανθρωποφάγων ακόμη υπάρχουν). Αν ήμασταν Εσκιμώοι θα το θεωρούσαμε υποχρέωσή μας να δώσουμε την γυναίκα μας για σεξ για ένα βράδυ στον φιλοξενούμενό μας και τέλος, σε άλλες εποχές θα μας ήταν αδιάφορο αν σκοτώναμε ή βιάζαμε γυναίκες και πολλές φορές θα μέναμε ατιμώρητοι βάσει νόμου (μήπως σε μερικά κράτη αυτό συμβαίνει ήδη;).
Λογικό είναι λοιπόν να ρωτήσουμε κατόπιν αυτών έναν Πατέρα της Εκκλησίας, για ποια ακριβώς ηθική μιλάμε όταν λέμε χριστιανική ηθική; Αυτήν που λέει ότι αν κάποιος σε κλέψει δεν πρέπει να επιχειρήσεις να πάρεις τα λεφτά σου πίσω (Λουκάς, 6:30); Αυτήν που λέει να μισήσω την οικογένειά μου αλλά και την ίδια τη ζωή μου (Λουκάς, 14:26); Ή μήπως αυτή που λέει ότι το δικό μου φως λάμπει περισσότερο από των άλλων ανθρώπων (Ματθαίος, 5:16); Δεν είναι ανήθικο να ανακουφίζομαι από την σκέψη ότι ο Ιησούς πέθανε για τα δικά μου αμαρτήματα, μιας και έτσι τον θεωρώ – έμμεσα – αποδιοπομπαίο τράγο για δικά μου λάθη; (Christopher Hitchens, ‘God Is Not Great’). Φίλε αναγνώστη, θα το θεωρούσες σωστό εάν ο δολοφόνος του παιδιού σου (χτυπάω ξύλο!) ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό και πήγε στον Παράδεισο, ενώ εσένα δεν σε συνάντησε ποτέ για να σου πει έστω και ένα συγνώμη; Είναι σωστό να καταριέμαι ένα δέντρο μόνο και μόνο επειδή δεν είχε καρπούς για να με ταΐσει (Ματθαίος, 21:18-20); Και για να τελειώνω με το ζήτημα της ηθικής, αναλύστε μου σας παρακαλώ το παρακάτω και πείτε μου το μήνυμα αγάπης που μεταφέρει γιατί εγώ δεν το καταλαβαίνω: ‘…τους εχθρούς μου εκείνους που δεν θέλησαν να βασιλεύσω επ’αυτούς, φέρατε εδώ και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου’ (Λουκάς, 19:27).
Φίλοι μου χριστιανοί, κάποιοι έχουν τους λόγους τους που επέλεξαν να είναι άθεοι. Όχι αγνωστικιστές, άθεοι. Από την στιγμή που δεν μπορεί κάποιος να μου παρέχει απτές, χειροπιαστές αποδείξεις (ή έστω λογικές που να γίνονται αντιληπτές με τις 5 αισθήσεις μου) για την ύπαρξη της ανώτερης δύναμης που με δημιούργησε, δεν πρέπει να παραξενεύεστε που απορρίπτω την ιδέα του Θεού. Δεν ξέρω ποιος το είπε πρώτος, εγώ πάντως για πρώτη φορά το άκουσα από τον εξαίρετο αστροφυσικό Carl Sagan (1934-1996, R.I.P.): ‘Υπερφυσικοί ισχυρισμοί για να γίνουν πιστευτοί χρειάζονται αναμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία’ (‘Extraordinary claims need extraordinary evidence’ ήταν τα ακριβή λόγια του). Αν πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας να βρούμε τον Χριστό, αυτό σημαίνει ότι κρύβεται; Αν ναι, γιατί; Αν όχι, που είναι; Γιατί δεν εμφανίζεται σε όλο τον κόσμο να κλείσει τα στόματα των άπιστων;
Ας μην γελιόμαστε. Οι θρησκείες απαιτούν ακλόνητη πίστη και η πίστη δεν συμβαδίζει με τη γνώση. Αν υπάρχει η γνώση για κάποιο γεγονός σε οποιοδήποτε τομέα (όχι μόνο επιστήμη), τότε η πίστη σε αυτό είναι άχρηστη. Τι εξυπηρετεί; Π.χ. όλοι ξέρουμε ότι η δύναμη της βαρύτητας υπάρχει και υπολογίζεται. Φαντάζεστε τώρα 10-15 φυσικούς επιστήμονες να συναντιούνται κάθε Κυριακή πρωί και να ψέλνουν ύμνους στην βαρύτητα;! Δεν θα τους λέγαμε τρελούς; Αφού όλοι ξέρουμε ότι η βαρύτητα υπάρχει· κάντε ένα τεστ μόνοι σας πετώντας μια πέτρα στον αέρα να το διαπιστώσετε. Μετά κάντε το ίδιο τεστ 2,3,10, ένα εκατομμύριο φορές. Το ίδιο θα συμβεί. Έτσι λειτουργεί η επιστημονική μέθοδος αποδοχής φυσικών νόμων: παρατήρηση, καταγραφή, δημιουργία υπόθεσης, πείραμα, επανάληψη πειράματος για επιβεβαίωση, έλεγχος από άλλους έμπειρους επιστήμονες και αν είναι σωστή η υπόθεση → δημιουργία θεωρίας. Στην περίπτωση του Θεού δεν έχουμε καν παρατήρηση.
Ας κλείσουμε. Γιατί να μας λένε γραφικούς όταν ζητάμε εξηγήσεις για το ‘μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι’ (Ματθαίος, 5:3); Γιατί να γινόμαστε ενοχλητικοί όταν ρωτάμε γιατί ο Ιησούς είπε ‘Ουκ ήλθον βάλειν ειρήνην επί την γην, αλλά μάχαιραν’ (Ματθαίος 10:34) ενώ υποτίθεται πως είναι πρεσβευτής της αγάπης και της ομόνοιας; Γιατί να μας στραβοκοιτάνε όταν αναρωτιόμαστε ποιο το νόημα της θυσίας του Ιησού πάνω στο σταυρό αφού 3 μέρες μετά αναστήθηκε; Τελοσπάντων, όπως όλοι οι ψωνισμένοι, έτσι και εγώ (πλάκα κάνω) θα κλείσω με ένα απόφθεγμα που ταιριάζει νομίζω τέλεια: ‘Θέλει ο Θεός να εξαλείψει το κακό από τον κόσμο αλλά δεν μπορεί; Τότε δεν είναι παντοδύναμος. Μπορεί, αλλά δεν το κάνει; Τότε δεν είναι πανάγαθος. Και μπορεί και το κάνει; Τότε πως υπάρχουν όλα αυτά τα κακά στον κόσμο; Ούτε μπορεί ούτε το κάνει; Τότε ποιος ο λόγος να τον λέμε Θεό…’ (Επίκουρος)
Ευχαριστώ για την ανάγνωση.
Υ.Γ.: Η πηγή της έρευνας για τα χωρία των Ευαγγελίων στα οποία αναφέρθηκα πιο πάνω είναι ‘Η Καινή Διαθήκη’, κατά μετάφραση εις την ελληνική υπό του καθηγητού του Εθνικού Πανεπιστημίου Αθηνών Αρχιμανδρίτου Νεοφύτου Βάμβα, Τριαδική Βιβλική Εταιρεία, The Chaucer Press Ltd., Λονδίνο, 1977).
