example best online games
ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ: - 29/01/2013: ΗΠΑ - Ομολογία πίστεως σε έθνος και Θεό προτείνουν οι Ρεπουμπλικάνοι στους μαθητές γυμνασίου για να αποφοιτήσουν - 09/01/2013: Ελλάδα - Καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το θρησκευτικό όρκο - 09/01/2013: Ελλάδα - Κατά του θρησκευτικού όρκου ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος - 09/01/2013: Μέση Ανατολή - Οι άθεοι σε Αίγυπτο & Σαουδική Αραβία τολμάνε σε κοινωνίες που η θρησκεία είναι ταμπού. - 09/01/2013: Λονδίνο - Παρωδία χριστιανικού μονοθεισμού: Οι άθεοι του Λονδίνου ίδρυσαν την πρώτη εκκλησία άθεων!

Πού γίνεται ο σχολιασμός;

Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.

[Κπκ] 3. Η Θρησκεία του Λόγου

13 Μαΐου 2013
Σχόλια κλειστά
Αρθρογράφος: Ebonmuse
Μετάφραση: Evan T


« Προηγούμενο άρθρο [2ιγ] • Περιεχόμενα

Η Παλαιστίνη του 1ου αιώνα ήταν ένα θρησκευτικό και εθνικό χωνευτήρι, ένα σταυροδρόμι όπου πολλοί λαοί, θρησκευτικές πεποιθήσεις και κουλτούρες αναμιγνύονταν. Ήταν επίσης μία περίοδος αναταραχών —η εβραϊκή δυσαρέσκεια με τη Ρώμη διαρκώς αυξανόταν, νέες σέκτες δημιουργούνταν παντού, και ο μεσσίας αναμενόταν πυρετωδώς.

Από αυτές τις ζυμώσεις προέκυψαν πολλές νέες θρησκείες, αλλά οι πιο πολλές είτε έσβησαν είτε εξαλείφθηκαν από τους ανταγωνιστές τους ή τις αρχές. Από αυτό τον δαρβίνειο ανταγωνισμό ωστόσο, μια νέα πίστη κατάφερε να επιβιώσει. Αυτή η θρησκεία δεν θα ήταν παντελώς αγνώριστη στους σημερινούς ανθρώπους. Στον πυρήνα της ήταν πρωτίστως εβραϊκή, με πίστη στη μονοθεϊστική θεότητα του Αβραάμ και βασιζόμενη εν μέρει στην Παλαιά Διαθήκη. Αλλά δανειζόταν ιδέες και από τον ελληνικό Πλατωνισμό, όπως το ότι τα αντικείμενα του υλικού κόσμου ήταν ατελείς αντικατοπτρισμοί αντικειμένων σε ένα ανώτερο, ουράνιο πεδίο. Πιο σημαντική ήταν η ενσωμάτωση της πλατωνικής ιδέας του Λόγου.

Οι Πλατωνικοί είχαν ένα πρόβλημα: όπως οι Εβραίοι πίστευαν σε μία υπέρτατη θεότητα που κατείχε όλες τις τελειότητες. Αλλά πίστευαν επίσης πως ο υλικός κόσμος αποτελούνταν από ατελή ύλη. Μία τέλεια θεότητα δεν μπορούσε να αλληλεπιδράσει άμεσα με την ατέλεια, οπότε βρέθηκε η λύση με τον Λόγο. Οι Πλατωνικοί θεωρούσαν τον Λόγο ως απεσταλμένο της θεότητας, έναν εκπορευόμενο μεσάζοντα που μπορούσε να διαμεσολαβήσει μεταξύ Θεού και κόσμου. (Μερικές ιουδαϊκές παραδόσεις περιγράφουν ένα παρόμοιο προσωποποιημένο θεϊκό απεσταλμένο που ονόμαζαν Σοφία· βλ. Παροιμίαι 8, για παράδειγμα).

Η νέα θρησκεία απορρόφησε αυτή την έννοια του Λόγου, την οποία ονόμασαν Υιό, αφού χώρισαν την εβραϊκή θεότητα σε μια τριάδα Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Επίσης επηρεάστηκαν και από τα ηθικά διδάγματα των Κυνικών φιλοσόφων και πήραν και στοιχεία από τις μυστηριακές λατρείες: την ιδέα θεοτήτων που πεθαίνουν και ανασταίνονται (σύμφωνα με τον κύκλο αναγέννησης της φύσης), την ιδέα του μυστηριακού γεύματος και την ιδέα της λυτρωτικής θυσίας. Τέλος επηρεάστηκε και από τις ριζοσπαστικές αποκαλυπτικές σέκτες του 1ου αιώνα, που πίστευαν πως η τελική κρίση και η έλευση της βασιλείας του Θεού ήταν πολύ κοντά.