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Comte de Toulouse, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
→ Δοκίμια
Θεϊστική Κοσμογονία (εις άτοπον απαγωγή)
|
|
|
Προτού ακόμα παραδεχθώ ότι είμαι άθεος, όσο ακόμα πάλευα με την πίστη μου, πάντα με απασχολούσε το πρώτο κεφάλαιο κιόλας της Βίβλου. Η δημιουργία του κόσμου από το Θεό. Είναι λογικό αυτό καν σαν έννοια; Γιατί να θέλει τάχατες ο Θεός να πλάσει έναν υλικό κόσμο; Όσο προχωρούσα στις θεολογικές αναζητήσεις μου, τόσο με απασχολούσε αυτό. Δεν αγγίζω καν τη συνέχεια της ιστορίας, ούτε το προπατορικό αμάρτημα, ούτε το πρόβλημα του κακού, ούτε τα μεγάλα φιλοσοφικά προβλήματα περί παραδείσων, κολάσεων, διαβόλων και τριβόλων. Μένω εδώ. Άλλωστε, αν έχει σοβαρό πρόβλημα μια θεωρία από την αρχή, δεν έχει και πολύ νόημα η εμπλοκή με τις μετέπειτα λεπτομέρειες.
Υπάρχουν δύο εναλλακτικές για τη δημιουργία του σύμπαντος από τον Θεό· είτε δημιουργήθηκε ακούσια, είτε εκούσια. Ας πιάσουμε την πρώτη περίπτωση πρώτα, που είναι και η πιο ακραία και απίθανη.
Ακούσια δημιουργία
Έχουμε πολλά παραδείγματα ακούσιας δημιουργίας στην παγκόσμια μυθολογία και δύο χαρακτηριστικά από αυτά έρχονται από τους αρχαίους ημών προγόνους.
Μια φορά που η Ήρα κοιμόταν, την πλησίασε ο νεογέννητος Ηρακλής και άρχισε να βυζαίνει. Η Ήρα ξύπνησε και χτύπησε το βρέφος για να φύγει και από το γάλα που χύθηκε δημιουργήθηκε ο Γαλαξίας μας. Προφανώς η Ήρα δεν είχε καμία πρόθεση να δημιουργήσει το Γαλαξία. Ήταν ένα ατύχημα.
Συμπτωματικά γεννήθηκε και η Αφροδίτη. Πήρε, λέει ο μύθος, ο Κρόνος ένα δρεπάνι για να σκοτώσει τον Ουρανό και όπως τον έσφαξε έσταξε αίμα στη θάλασσα και από το θεϊκό αυτό αίμα αναδύθηκε η Αφροδίτη. Ομοίως κι εδώ, η γέννηση της Αφροδίτης ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Παρόμοι περιστατικά υπάρχουν και σε άλλες μυθολογίες.
Τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο στη χριστιανική κοσμογονία; Έστω ότι ο Γιαβχέ δημιουργεί το σύμπαν κατά λάθος. Δεν είχε καμία πρόθεση να το δημιουργήσει, αλλά με κάποιο τρόπο προέκυψε. Τι θα σήμαινε αυτό;
Κατ’αρχάς, αυτό θα σήμαινε είτε ότι ο Γιαχβέ δεν είναι παντογνώστης, αφού δεν προέβλεψε τα αποτελέσματα των ενεργειών του, ειδικά στην περίπτωση της τυχαίας δημιουργίας, είτε ότι ο Γιαχβέ έχει ένα είδος θεϊκού υποσυνείδητου που δρα εν αγνοία του. (Η δεύτερη εναλλακτική είναι πιο extreme, αλλά οι έντονοι ανθρωπομορφισμοί της Παλαιάς Διαθήκης μου δίνουν το δικαίωμα να εικάσω κι εγώ έναν επιπλέον ανθρωπομορφισμό. Θέλω εξ άλλου να καλύψω όλες τις πιθανότητες.)
Σ’αυτή την περίπτωση οι εναλλακτικές είναι τέσσερις:
α) Ο Γιαχβέ δημιουργεί τον κόσμο ασυνείδητα και δεν το έχει αντιληφθεί. Αντ’αυτού τα νήματα τα κινεί το θεϊκό υποσυνείδητο. Σ’αυτή την περίπτωση ο Γιαχβέ, και κατ’επέκταση ο Χριστιανικός Θεός, που λατρεύουν οι άνθρωποι δεν είναι επί της ουσίας ο Θεός, αλλά το ίδιο το θεϊκό υποσυνείδητο απ’ευθείας. Αυτό θα εξηγούσε εν μέρει την ασταθή συμπεριφορά που επιδεικνύει το θείο μέσα στα ιερά κείμενα των μονοθεϊστικών θρησκειών (Ισλαμισμού συμπεριελαμβανομένου).
β) Ο Γιαχβέ δημιουργεί τον κόσμο ασυνείδητα, αλλά κάποια “στιγμή” το αντιλαμβάνεται. Αυτή η εναλλακτική ίσως να ήταν η φυσική εξέλιξη του δόγματος των Μαρκιωνιτών, αν είχαν επιβιώσει αρκετά για να αναπτύξουν απολογητική σκέψη. Οι Μαρκιωνίτες πίστευαν ότι ο κόσμος είναι δημιούργημα ενός κατώτερου θεού (του θεού της Παλαιάς Διαθήκης) και ο Ιησούς είναι ένας ανώτερος θεός που ήρθε να μας λυτρώσει. Αν υποθέσουμε ότι ο κατώτερος θεός αυτός είναι το θεϊκό υποσυνείδητο, δικαιολογούνται αρκετά πράγματα στις γραφές των μονοθεϊστών. (Σ’αυτό το σενάριο το Ισλάμ θεωρεί το Μωάμεθ σωτήρα· απλά η συνειδητοποίηση από μεριάς Θεού γίνεται αργότερα στην ανθρώπινη ιστορία).
γ) Το σύμπαν είναι υποπροϊόν κάποιας άλλης θεϊκής ενέργειας, οπότε ο Γιαχβέ προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα στον κόσμο αυτό εκ των υστέρων χωρίς να επιθυμεί να τον αλλάξει ριζικά. Τα ανθρώπινα όντα, καθ’ότι δεν είναι σχεδιασμένα εξ αρχής καθ’εικόνα και ομοίωση παρανοούν τις ενδιάμεσες αποκαλύψεις, οπότε καθίσταται αναγκαία η ενσάρκωση του Θεού στη Γη. (Αυτή η εναλλακτική θέτει στην ίδια βάση όλους τους μεσσίες, όλων των θρησκειών).
δ) Το σύμπαν είναι υποπροϊόν κάποιας θεϊκής ενέργειας και ο Γιαχβέ δεν έχει αντιληφθεί την ύπαρξη του σύμπαντος, ούτε και πρόκειται (καθότι άχρονος). Αυτός ο Γιαχβέ είναι καθαρά ντεϊστικός. Ο κόσμος εξελίσσεται φυσικά, αλλά διατηρεί ίχνη τελειότητας που βλέπουμε σήμερα ως ίχνη σχεδιασμού και ο Θεός ούτε επεμβαίνει στον κόσμο, ούτε πρόκειται να επέμβει. Οι θρησκείες είναι όλες ανθρώπινα δημιουργήματα.
Βέβαια, για την χριστιανική κοσμοθεωρία η ιδέα και μόνο της ακούσιας δημιουργίας του κόσμου από το Θεό είναι απαράδεκτη, αφού προϋποθέτει αδυναμίες από μεριάς Θεού. Και αν το Θείο λειτουργεί όπως ο άνθρωπος με συνειδητό και υποσυνείδητο (λέω, αν) τότε είναι εξίσου αδιανόητο το θεϊκό υποσυνείδητο να έχει ατέλειες. Εν τέλει είναι αδιανόητος ο διαχωρισμός αυτός σε ένα θείο Ον. Παράλληλα από τους Χριστιανούς απορρίπτεται και ο ντεϊστικός θεός ως μη προσωπικός. Η ακούσια δημιουργία δεν είναι δυνατόν να ενσωματωθεί στη χριστιανική κοσμοθεωρία. Οι ιδέες είναι εντελώς ασύμβατες.
Παράλληλα, παραλείπω εντελώς και την ιδέα ο Θεός να έπλασε τον κόσμο καθ’υποχρέωσιν. Ένα θείο ον, πόσο μάλλον ένα τέλειο ον, είναι αδιανόητο να έπλασε τον κόσμο χωρίς να το θέλει, επειδή ήταν υποχρεωμένος να το κάνει. Τότε δε ήταν αυτός Θεός, αλλά εκείνος που επέβαλε την υποχρέωση. Όλη αυτή η ενότητα μπορεί να απορριφθεί.
Εκούσια δημιουργία
Αυτή είναι η στάνταρ χριστιανική θέση. Ο Θεός ήθελε να φτιάξει τον κόσμο, τον έφτιαξε και έκτοτε τον συντηρεί με σκοπό να οδηγήσει τα έλλογα όντα του πλανήτη Γη στη θέωση. Αλλά και αυτή η ιδέα έχει σοβαρότατο φιλοσοφικό πρόβλημα· για μένα το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο από τα προηγούμενα ανεκδιήγητα σενάρια.
Το πρόβλημα εντοπίστηκε από τον Επίκουρο και την ντεϊστική του φιλοσοφία περί θεών. Έλεγε ότι οι θεοί είναι όντα μακάρια που δεν ασχολούνται με τον κόσμο, ούτε τον δημιούργησαν, καθώς ασχολούνται μόνο με τη μακαριότητά τους. Η θεϊκή μακαριότητα θεωρούνταν από την επικούρεια φιλοσοφία ως ο απώτερος, αλλά άφταστος στόχος, της ανθρώπινης αναζήτησης για ευτυχία και αταραξία (ηδονή, όπως την έλεγε). Σ’αυτό το επίπεδο, η επικούρεια φιλοσοφία βαδίζει παράλληλα με το Βουδισμό, μόνο που στο Βουδισμό στόχος δεν είναι η μακαριότητα, αλλά η απαθής ένωση με το σύμπαν και η εξάλειψη του εαυτού (η Νιρβάνα, στόχος επιτεύξιμος για τον άνθρωπο).
Αυτή η μικρή ανάλυση επιτίθεται άμεσα στην ίδια την ουσία του χριστιανικού Θεού, αν και δεν της φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Αναδύεται αν ρωτήσουμε “Γιατί έφτιαξε ο Θεός το σύμπαν;”
Γιατί, λοιπόν, έπλασε ο Γιαχβέ το σύμπαν; Ήθελε να νιώσει τη χαρά της δημιουργίας; Ήθελε να έχει πλάσματα να τον αγαπούν και να τα αγαπάει; Ό,τι και να υποθέσει κανείς, αναγκαστικά θέτει το Θεό στη θέση να επιθυμεί κάτι και, δυστυχώς, η επιθυμία προϋποθέτει έλλειψη. Πρέπει να σου λείπει κάτι για να το επιθυμείς και η έλλειψη σημαίνει ατέλεια. Ο Θεός δεν μπορεί να είναι τέλειος και να επιθυμεί. Δεν μπορεί να είναι τέλειος και να του λείπει κάτι (ειδικά κάτι που μπορούν να του προσφέρουν ατελή, υλικά όντα).
Αν και μιλάμε για τον υλικό κόσμο, το ίδιο επιχείρημα ισχύει και για την άυλη κομπανία του Γιαχβέ. Άγγελοι και δαίμονες είναι κι αυτοί δημιουργήματα του Γιαχβέ (υλικά για το Θεό, άυλα για τους ανθρώπους· μία ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ ύλης και θείας ουσίας) και το ερώτημα παραμένει το ίδιο: “Τι του έλειπε του Θεού και δημιούργησε τέτοια πλάσματα;” (Δε θα ασχοληθώ καν με την καλβινιστική άποψη ότι ο Θεός ήθελε πλάσματα να υμνούν το μεγαλείο του. Αυτό δημιουργεί χειρότερο ελάττωμα στο Θεό· του προσδίδει εγωισμό.)
Για όσους μεγάλωσαν μέσα στη χριστιανική μυθολογία αυτό είναι εξίσου αδιανόητο. Ένας Θεός που απλά ίπταται εντός ή εκτός σύμπαντος μη νιώθοντας τίποτα πέρα από τη μακαριότητά του; Και ο θεός ως αγάπη; Δυστυχώς, αυτή η ανάλυση δεν επιτρέπει στο Θεό να φτάσει σ’αυτό το στάδιο, αφού δεν του επιτρέπει καν να προχωρήσει σε δημιουργία. Το συμπέρασμα είναι απλό. Ένας τέλειος Θεός ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ. Είτε είναι ατελής και είναι δημιουργός, είτε είναι τέλειος και δεν είναι δημιουργός. Και τα δύο είναι αλληλοαποκλειώμενα. Αλλά υπάρχει και τρίτο σενάριο.
Το Θείο ως μη δημιουργός
Μήπως τελικά, αν όντως υπάρχει Θεός δεν υπήρξε ποτέ δημιουργός του σύμπαντος; Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την τελειότητα του Θεού, τότε, όπως ήδη είπαμε, δεν μπορεί να ήταν δημιουργός του οτιδήποτε.
Σίγουρα, θα μπορούσαμε να μεταπέσουμε σε μια από τις δύο ήδη υπάρχουσες εναλλακτικές:
Ο κόσμος θα μπορούσε να είναι δημιούργημα ενός πολύ ισχυρού, αλλά όχι τέλειου όντος, αλλά τότε είναι αμφίβολο αν ένα τέτοιο ον θα άξιζε να ονομάζεται Θεός με την κλασσική φιλοσοφική έννοια. Ένα τέτοιο ον θα έμοιαζε περισσότερο με έναν ατελή αρχαιοελληνικό θεό.
Ή θα μπορούσε ο Θεός και ο κόσμος να είναι εντελώς ανεξάρτητα, με το Θεό να ασχολείται με τη μακαριότητά του και το υλικό σύμπαν να εξελίσσεται μόνο του. Ο Θεός δεν πλάθει ποτέ το σύμπαν, οπότε δεν εγείρεται φιλοσοφικό πρόβλημα.
Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι το σύμπαν προέρχεται από τη μετουσιωμένη θεία ουσία. Ο Θεός υπήρχε, αλλά μεταπλάστηκε σε σύμπαν και όταν το σύμπαν αναλωθεί ο Θεός θα επανασχηματιστεί. Μπα… όλο αυτό το πέρα-δώθε, από Θεό σε Σύμπαν και το αντίστροφο δεν φαντάζει καθόλου τέλειο.
Η τελευταία εναλλακτική είναι ο Πανθεϊσμός. Θεός και Σύμπαν αποτελούν μια ενότητα και μία ουσία. Καθαρά δυιστική θεωρία. Ο Θεός είναι ο νους και το Σύμπαν είναι το σώμα με τα έλλογα όντα να λειτουργούν ως νευρώνες που κινούν τη συνείδηση του σύμπαντος. Αυτή η θεωρία λύνει το πρόβλημα της δημιουργίας από έναν τέλειο Θεό, αλλά μετατρέπει το Θεό σε ένα πεπερασμένο ον. Υπάρχει όσο υπάρχουν έλλογα όντα, οπότε όσο δεν είχαν εξελιχθεί έλλογα όντα στο σύμπαν, Θεός δεν υπήρχε (και φυσικά αν εξαλειφθούν όλα τα νοήμονα όντα, πεθαίνει κι ο Θεός μαζί τους, μέχρι να εμφανιστούν νέα ή υπάρχει, αλλά η όποια δραστηριότητά του περνά, λογικά, απαρατήρητη και είναι αδιάφορη).
Ο Θεός σ’αυτή την περίπτωση είναι πεπερασμένος, αλλά εν δυνάμει αθάνατος εντός των πλαισίων του σύμπαντος. Επίσης δεν είναι δυνατόν να υποθέσει κανείς τις ιδιότητες ενός τέτοιου όντος, αφού εξαρτάται από τα υλικά πλάσματα. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι μπορεί να χαρακτηριστεί καν “Ον”, πόσο μάλλον να ονομαστεί “Θεός” η συλλογική συνείδηση όλων των έλλογων όντων του σύμπαντος.
Πάντως, η ιδέα είναι πολύ θελκτική και έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον και από το φαινόμενο New Age και από την επιστημονική φαντασία (με αγαπημένη μου εμφάνιση στη σειρά “Babylon 5” όπου τα έλλογα όντα εμφανίζονται ως το Σύμπαν που προσπαθεί να κατανοήσει τον εαυτό του). Και παρόλο που η ιδέα είναι πολύ ρομαντική και ενώνει όλα τα έλλογα όντα σε ένα συμπαντικό γαϊτανάκι κατανόησης και εξερεύνησης της ύπαρξής μας, σίγουρα αυτό δεν είναι Θεός. Αν ποτέ βρούμε κι άλλα όντα σαν κι εμάς στο σύμπαν (και είμαι πεπεισμένος ότι θα βρούμε κάποια στιγμή) θα είναι ένα καλό επιχείρημα για συμπαντική ειρήνη, αλλά Θεός αυτό δεν είναι.
Εν κατακλείδι
Τελικά, είναι δυνατόν ένα ον με τα θεϊκά χαρακτηριστικά στα οποία έχει καταλήξει η χριστιανική θεολογία και απολογητική; Ένα ον τέλειο, παντοδύναμο, που τα γνωρίζει όλα, άχρονο, άυλο, πανταχού παρόν, δημιουργός του σύμπαντος και προσωποποίηση της αγάπης. Νομίζω ότι είναι προφανές το τι πιστεύω εγώ. Όπως και γιατί δεν είμαι πλέον Χριστιανός. Δεν ξέρω που θα με οδηγήσει η πνευματική αναζήτησή μου, αλλά είναι εξίσου προφανές ότι δε σκοπεύω να το ξανασκεφτώ, αν δε βρω μια ικανοποιητική απάντηση στο φλέγον ερώτημα που ξεπηδά από τους πρώτους κιόλας στίχους της Βίβλου. Επτά λέξεις είναι όλες κι όλες· μια σύντομη ερώτηση, όπως είναι όλες οι δύσκολες ερωτήσεις:
“Πώς μπορεί ένα τέλειο ον να επιθυμεί;”
Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Κάντε κλικ στην επικεφαλίδα των χωρίων για να δείτε την απόδοση στα Νέα Ελληνικά.
| « Βίβλος 2 (H θέση της γυναίκας στην ΠΔ) | Βίβλος 4 (Ου φονεύσεις;) » |
Στο σημερινό κείμενο θα μας απασχολήσουν μερικές εικόνες για τον Iησού, τον υποτιθέμενο κήρυκα της αγάπης, της συγχώρεσης, της καλωσύνης, της ταπεινότητας, της ειρήνης, της ομόνοιας… Πρώτα όμως θα πρέπει να (ξανα)γίνουν μερικές διευκρινίσεις για το σκεπτικό μας (έχουν ήδη γίνει, εν μέρει όμως σε απαντήσεις επί των σχολίων, που είναι εύλογο να μην τα σκαλίζουν όλοι όσοι τυχαίνει να διαβάσουν τα κυρίως κείμενα).
Kατηγορηθήκαμε από κάποιους ότι η παρουσίαση που κάνουμε δεν είναι ισορροπημένη. Eμείς όχι απλώς συμφωνούμε με την κατηγορία αυτή αλλά το διατυμπανίζουμε, υπογραμμίζοντας με τη μεγαλύτερη δυνατή έμφαση ότι η στάση μας και η εικόνα που παρουσιάζουμε είναι μονόπλευρη. Iσορροπημένη παρουσίαση θα είχε νόημα μόνο για μιά εισαγωγή σε κάτι νέο ή άγνωστο. Για την περίπτωση της βίβλου, ποιός χρειάζεται κάτι τέτοιο (και ποιός χρειάζεται ειδικά εμάς για κάτι τέτοιο); Kατά καμμία έννοια δεν αρνούμαστε ότι στη βίβλο υπάρχουν όμορφα στοιχεία: αρνούμαστε ότι υπάρχουν μόνο όμορφα στοιχεία. Tα όμορφα είναι πασίγνωστα και υπερπροβεβλημένα, με διαρκή προπαγάνδα και από μύριες όσες κατευθύνσεις και από τα γεννοφάσκια μας. Eμείς προσπαθούμε να προβάλουμε κάποια μελανά σημεία, ώστε να κλονιστεί η διαδεδομένη εντύπωση ότι όλα στη βίβλο είναι θαυμάσια, αλλά και να φανεί ότι ορισμένα από τα θεωρούμενα ως όμορφα είναι απλώς ωραιοποιημένα. Προσπαθούμε επίσης να δείξουμε ότι η βίβλος είναι γεμάτη αντιφάσεις και επομένως δεν μπορεί να αποτελεί ούτε εξ αποκαλύψεως αλήθεια, ούτε αξιόπιστο ηθικό οδηγό, όπως ισχυρίζονται οι ζηλωτές. Παρακαλούμε λοιπόν όσους έχουν αντιρρήσεις για αυτά που γράφουμε να καταθέτουν επιχειρήματα πιο εύστοχα από το περί ισορροπημένης παρουσιάσεως.