Η θρησκεία που προέκυψε από αυτή τη συλλογή στοιχείων ονομάζεται φυσικά “Χριστιανισμός”. Ένα παρακλάδι του μεσσιανικού Ιουδαϊσμού πίστευε σε έναν Υιό του Θεού ονόματι Ιησού Χριστό, αέναο και όμοιο σε δύναμη και δόξα με τον Πατέρα, μέσο της δημιουργίας, μέσω του οποίου πλάστηκε όλο το υλικό σύμπαν, και όργανο της λύτρωσης της ανθρωπότητας. Σταυρώθηκε, και με το μαρτύριό του και τον θάνατό του πήρε επάνω του τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, προσφέροντας το αίμα του ως πληρωμή για τα κρίματά μας και μετά από τρεις μέρες αναστήθηκε και έλαβε τη θέση του δίπλα στον Πατέρα. Ο Ιησούς ήταν η πηγή της σοφίας, ο πολυαναμενόμενος μεσσίας, ένα θείο “μυστήριο” του οποίου ο ερχομός είχε προφητευτεί σε κρυμμένες αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη και θα ήταν ο κριτής της ανθρωπότητας κατά τους έσχατους χρόνους. Σε γενικές γραμμές, οι Χριστιανοί τότε πίστευαν περίπου τα ίδια με τους σημερινούς Χριστιανούς... με μια μικρή διαφορά.

Εκείνος ο Ιησούς δεν έζησε ποτέ στη Γη.

Οι πρώτοι Χριστιανοί πίστευαν σε έναν λυτρωτή-πνεύμα, σε ένα ουράνιο ον του οποίου η σταύρωση, ο θάνατος και η ανάσταση δεν διαδραματίστηκαν στη Γη, αλλά σε ένα ανώτερο πλατωνικό επίπεδο. Αυτός ο Ιησούς ποτέ δεν ενσαρκώθηκε σε ανθρώπινο σώμα.

Αυτός ήταν ο Χριστιανισμός των πρώτων Χριστιανών, ειδικότερα των συγγραφέων των επιστολών της Καινής Διαθήκης (που όλοι συμφωνούν ότι είναι νεότερες των ευαγγελίων). Αυτός ήταν ο Ιησούς που πίστευε ο Παύλος και για τον οποίο έγραψε στις επιστολές του.

Αυτό φυσικά δεν αναγνωρίζεται ευρέως από τους Χριστιανούς σήμερα και αυτό επειδή οι περισσότεροι διαβάζουν τη Βίβλο υπό το πρίσμα των ευαγγελίων (ή όπως λέει ο μελετητής της Καινής Διαθήκης Earl Doherty, “φοράνε ευαγγελικά γυαλιά”). Γνωρίζουν δηλαδή τις ιστορίες των ευαγγελίων και ασυνείδητα υποθέτουν πως οι συγγραφείς των επιστολών γράφανε ξέροντας αυτά που ξέρουν και οι ίδιοι. Έτσι υποθέτουν π.χ. πως ο Παύλος μιλάει για τον ίδιο Ιησού που αναφέρεται στα ευαγγέλια. Αν εξετάσουμε όμως τις επιστολές αυτές χωρίς αυτή την προκατάληψη, υπάρχει μια σειρά στίχων που ξεχωρίζουν· μια σειρά ανωμαλιών που δεν ταιριάζουν με την άποψη πως ο Παύλος πίστευε σε έναν ιστορικό Ιησού, αλλά ενισχύουν το εναλλακτικό σενάριο που περιγράψαμε. Ακολουθούν μερικοί από τους σημαντικότερους στίχους αυτού του είδους:

Θ' ακολουθήσει αργότερα το επόμενο άρθρο της σειράς.

Συνέχεια...


Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.