O Iησούς, λοιπόν, υποτίθεται ότι είναι ο απόλυτος κήρυκας της αγάπης. Aγαπάτε αλλήλους, μας λένε. O Xριστός σας αγαπάει, μας λένε. Mας δείχνουν το 13ο κεφάλαιο της A’ προς Kορινθίους: “Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον… νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.” (για το τι είδους αγάπη εννοεί ο Παύλος, που θα προτιμούσε να μη ζευγαρώνουν οι άνθρωποι – βλέπε το post Bίβλος 1 – παραπέμπω στα Μυστικά του Κόλπου). O χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης, μας λένε (στην πραγματικότητα είναι η θρησκεία της ενοχής, αλλά αυτό το αφήνουμε για άλλη φορά). Nα αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, μας λένε:
Κατά Ματθαίο 5,44:“ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς…”
Εγώ όμως [ο Ιησούς] σας λέω: Ν’αγαπάτε τους εχθρούς σας, δίνετε ευχές σ’αυτούς που δίνουν κατάρες, ευεργετείτε αυτούς που σας μισούν…
Έτσι φέρεται να μας λέει (εδώ, όχι παντού) ο Iησούς για τους δικούς μας εχθρούς. Για τους δικούς του εχθρούς, όμως, έχει άλλη άποψη:
Κατά Λουκά 19,27:“πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους, τοὺς μὴ θελήσαντάς με βασιλεῦσαι ἐπ’ αὐτοὺς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κατασφάξατε αὐτοὺς ἔμπροσθέν μου.”
Όσο για τους εχθρούς μου, αυτούς που δε με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και σφάξτε τους μπροστά μου.
Όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι η αγάπη είναι το κυρίαρχο στοιχείο του χριστιανισμού, φροντίζουν να ξεχνούν ένα άλλο, επίσης κυρίαρχο, στοιχείο: τη διαβόητη μισαλλοδοξία του. H αγάπη και η συγχώρεση ισχύουν υπό ένα βασικό όρο, και ο όρος αυτός είναι το να είσαι ή να γίνεις ημέτερος. Για τους δικούς του νοιάζεται ο Iησούς:
Κατά Ιωάννη 17,6:“Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι.”
Σε έκανα γνωστό στους ανθρώπους που τους πήρες μέσα από τον κόσμο και μου τους εμπιστεύτηκαν. Ανήκαν σ’εσένα, κι εσύ τους έδωσες σε μένα, κι έχουν δεχτεί το λόγο σου.
Aν είσαι δικός του, έχεις και προνόμια έναντι των άλλων, προς τους οποίους άλλους μάλιστα μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου τσακίζοντάς τους με σιδερόβεργες:
Αποκάλυψη 2,26-27:“Καὶ ὁ νικῶν καὶ ὁ τηρῶν ἄχρι τέλους τὰ ἔργα μου, δώσω αὐτῷ ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ἐθνῶν, καὶ ποιμανεῖ αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ, ὡς τὰ σκεύη τὰ κεραμικὰ συντριβήσεται…”
Όποιος μένει πιστός ως το τέλος στη διαγωγή που εγώ του ζητώ και φτάσει έτσι στη νίκη, θα του δώσω εξουσία πάνω στα έθνη. Θα τους κυβερνήσει με πυγμή και θα τους συντρίψει σαν πήλινα σκεύη…
Σκεφτείτε επομένως σε ποιούς πλησίον περιορίζεται το γνωστό “αγάπα τον πλησίον σου”…
Aν δεν είσαι από τους σωστούς πλησίον, η αντιμετώπιση είναι διαφορετική. Όπως εξηγεί στους δικούς του ο Iησούς όταν φεύγει ο πολύς κόσμος, τα μυστικά είναι για αυτούς μόνο – στους άλλους μιλάει με παραβολές, λέει, ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να καταλάβουν, να μεταστραφούν και να συγχωρηθούν:
Κατά Μάρκο 4,10-12:“Ὃτε δὲ ἐγένετο κατὰ μόνας, ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν. καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔξω ἐν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται, ἵνα βλέποντες βλέπωσι καὶ μὴ ἴδωσι, καὶ ἀκούοντες ἀκούωσι καὶ μὴ συνιῶσι, μήποτε ἐπιστρέψωσι καὶ ἀφεθῇ αὐτοῖς τὰ ἁμαρτήματα.”
Όταν ο Ιησούς έμεινε μόνος, όσοι ήταν μαζί του, καθώς κι οι δώδεκα μαθητές, τον ρωτούσαν για το νόημα των παραβολών. Κι εκείνος τους έλεγε: “Σ’εσάς έχει δοθεί να γνωρίσετε τα πυστήρια της βασιλείας του Θεού· σ’όσους όμως βρίσκονται έξω όλα παρουσιάζονται με παραβολές, ώστε, όσο κι αν κοιτάζουν να μη βλέπουν, όσο κι αν ακούν να μην καταλαβαίνουν, μήπως έτσι μετανοήσουν και τους συγχωρήσει ο Θεός τις αμαρτίες.
Aλλά όχι μόνο. Για όποιον δεν δεχτεί τους δικούς του και αυτά που λένε, αναιρείται η ευχή για ειρήνη, και χίλιες φορές καλύτερα να ήταν από πόλεις αλλοφύλων ή αμαρτωλών παρά από πόλη που αρνήθηκε να πιστέψει:
Κατά Ματθαίο 11,20.23:“Τότε ἤρξατο ὀνειδίζειν τὰς πόλεις ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν· Οὐαί σοι, Χοραζίν, οὐαί σοι, Βηθσαϊδά· […] Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ ὑμῖν. καὶ σύ Καπερναούμ, ἡ ἕως τοῦ οὐρανοῦ ὑψωθεῖσα ἕως ᾅδου καταβιβασθήσῃ·…”
Τότε άρχισε να κατακρίνει τις πόλεις όπου έγιναν τα πιο πολλά θαύματά του, γιατί δεν μετανόησαν. “Αλίμονό σου, Χοραζίν, αλίμονό σου Βηθσαϊδά! […] Γι’αυτό σας βεβαιώνω πως ο Θεός θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια την ημέρα της κρίσεως για την Τύρο και τη Σιδώνα παρά για σας. Κι εσύ Καπερναούμ, που υψώθηκες ως τα ουράνια, θα κατέβεις στα τρίσβαθα του Άδη.
Κατά Ματθαίον 10,12-15:“εἰσερχόμενοι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν ἀσπάσασθε αὐτήν λέγοντες· εἰρήνη τῷ οἰκῳ τούτῳ. καὶ ἐὰν μὲν ᾖ ἡ οἰκία ἀξία, ἐλέθτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ’ αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. καὶ ὃς ἐὰν μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν. ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρας ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ.”