Περί ανεκτικότητας

9 Μαΐου 2013
Σχόλια κλειστά
Αρθρογράφος: Τεμπελόσκυλο


Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Θέλω να πιστεύω ότι ως άθεος δεν προκαλώ στην καθημερινότητά μου, τουλάχιστον δεν προκαλώ επίτηδες. Δεν θα πάω να πιάσω τους πιστούς που γνωρίζω και να τους κάνω κήρυγμα ότι αυτά που πιστεύουν είναι μπούρδες, αν όμως βρεθώ σε μια συζήτηση θα πω τη γνώμη μου ξεκάθαρα και χωρίς να την ωραιοποιήσω για να μην παρεξηγηθεί κάποιος. Δεν θα επιβάλλω στον άλλον τι και πώς θα φάει, τι και πώς θα πιει, τι και πώς θα φορέσει, αλλά παράλληλα θα απαιτήσω να μην προσπαθούν οι άλλοι να επιβάλλουν τις προτιμήσεις τους σε μένα.

Έχω γνωρίσει πολλούς πιστούς (χριστιανούς, μιας και είναι η πλειοψηφία στην Ελλάδα), κυρίως νεαρούς σε ηλικία, οι οποίοι δηλώνουν ότι ακριβώς έτσι συμπεριφέρονται και αυτοί. Λένε ότι είναι ανοιχτόμυαλοι και όχι φανατικοί, ότι δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα με τους αλλόθρησκους/άθρησκους/άθεους και ότι δε θέλουν να επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε κανέναν. Δυστυχώς όμως, συχνά ανακαλύπτω πως αυτά ισχύουν στη θεωρία και μόνο, γιατί στην πράξη, όταν δηλαδή γνωρίσουν πραγματικά κάποιον διαφορετικό, με κάποιον μαγικό τρόπο όλα ανατρέπονται.

Δεν μπορείς να λες ότι είσαι ανοιχτόμυαλος και ταυτόχρονα να κατακρίνεις τον άλλον που δεν ακολουθεί το τυπικό της δικής σου θρησκείας, όσο διαδεδομένη ή “επικρατούσα” κι αν είναι αυτή. Θα φέρω ένα παράδειγμα που μου συμβαίνει κάθε μα κάθε χρόνο στο γραφείο που εργάζομαι. Οι συνάδελφοί μου ξέρουν τις πεποιθήσεις μου, έχει τύχει να συζητήσουμε και δεν έχει δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα στην καθημερινότητά μας, παρόλο που μερικοί είναι αρκετά θρήσκοι. Τη Μεγάλη Εβδομάδα όμως που τρώω κανονικά κρέας, όλο και κάποιοι θα βρεθούν που θα πουν κάτι, από αποδοκιμαστικά ή ειρωνικά σχόλια μέχρι έντονες παρατηρήσεις: “Μα καλά, τρως συκώτι Μεγάλη Τρίτη; Είπαμε δεν πιστεύεις, αλλά όχι κι έτσι!” Προφανώς μέχρι τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι σημαίνει το ότι είμαι άθεος και σοκαρίστηκαν που είδαν κάτι εντελώς διαφορετικό απ' αυτούς και τον περίγυρό τους. Όλες οι δηλώσεις ανωτερότητας και οι ανοιχτοί ορίζοντες πήγαν περίπατο κι αυτομάτως έγινα ο κακός της υπόθεσης, ο άπιστος που δε σέβεται τη θρησκεία ή έστω τις παραδόσεις της χώρας του.

Άλλη περίπτωση κατά την οποία οι συγκεκριμένοι “ανοιχτόμυαλοι” πιστοί δέχονται το ίδιο σοκ είναι οι γιορτές. Χριστούγεννα ή Πάσχα – ευτυχώς δεν έχω ονομαστική εορτή – όταν μου ευχηθούν, αντεύχομαι στον κόσμο “Καλές γιορτές” και “Χρόνια πολλά”. Έχει τύχει όμως να δεχτώ και πάλι παρατηρήσεις από γνωστούς (για αγνώστους δεν το συζητάω) “Δε λέμε χρόνια πολλά, λέμε αληθώς ανέστη/καλά χριστούγεννα”. Κάτσε, ρε φίλε. Ξέρεις ότι είμαι άθεος, παρ' όλ' αυτά μου εύχεσαι για κάτι στο οποίο δεν πιστεύω. Καταλαβαίνω ότι έτσι έχεις συνηθίσει, και σου απαντάω ευγενικά αντί να αρχίσω τις παρατηρήσεις ή/και το σαρκασμό. Και μετά απ' αυτό μου κάνεις παρατήρηση εσύ, ο προοδευτικός, ο δεν-έχω-πρόβλημα-με-το-διαφορετικό; Προφανώς έχεις, και μάλιστα μεγάλο πρόβλημα που δεν είμαι σαν εσένα.