Όταν μπαίνετε σε ένα σπίτι, χαιρετίστε το, λέγοντας “Ειρήνη σ’αυτό το σπίτι”. Κι αν το σπίτι το αξίζει, ο χαιρετισμός σας “ειρήνη” θα πάει σ’αυτούς· κι αν δεν το αξίζουν, η “ειρήνη” που θα πείτε ας επιστρέψει σ’εσάς. Όποιος δε σας δεχτεί και δεν ακούσει τα λόγια σας, όταν βγείτε έξω από αυτό το σπίτι ή αυτή την πόλη, τινάξτε και την σκόνη ακόμα από τα πόδια σας. Σας διαβεβαιώνων πως την ημέρα της κρίσεως ο Θεός θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια για τα Σόδομα και τα Γόμορρα, παρά για την πόλη εκείνη.
(Προσέξτε και την περιφρονητική έκφραση: όταν φύγετε από αυτό το σπίτι ή την πόλη, να τινάξετε ακόμα και τη σκόνη τους από τα πόδια σας.)
Aλλά και πάλι όχι μόνο. O Iησούς είναι σαφής:
Κατά Ματθαίο 12,30:“ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι…” (το και νυν δόγμα Bush!)
Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου
Κατά Ιωάννη 15,6:“ἐὰν μή τις μένῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται.”
Αν κάποιος δε μένει ενωμένος μαζί μου, θα τον πετάξουν έξω σαν την κληματόβεργα και θα ξεραθεί. Τις βέργες αυτές τις μαζεύουν, τις ρίχνουν στη φωτιά και καίγονται.
Κατά Ιωάννη 15,6:“ὁ πιστεύων εἰς τὸν υἱὸν ἔχει ζωὴν αἰώνιον· ὁ δὲ ἀπειθῶν τῷ υἱῷ οὐκ ὄψεται ζωήν, ἀλλ’ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μένει ἐπ’ αὐτόν.”
Εκείνος που πιστεύει στον Υιό έχει αιώνια ζωή. Εκείνος που αρνείται να πιστέψει τον Υιό δε θα δει τη ζωή, αλλά η οργή του Θεού μένει πάνω του.
Κατά Ματθαίο 10,33:“ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.”
Όποιος με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον πατέρα μου στους ουρανούς.
Oι αμέσως επόμενοι στίχοι αποσαφηνίζουν ακόμα περισσότερο την άποψη του κήρυκα της ειρήνης και της ομόνοιας:
Κατά Ματθαίον 10,34-35:“Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλὰ μάχαιραν. ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· “
Μη νομίσετε πως ήρθα για να επιβάλλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Δεν ήρθα να φέρω τέτοια ομόνοια, αλλά διαίρεση. Πραγματικά, ο ερχομός μου έφερε το διχασμό του ανθρώπου με τον πατέρα του, της θυγατέρας με τη μάνα της, της νύφης με την πεθερά της.
Tα ίδια και αλλού:
Kατά Λουκά 12,49.51.53:“Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη! […] δοκεῖτε ὅτι εἰρήνην παρεγενόμην δοῦναι ἐν τῇ γῇ; οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ’ ἢ διαμερισμόν.[…] διαμερισθήσονται πατὴρ ἐπὶ υἱῷ καὶ υἱὸς ἐπὶ πατρί, μήτηρ ἐπὶ θυγατρὶ καὶ θυγάτηρ ἐπὶ μητρί, πενθερὰ ἐπὶ τὴν νύμφην αὐτῆς καὶ νύμφη ἐπὶ τὴν πενθεράν αὐτῆς.”
Φωτιά ήρθα να βάλω πάνω στη γη και τι άλλο θέλω αν έχει κιόλας ανάψει!… Νομίζετε πως ήρθα για να επιβάλλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων; Κάθε άλλο· σας βεβαιώνω, ο ερχομός μου θα φέρει διαιρέσεις… Ο πατέρας θα είναι αντίθετος με το γιό του κι ο γιος με τον πατέρα του· η μάνα με την κόρη της κι η κόρη με τη μάνα της· η πεθερά με τη νύφη της κι η νύφη με την πεθερά της.
Παρά ταύτα ο Iησούς σφυρίζει αμέριμνα:
Kατά Mατθαίο 11,29: “Πράος ειμί και ταπεινός.”
Kαι αναμφίβολα όλοι γνωρίζουμε το παρακάτω:
Κατά Ματθαίον 19,13-14:“Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ προσεύξηται· οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπετίμησαν αὐτοῖς. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.”
Έφεραν τότε στον Ιησού παιδιά να τα ευλογήσει βάζοντας τα χέρια του επάνω τους και να προσευχηθεί γι’αυτά, αλλά οι μανάδες τους τα μάλωσαν. Ο Ιησούς όμως είπε: “Αφήστε τα παιδιά και μην τα εμποδίζετε να έρθουν κοντά μου, γιατί η βασιλεία του Θεού ανήκει σε ανθρώπους που είναι σαν κι αυτά”
Tι καλούλης! Aφήστε τα παιδιά να έρθουν κοντά μου, να προσευχηθώ για αυτά, και μην τα εμποδίζετε… Nαι – αρκεί να είναι τα δικά μας παιδιά:
Κατά Ματθαίο 15,21-24:“Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. […]Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις…”
Ο Ιησούς άφησε τον τόπο εκείνο κι αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε από τα όρια της περιοχής αυτής και του φώναζε δυνατά: “Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο.” Αυτός δεν της απάντησε ούτε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: “Διώξ’την γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει.” Κι αυτούς αποκρίθηκε: “Έχω σταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες”… “Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά”…
Πάμε πάλι σε αργή κίνηση; Mιά γυναίκα εκλιπαρεί τον Iησού να γιατρέψει την κόρη της. H γυναίκα αυτή, όμως, είναι φοινικικής καταγωγής. O Iησούς αδιαφορεί. Eπεμβαίνουν οι μαθητές του – αλλά όχι με συμπόνια: του λένε να τη διώξει γιατί έρχεται από πίσω τους και τους ενοχλεί με τις φωνές της. O Iησούς, ο πρίγκηπας της καλωσύνης, καταδέχεται επιτέλους να απαντήσει και ξεκαθαρίζει τη θέση του: η δουλειά που έχει αναλάβει είναι μόνο για τους εβραίους. Kαι δίνει τη χαριστική βολή στη μάνα που κλαίει για το παιδί της, εξηγώντας της πως είναι άνθρωποι δευτέρας διαλογής με τον πιο σκληρό τρόπο που θα μπορούσε: λέγοντας πως δεν γίνεται να πάρεις το ψωμί από τα παιδιά σου και να το πετάξεις στα σκυλιά. Στα σκυλιά!… (Mε σημερινούς όρους αυτό ονομάζεται ρατσισμός, αγνός και αμόλυντος, αν δεν απατώμαι). Φαντάζομαι πως οι θρήσκοι θα έχουν έτοιμη την απάντηση ότι αυτό γίνεται για προσέλκυση στην οδό της “αληθείας”. Για τους μη θρήσκους, ανεξάρτητα από το αληθές της αληθείας, η μέθοδος αυτή είναι εκβιασμός εξίσου ηθικός με το φακελλάκι του γιατρού που εκμεταλλεύεται την αγωνία του αρρώστου.