Θα το καταλάβαινα, αν επρόκειτο για τίποτε θεούσες θείτσες, που έχουν μείνει κολλημένες στη δεκαετία του '50 και δεν έχουν βγει ποτέ από το χωριό τους. Αλλά μιλάμε για άτομα νέα, μορφωμένα, σπουδαγμένα, που έχουν ταξιδέψει κι έχουν έρθει σε επαφή με άλλο κόσμο και υποτίθεται έχουν ανοίξει λίγο οι ορίζοντές τους. Μιλάμε για άτομα που δεν θα τα χαρακτήριζες χριστιανοταλιμπάν, που δεν πιστεύουν με την Αγία Γραφή στο χέρι αλλά σε πιο λάιτ βαθμό, που συμβαδίζουν με τα ήθη της εποχής (π.χ. έχουν προγαμιαίες σχέσεις). Και αυτά τα άτομα σοκάρονται εμφανώς όταν βλέπουν κάποιον να μην ακολουθεί τα πατροπαράδοτα χριστιανορθόδοξα ήθη και έθιμα, παρόλο που στη θεωρία και στην κουβέντα είναι άνετοι με το όλο θέμα της μη-πίστης ή της διαφορετικότητας εν γένει.

Όλη αυτή η συμπεριφορά τέτοιων ατόμων είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους λόγους που υπάρχουν άθεοι οι οποίοι δεν εκδηλώνουν δημόσια τις πεποιθήσεις τους, αλλά αντίθετα υποκρίνονται ότι είναι πιστοί. Σίγουρα υπάρχουν και οι εμφανώς ρατσιστές, αυτοί που όταν ακούσουν απλά τη λέξη άθεος θα κόψουν κάθε επαφή μαζί σου ή θα προσπαθήσουν να σε πάνε για εξορκισμό, αλλά αυτοί αφενός είναι ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού και αφετέρου είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι ώστε να μην έχεις σχέσεις μαζί τους. Το πρόβλημα είναι οι άλλοι, αυτοί που κατά βάθος είναι ταλιμπάν και δεν το ξέρουν, αυτοί που ενώ στη θεωρία είναι ανεκτικοί, στην πράξη σού υπενθυμίζουν διαρκώς με διάφορα “αθώα” σχόλια και παρατηρήσεις ότι είσαι κάτι διαφορετικό απ' αυτούς και ότι δεν αισθάνονται άνετα με αυτό. Φυσικά και τα παραπάνω μπορούν κάλλιστα να επεκταθούν σε οποιαδήποτε μορφή διαφορετικότητας, όχι μόνο στις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αλλά και σε σεξουαλικό προσανατολισμό, καταγωγή, χρώμα δέρματος, κ.λπ.

Γνώμη μου είναι ότι η αλλαγή θα έρθει μόνο μέσα από την παιδεία και την τριβή με το διαφορετικό. Το να κρύβεσαι και να προσποιείσαι τον πιστό δεν ωφελεί κανέναν, ίσα-ίσα που καθυστερεί την αποδοχή. Οι άνθρωποι που περιέγραψα, όσο περισσότερο νομίζουν ότι όλοι είναι σαν κι αυτούς, τόσο περισσότερο θα εκπλήσσονται και θα σοκάρονται όταν θα βλέπουν το διαφορετικό. Δεν είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας ώστε να συμβιβαζόμαστε πάντα εμείς και να προσέχουμε να μη σοκάρουμε ή πληγώνουμε τους πιστούς. Αν αυτοί δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα και προσβάλλονται όταν κάποιος δε νηστεύει ή δε βαφτίζει το παιδί του, πρόβλημά τους. Εμείς είμαστε εδώ κι εδώ θα μείνουμε!

Συνέχεια...


Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Τεμπέλικες Σκέψεις..., του ίδιου του αρθρογράφου, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (51)

18 Απριλίου 2013
Σχόλια κλειστά
Αρθρογράφος: Μαξ. Παχ., ετών 62, μηχανολόγος-εκπαιδευτικός, από Αθήνα.


Η Λογική οδηγεί στην αθεΐα

Από πολύ μικρή ηλικία (περίπου 10 ετών) κατάλαβα πως η πίστη σε ρασοφόρους δασκάλους για τη Θρησκεία που πρέσβευαν και προπαγάνδιζαν δεν μπορούσε να με πείσει, διότι οι μυθιστορηματικές αντιφάσεις των γεγονότων που περιέγραφαν μου φαίνονταν κάθε άλλο παρά ως αληθινή ιστορία που θα μπορούσε να αφορά πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν και να τεκμηριωθούν με αποδείξεις. Μόνο ως παραμύθι για μικρά παιδιά ή για πρωτόγονους ανθρώπους, αδαείς, αφελείς, αγράμματους, θα μπορούσε να έχει απήχηση...

Επειδή, δε, θεωρούσα τον εαυτό μου κάθε άλλο παρά αφελές άτομο –ακόμα και στην προεφηβική ηλικία μου–, αποφάσισα να απέχω συνειδητά από τα θρησκευτικά στο σχολείο στην πέμπτη τάξη του δημοτικού, με όλες τις τότε προβλεπόμενες επιπτώσεις για τη διαγωγή μου. Από τη μεριά της μητέρας μου –πίστη μέχρι κόκαλο στην εβραιοθεοκρατία– είχα διαρκή πολεμική στάση, συμπεριφορά και πιέσεις, ενώ ο πατέρας μου αντίθετα επικροτούσε και υποστήριζε την αθεϊστική στάση μου.

Θυμάμαι πως μερικές φορές που η παρέα μου ήθελε να παραστεί σε εκκλησιασμό πασχαλινής λειτουργίας κυρίως, έτσι για χαβαλέ, κάναμε κριτική ποιος ή ποιοι από τους ρασοφόρους έπαιξαν καλά ή όχι τον θεατρινίστικο ρόλο στην παράσταση της τελετής που παρουσίαζαν και έκαναν.

Από μικρός λοιπόν θεώρησα τις τελετουργικές εκδηλώσεις σαν να ήταν ίδιες και παρόμοιες σε πνεύμα και πρακτική, μ' αυτές που έκαναν πρωτόγονοι άνθρωποι σε υποανάπτυκτες χώρες της Ασίας, της Αφρικής ακόμα και φυλών ανθρωποφάγων…

Πώς γίνεται να πιστεύεις σε κάτι, όταν αυτό το «κάτι» αποδεδειγμένα μέσω της ΑΠΛΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ και της επιστήμης πια, ανήκει στον κόσμο του φανταστικού, του ιδεαλιστικού, του μεταφυσικού; Μια τέτοια ερώτηση βέβαια δεν θα μπορούσε να απευθύνεται σε νήπιο, σε αφελή ή αγράμματο άνθρωπο, όπου η αντικειμενική πλήρης άγνοια τέτοιων ζητημάτων δεν θα είχε καμία άλλη απάντηση απ' αυτές που ο ρασοφόρος δάσκαλος τους έχει υποδείξει ως ΜΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΜΕΝΕΣ ΘΕΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ…

Παράδειγμα: «Ο Θεός μας δοκιμάζει….», «Θέλημα Θεού…» κ.λπ.

Την ερώτηση επομένως πρέπει να την κάνουμε σε ανθρώπους ηλικιακά ώριμους, με επαρκείς γνώσεις σχετικά με την πίστη τους. Αν το επιχειρήσουμε, θα διαπιστώσουμε πως απάντηση τεκμηριωμένη δεν θα έχουμε ούτε απ' αυτούς. Θα απαντήσουν στην καλύτερη περίπτωση πως, αν και δεν πιστεύουν στα φαντάσματα ή στα θαύματα «αγίων», η πίστη τούς δίνει ελπίδα και προοπτική για τη μετά θάνατον «ζωή» τους.

Βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που η τυφλή πίστη τους βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο που κυριολεκτικά βιώνουν την εικονική τους πραγματικότητα, που ορίζεται απ' το «άγιο» σενάριο της θρησκευτικής τους αρχής, σαν να είναι η αντικειμενική πραγματικότητα…

Το θέμα όμως είναι, γιατί οι κατά τ' άλλα φυσιολογικοί άνθρωποι, γίνονται τόσο αντιδραστικοί–αρνητικοί και πολέμιοι τις περισσότερες φορές στις απόψεις και θέσεις εκείνες που καταρρίπτουν και απομυθοποιούν με επιστημονικά τεκμήρια και αποδείξεις τους μύθους και ανακρίβειες που δομούν τη θρησκεία τους. Τους δείχνεις τον Ήλιο για παράδειγμα κι αυτοί το βλέπουν ως φεγγάρι ή ως ανύπαρκτο στοιχείο στη χειρότερη περίπτωση…