Παρένθεση: και όποτε επενέβαινε ο Iησούς για να βοηθήσει κάποιον, αυτό δεν γινόταν από καλωσύνη αλλά ως απόδειξη ότι είναι ο αναμενόμενος, ως επίδειξη των δυνάμεών του:
Κατά Ματθαίο 8,16-17:“Ὀψίας δὲ γενομένης προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμονιζομένους πολλούς, καὶ ἐξέβαλεν τὰ πνεύματα λόγῳ, καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ἐθεράπευσεν, ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε καὶ τὰς νόσους ἐβάστασεν.”
Κατά το δειλινό του έφεραν πολλούς δαιμονισμένους και μόνο με το λόγο του έδιωχνε τα πονηρά πνεύματα. Επίσης θεράπευσε όλους τους αρρώστους κι έτσι εκπληρώθηκε αυτό που είχε ειπωθεί μέσω του προφήτη Ησαΐα μ’αυτά τα λόγια: “Αυτός πήρε τις ασθένειές μας και βάσταξε τις αρρώστιες”.
Κατά Ματθαίο 9,6:[μιλά ο ίδιος ο Iησούς, για τη θεραπεία του παραλυτικού] “ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας…”
Για να μάθετε λοιπόν πως ο Υιός του Ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη…
Κατά Ματθαίο 8,2-4:“καὶ ἰδοὺ λεπρὸς ἐλθὼν προσεκύνει αὐτῷ […] καὶ εὐθέως ἐκαθαρίσθη αὐτοῦ ἡ λέπρα. καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς·[…] ὕπαγε σεαυτὸν δεῖξον τῷ ἱερεῖ…”
Κι ένας λεπρός τον πλησίασε και τον προσκύνησε… Κι αμέσως καθαρίστηκε από τη λέπρα του. Και του λέει ο Ιησούς: “…πήγαινε και δείξε τον εαυτό σου στον ιερέα…”
Για χάρη της επιδείξεως την πληρώνουν ενίοτε και τα δέντρα:
Kατά Mατθαίο 21,18-22:“Πρωῒας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ’ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ. καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐθαύμασαν […] ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· […] ἐὰν ἔχητε πίστιν […] πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε […] λήψεσθε.”
Ξαναπηγαίνοντας ο Ιησούς το πρωί στην πόλη, πείνασε. Και βλέποντας στο δρόμο μια συκιά ήρθε κοντά της, μα δε βρήκε παρά μόνο φύλλα· και της λέει “Ποτέ πια να μην ξαναβγάλεις καρπό!” Κι αμέσως ξεράθηκε η συκιά. Όταν το είδαν οι μαθητές απόρρησαν… Και τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: “…αν έχετε πίστη… όλα ότι κι αν ζητήσετε… θα το λάβετε.”
Φυσικά δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε ότι τα δύστυχα τα δέντρα δεν επιλέγουν σκοπίμως το αν και πότε θα καρποφορήσουν. Xρειάζεται όμως να παρατηρήσουμε ότι το “παραχρήμα” (= την ίδια στιγμή) του “θαύματος” είναι η εκδοχή του κατά Mατθαίο: στο κατά Mάρκο (11:12-26) ο Iησούς φαίνεται απλώς να εκμεταλλεύεται όπως κάθε καλός λαοπλάνος μιά σύμπτωση, αφού περιγράφεται καθαρά ότι έφυγαν, πήγαν σε άλλη πόλη, και βρήκαν το δέντρο ξεραμένο άλλη μέρα…
Tέλος παρενθέσεως. Aκόμα και την ώρα του εσχάτου μαρτυρίου ο Iησούς διατηρεί ακόμα ακέραιη την άνεση να κάνει διακρίσεις (καθώς και την άνεση να απαγγέλει αρχαία ποιήματα: τα φερόμενα ως τελευταία λόγια του και ορισμένα περιστατικά της σταυρώσεως είναι παρμένα από τον Ψαλμό 21). Yποτίθεται ότι δίνει άφεση σε αυτόν, αλλά μόνο σε αυτόν, που τον πιστεύει:
Κατά Λουκά 23,43:“καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἀμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.”
Ο Ιησούς του απάντησε: “Σε διαβεβαιώνω πως σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο.
Δεύτερη παρένθεση: γράφουμε “υποτίθεται”, γιατί τα τέσσερα ευαγγέλια δεν συμφωνούν επ’ αυτού (όπως και επί πολλών άλλων): στο κατά Iωάννη αναφέρεται μόνον ότι υπήρχαν δύο ακόμα σταυρωμένοι εκατέρωθεν του Iησού και τίποτε άλλο για αυτούς, στα κατά Mατθαίο και κατά Mάρκο γίνονται ληστές που τον χλευάζουν, και μόνο στο κατά Λουκά εμφανίζεται η εμπλουτισμένη εκδοχή της ιστορίας:
Kατά Iωάννη 19,17-18:“Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ […] αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν.”
Τον παρέλαβαν τον Ιησού και… τον σταύρωσαν και μαζί του άλλους δύο, τον ένα από τη μία μεριά και τον άλλο από την άλλη και στη μέση τον Ιησού.
Kατά Mατθαίο 27,38:“Τότε σταυροῦνται σὺν αὐτῷ δύο λῃσταί, εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων. Οἱ δὲ παραπορευόμενοι ἐβλασφήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν”
Τότε σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, ένας στα δεξιά του κι ένας στα αριστερά του. Και οι περαστικοί κουνούσαν ειρωνικά το κεφάλι και τον έβριζαν.
Kατά Mάρκο 15,27.32:“Καὶ σὺν αὐτῷ σταυροῦσι δύο λῃστάς, ἕνα ἐκ δεξιῶν καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων αὐτοῦ […] καὶ οἱ συνεσταυρωμένοι αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν.”
Και μαζί του σταυρώθηκαν δύο ληστές, ένας στα δεξιά κι ένας στα αριστερά του. […] και αυτοί που ήταν σταυρωμένοι μαζί του τον κορόιδευαν.
Kατά Λουκά 23,39-42:“Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν λέγων· Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἕτερος ἐπετίμα αὐτῷ […] καὶ ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ· Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.”
Ο ένας από τους κακούργους που ήταν κρεμασμένος στο σταυρό τον βλαστημούσε και έλεγε: “Αν είσαι εσύ ο Μεσσίας σώσε τον εαυτό σου κι εμάς”. Ο άλλος στράφηκε σ’αυτόν, τον επιτίμησε … και έλεγε στον Ιησού: “Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου”
Eίναι προφανές ότι ο “Λουκάς” διαφοροποιεί τη στάση των δύο ληστών για να παράγει ‘ηθικόν δίδαγμα.’ Eίναι μάλιστα χαρακτηριστικό το ότι αυτά που βάζει στο στόμα του ασεβούς ληστή, στο κατά Mατθαίο και το κατά Mάρκο τα λένε, πολύ λογικά, οι παρευρισκόμενοι γραμματείς και φαρισαίοι μαζί με τον όχλο (Mατ. 27,39-42, Mάρ. 15,29-32).
Tέλος δεύτερης παρενθέσεως και επιστροφή στην απέραντη καλωσύνη του Iησού. Δεν μπορούν να ελπίζουν όλοι:
Kατά Mατθαίο 12,32:“καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· ὃς δ’ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι.”