Τους δείχνεις, μέσα απ' τα ευαγγέλιά τους τις εκατοντάδες κωμικοτραγικές ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ «άγιων» η «θεόπεμπτων» αρχών και αξιών, που κατά κανόνα οι περισσότερες απ' αυτές αντιστρατεύονται και εναντιώνονται την ΙΔΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ στην υπόσταση και φυσιολογική λειτουργία του, καθώς επίσης και όλου του ζωικού κόσμου, κι αυτοί να προσπαθούν μέσω απλοϊκών ή βερμπαλιστικών παράλογων –χωρίς αρχή και τέλος– «αναλύσεων»... ιδεαλιστικής αρχής και «θεολογικής έμπνευσης», να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Οι εκπρόσωποι «άγιοι» ρασοφόροι της εβραιοχριστιανικής θρησκείας εκτελούν τα «θεάρεστα» διδασκαλικά καθήκοντά τους κυριολεκτικά ως αποκλειστικό έργο πλήρους αποβλάκωσης και μαλάκυνσης των νηπίων αρχικά, και αδιαλείπτως διά βίου των αφελών οπαδών τους, μέχρις να τους καταστήσουν ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ ανεγκέφαλα πρόβατα –ως καλοπληρωμένοι «εκλεκτοί» υπάλληλοι του «Μεγαλοδύναμου», «Πάνσοφου» αλλά ταυτόχρονα και ρατσιστή εβραιοπλασμένου, μισαλλόδοξου, φιλοχρήματου, Θεού-αφέντη τους, με τυφλή πίστη και πάθος, πως πράττουν το «καλό» και με «αγάπη» στο όνομά Του…

Η αποβλάκωση–μαλάκυνση των εγκεφάλων αρχίζει απ' τη στιγμή του νηπιοβαπτισμού, συνεπικουρούμενη πρωτίστως από το οικογενειακό, συγγενικό και φιλικό περιβάλλον και δευτερευόντως από το σχολείο, με την αμέριστη πολιτειακή συμπαράσταση και προτροπή στην υποχρεωτική, μέχρι ενηλικιώσεως, παιδεία, εβραιοθεοκρατικής–εβραιοχριστιανικής κοσμοαντίληψης «ηθικών» αρχών και «αξιών» επιπέδου σκοταδιστικού μεσαίωνα…

Τα πρώτα 20 και καταλυτικά χρόνια διαμόρφωσης συνείδησης και αντίληψης των πραγμάτων και του «εγώ» του καθενός μας έχουν βάση σε μια παιδεία που κάθε άλλο παρά προάγει την κριτική ορθολογιστική επιστημονική σκέψη. Τουναντίον, από όποια πλευρά και να το δει κανείς, επιδιώκεται μέσω της πολιτείας η δημιουργία πολιτών μειωμένης νοητικής κριτικής ικανότητας, κι αυτό γιατί έτσι εξυπηρετούνται ποικιλοτρόπως οι εξουσιαστικές λειτουργίες και επιδιώξεις του κατεστημένου συστήματος.

Η θρησκεία αποτελεί τον απαραίτητο σύμμαχο–συνεταίρο–διαμορφωτή συνειδήσεων υπηκόων–προβάτων και είναι το ισχυρότερο όπλο των πολιτικών εξουσιών για να διατηρούν, και να διαιωνίζουν έτσι, εύκολα και με ασφάλεια την εξουσία τους.

Αυτή είναι η σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, δυστυχώς, όπου καλούνται να μαθητεύσουν τα παιδιά των φτιαγμένων μέσω παιδείας και βιωμάτων νεοελλήνων ρωμιών γονέων τους, διαιωνίζοντας πιστά, και με καμάρι πολλές φορές, τις αναχρονιστικές παραδόσεις των δικών τους αγράμματων —αφελών κατά κανόνα— πατεράδων τους.

Η ζωή συνεχίζεται, αναπαράγοντας τον εαυτό της, όχι μέσω των σύγχρονων πολιτιστικών–επιστημονικών αντιλήψεων για ένα καλύτερο μέλλον και πρόοδο, αλλά απλά για διατήρηση συγκεκριμένων συμφερόντων πολιτικής και θρησκευτικής αρχής, δομής και πνεύματος μεσαίωνα, του «ένδοξου» Βυζαντινού Θεοκρατικού Εβραιοχριστιανικού Φεουδαρχικού παρελθόντος της.