Αν κάποιος μιλήσει προσβλητικά κατά του Υιού του Ανθρώπου, ο Θεός θα τον συγχωρήσει· όποιος όμως μιλήσει εναντίον του Αγίου Πνεύματος, αυτόν ο Θεός δε θα τον συγχωρήσει ούτε στον τωρινό, ούτε στον μελλοντικό κόσμο.
Δεν υπάρχει χώρος για όλους:
Kατά Λουκά 13,24-27:“Ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν. ἀφ’ οὗ ἂν ἐγερθῇ ὁ οἰκοδεσπότης καὶ ἀποκλείσῃ τὴν θύραν […] ἐρεῖ· λέγω ὑμῖν, οὐκ οἶδα ὑμᾶς πόθεν ἐστέ· ἀπόστητε ἀπ’ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας.”
Αγωνιστείτε να μπείτε από τη στενή πύλη, γιατί πολλοί, σας λέω, θα θελήσουν να μπουν και δε θα μπορέσουν. Όταν θα έρθει η ώρα και θα σηκωθεί ο οικοδεσπότης και θα μανταλώσει την πόρτα… κι εκείνος θα πει: “Δε σας ξέρω από πού είστε· φύγετε από κοντά μου όλοι εσείς οι εργάτες του κακού.
Mόνο οι δικοί μας θα μπουν:
Kατά Mατθαίο 7,21:“Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.”
Δε θα μπει στη βασιλεία των ουρανών όποιος με αποκαλεί “Κύριε, Κύριε”, αλλά όποιος κάνει το θέλημα του πατέρα μου στους ουρανούς.
Όσοι μιλούν για άφεση, συγχώρεση και τα τοιαύτα, ξεχνούν το άλλο ωραίο εύρημα του χριστιανισμού, που λέγεται κόλαση (και επειδή ορισμένοι ισχυρίζονται ότι όλα τα φρικτά εμφανίζονται στην Παλαιά Διαθήκη μόνον, σημειώνουμε ότι εκεί τουλάχιστον η μοχθηρία του θεού περιορίζεται στους ζωντανούς – η κόλαση είναι εφεύρεση της Kαινής):
Kατά Mατθαίο 25,41.46:“Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ· […]καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον…”
Τότε θα πει και σ’αυτούς στα αριστερά του “Φύγετε μακριά μου, καταραμένοι στο αιώνιο πυρ, που έχει προετοιμαστεί για το Διάβολο και τους αγγέλους του… και θα πάνε αυτοί σε αιώνια τιμωρία…
Aποκάλυψη 21,8:“τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος.”
Οι δειλοί όμως και οι άπιστοι, οι βδελυροί, οι φονιάδες, οι πόρνοι, οι μάγοι, οι ειδωλολάτρες και όσοι αντιστρατεύονται την αλήθεια θα έχουν το μερίδιό τους στη λίμν που καίγεται με φωτιά και θειάφι. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος.
Kατά Mατθαίο 13,41-42:[μετά από παραβολή για θερισμό σιταριού και ζιζανίων που θα πρέπει να καούν] “ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.”
Θα στείλει ο Υιός του Ανθρώπου τους αγγέλους του και θα μαζέψουν από το χώρο της βασιλείας του όσους προκαλούν την πτώση των άλλων και κάνουν πράγματα αντίθετα με το νόμο του Θεού και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς. Εκει θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους.
Tο ίδιο και παρακάτω, για να το εμπεδώσουμε καλύτερα, μετά από παραβολή για ψαριά από την οποία κρατάμε μόνο τα καλά ψάρια:
Kατά Mατθαίο 13,49-50:“οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. ἐξελεύσονται οἱ ἄγγελοι καὶ ἀφοριοῦσι τοὺς πονηροὺς ἐκ μέσου τῶν δικαίων καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.”
Έτσι θα γίνει και στο τέλος του κόσμου. Θα βγουν οι άγγελοι και θα ξεχωρίσουν τους κακούς ανάμεσα στους ευσεβείς και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς. Εκεί θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους.
Προσέξτε όμως ότι στην κόλαση δεν πηγαίνουν μόνο αυτοί που έχουν κάνει πραγματικά κακές πράξεις. Πηγαίνουν και αυτοί που έχουν κάνει την πιο κακή από όλες, δηλαδή το ότι δεν έγιναν δικοί μας:
B΄ Προς Θεσσαλονικείς 1,7-9:“…ἐν τῇ ἀποκαλύψει τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ […] ἐν πυρὶ φλογός, διδόντος ἐκδίκησιν τοῖς μὴ εἰδόσι Θεὸν καὶ τοῖς μὴ ὑπακούουσι τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, οἵτινες δίκην τίσουσιν ὄλεθρον αἰώνιον…”
Αυτό θα γίνει όταν φανερωθεί ο Κύριος Ιησούς… με πύρινη φλόγα θα τιμωρήσει όσους δε σέβονται το Θεό και δεν υπακούουν στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτοί θα τιμωρηθούν με αιώνιο όλεθρο…
Προς Eβραίους 10,27-31:“φοβερὰ δέ τις ἐκδοχὴ κρίσεως καὶ πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους. ἀθετήσας τις νόμον Μωϋσέως […] ἀποθνήσκει· πόσῳ δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας […] καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας; […] ἐμοὶ ἐκδίκησις, ἐγὼ ἀνταποδώσω, λέγει Κύριος· […] φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.”
Αντίθετα μας περιμένει φοβερή κρίση και τρομερή φωτιά που θα καταφάει αυτούς που είναι αντίθετοι στο Θεό. Αν κανείς παραβεί το Μωσαϊκό νόμο… θανατωνεται. Σκεφτείτε πόσο χειρότερη τιμωρία αξίζει εκείνος που εξευτέλισε τον Υιό του Θεού,… και που εξύβρισε το Άγιο Πνεύμα που του δώρισε τη χάρη; “Σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω”, λέει ο Κύριος… Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του αληθινού Θεού.
Φωτιά θα φάει τους αντιτιθέμενους; εκδίκηση; ανταπόδωση προσβολής; φοβερό να πέσεις στα χέρια του θεού; και – θυμίζω – φέρτε τους εχθρούς μου και σφάξτε τους μπροστά μου; Όχι ακριβώς η εικόνα που διαφημίζουν οι χριστιανοί για το Xριστό…
Mετά από όλα αυτά επαναλαμβάνουμε: δεν εννοούμε ότι πουθενά στη βίβλο δεν γράφεται τίποτα περί αγάπης, ειρήνης κτλ. – εννοούμε ότι είναι η μισή αλήθεια. Πίσω από τη χριστιανική αγάπη σέρνεται καραδοκώντας ο προσηλυτισμός. Aν αυτός αποτύχει, τότε σκίζεται το γλοιώδες περίβλημα και ξεχύνεται το μίσος και η λύσσα να σταλούμε στο πυρ το εξώτερον κι εμείς και οι αγάπες μας.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Gravity & the Wind. Επειδή το ιστολόγιο όπου φιλοξενούνται τα άρθρα έκλεισε όταν ήδη είχε αποφασιστεί και ξεκινήσει η αναδημοσίευσή τους, δεν μπορεί να γίνει σχολιασμός στο άρθρο αυτό.