Αρχή προβληματισμού μου σχετικά με την ύπαρξη ή όχι Θεού ήταν ένα τυχαίο συμβάν που είχα σε ηλικία 12 ετών, όταν «έπεσε» στα χέρια μου ένα βιβλίο, «Οι μεγάλοι φιλόσοφοι», όπου απλά γινόταν σύντομη βιογραφική και ιδεολογική αναφορά του καθενός των μεγάλων φιλοσόφων στις βασικές φιλοσοφικές θέσεις τους. Το διάβασα με μεγάλη προσοχή, περισσότερο με κίνητρο να προκαλώ τον όποιο θαυμασμό των κοριτσιών της παρέας μου, σε συζητήσεις που κάναμε, παρά από κάποιου είδους «φιλομάθεια»…

Γεγονός όμως ήταν πως πραγματικά μου άνοιξε την όρεξη να γνωρίσω περισσότερα από τις κατά κανόνα συγκρουόμενες φιλοσοφικές σχολές, απόψεις και καταθέσεις των αναγνωρισμένων παγκοσμίως «Μεγάλων» της φιλοσοφίας.

Προσπάθησα να καταλάβω τις έννοιες που χαρακτηρίζουν τον Ιδεαλισμό που προσπαθεί μέσω κυρίως της μεταφυσικής να ερμηνεύσει τα της φύσης, της ζωής και του σύμπαντος, χωρίς να ενδιαφέρεται να αποδείξει το οτιδήποτε απ' αυτά που επικαλείται, και τον Υλισμό, που προσπαθεί μέσω της παρατήρησης των φαινομένων, του πειράματος, της επανάληψης, της εφαρμογής και της τεκμηρίωσης–απόδειξης των όποιων αποτελεσμάτων να προάγει την αντικειμενική ΓΝΩΣΗ του πράγματος που εξετάζει. Αυτό δηλαδή που σήμερα γνωρίζουμε ως ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.

Επέλεξα από την πρώτη σχεδόν στιγμή και χωρίς πολύ σκέψη, να γίνω οπαδός –φανατικός μάλιστα– της επιστημονικής ΑΛΗΘΕΙΑΣ και να διαγράψω αμέσως απ' τη συνείδησή μου όλα όσα μου είχαν διδάξει περί τυφλής ανεγκέφαλης εβραιοχριστιανικής πίστης, οι γονείς –μόνο η μητέρα μου για να ακριβολογώ– και το σχολείο μου. Άρχισα να θέτω φιλοσοφικές ερωτήσεις στον εαυτό μου, αναζητώντας ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, μέσω προβληματισμού μου, αλλά παράλληλα και μέσω βιβλιογραφίας. Κατέληξα πως τελικά, για όλα όσα μπορούν να ενδιαφέρουν τον άνθρωπο ως ΛΟΓΙΚΟ–ΣΟΦΟ σκεπτόμενο ον, προϊόν της φύσης, υπάρχουν δύο ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ανάγνωσης των πραγμάτων.

1. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΤΗΣ Ή ΟΧΙ.

2. ΤΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΦΕΛΕΙΑΣ–ΑΜΑΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΑΘΗΤΗ, ΝΑ «ΠΡΟΑΓΕΙ» ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΟΜΗΜΕΝΗ ΜΕΣΩ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗΣ «ΗΘΙΚΗΣ» ΤΟΥ…

Για όλους και για όλα που μας αφορούν και μας ενδιαφέρουν ή θα εκφράζουν την ΑΛΗΘΕΙΑ ή το ΨΕΜΑ… Η μεν ΑΛΗΘΕΙΑ για να είναι τέτοια, χρειάζεται απόδειξη–τεκμηρίωση και πολύ κόπο για έρευνα, το δε κατά κανόνα ΨΕΜΑ έχει βάση την ιδεαλιστική-μεταφυσική–φανταστική–υποθετική σκέψη, που όμως δεν την ενδιαφέρει ή δεν μπορεί να αποδείξει ΤΙΠΟΤΑ απ' αυτά που επικαλείται. Αποπροσανατολίζει και παραπλανεί ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ με σκοπούς κάθε άλλο παρά παραγωγικούς, δημιουργικούς, ωφέλιμους και αγαθούς για το άτομο και την κοινωνία.

Θα ρωτήσει ο τελευταίος των λογικών ανθρώπων: Μα είναι δυνατόν να υπάρχει έστω και ένας λογικά σκεπτόμενος φυσιολογικός άνθρωπος που να ΠΙΣΤΕΨΕΙ τα όποια φανταστικά σενάρια του σερβίρει ο κάθε καραγκιόζης;;;;

Όλοι γνωρίζουμε όμως πως τέτοιου είδους τυφλοί πιστοί αποτελούν τις πλειοψηφίες όλων των λαών του κόσμου…

Μα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο θα ρωτήσει κάποιος άλλος…

Η απάντηση είναι μία, και ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. Είναι η λεγόμενη «πλύση εγκεφάλου», που επιμόνως και διά βίου, όπου και εάν είναι δυνατόν, επαναλαμβάνει το ΨΕΜΑ μέχρι πλήρους εμπεδώσεως ως ΜΟΝΗΣ «ΑΛΗΘΕΙΑΣ», βραχυκυκλώνοντας τη ΛΟΓΙΚΗ λειτουργία του εγκεφάλου, κάνοντάς τον να λειτουργεί στον χώρο του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ που ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ για τον αφελή τυφλό πιστό, ανάγεται ως Πρότυπο και Αξία… και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ από τον καιροσκόπο επαγγελματία «πιστό» που θέλει να διαιωνίζει και να αυξάνει την πελατεία του…

Συνέχεια...


Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο sfrang, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.

Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (50)

27 Μαρτίου 2013
Σχόλια κλειστά
Αρθρογράφος: Ελένη Μ., 26 ετών, από τον Πειραιά, ξενοδοχοϋπάλληλος.


Αρκεί να διαβάσεις το σωστό βιβλίο!

Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, από γονείς τυπικά θρήσκους, δεν άργησα ιδιαίτερα να αποδεσμευτώ… αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Βαφτίστηκα όπως όλα τα παιδάκια πριν γίνω ενός έτους καλά καλά. Φυσικά στο σχολείο ήμουν πρώτη στα θρησκευτικά, πήγαινα κατηχητικό και ομολογώ ότι μου άρεσε κιόλας –το σταμάτησα μόλις στα 16.
Χορεύαμε παραδοσιακούς χορούς, παίζαμε χριστιανικά θεατρικά έργα (έχω διαπρέψει ως άγγελος) και φυσικά οι κατηχήτριές μας κάθε Σάββατο μας έλεγαν ωραίες ιστορίες με ηθικά διδάγματα. Θυμάμαι μας υποχρέωναν να φοράμε φούστες, αλλά εγώ δεν φόραγα καθότι ολίγον στρουμπουλή δεν με κολάκευαν και το ένιωθα...

Παρόλο που, όπως προείπα, οι γονείς μου δεν ήταν τρελαμένοι με τη θρησκεία, είχα μια θεία και μια γιαγιά πολύ φαν του θεσμού! Ειδικά με τη θεία μου έχω γυρίσει όλα τα μοναστήρια της Πελοποννήσου!

Πάντα πριν κοιμηθώ έκανα γονατιστή την προσευχή μου και όλα αυτά που πρέπει να κάνει κάθε χριστιανόπουλο που σέβεται τον εαυτό του. Βέβαια, για έναν περίεργο λόγο, ο Θεός ποτέ δεν μου έκανε τη χάρη που του ζητούσα και ήταν μόνο μία… Ήμουν πολύ επίμονη, κάθε βράδυ για χρόνια, αλλά ποτέ δεν εισακούστηκα… (θα μου πείτε εδώ δεν εισακούγονται τα παιδάκια στην Αφρική, εσύ θα εισακουστείς;)
Ας συνεχίσω, όμως! Η πρώτη μου αμφισβήτηση περί της καλοσύνης του Θεού, αλλά κυρίως περί της αγιότητας των παπάδων ήρθε στα 12. Χριστιανική κατασκήνωση στην Αίγινα, εγώ και 200 άγνωστα κοριτσάκια από διάφορα κατηχητικά για 2 βδομάδες περίπου εκεί… Κάποια μέρα ήρθε ο Πατήρ Ιγνάτιος να εξομολογήσει τα αμαρτωλά κοριτσάκια του Δημοτικού!

Τρόμος! Να περιμένεις έξω από τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο, να έρθει η σειρά σου, να μην το έχεις ξαναζήσει, να μην έχεις ιδέα τι στο καλό γίνεται εκεί μέσα… Μέχρι που ήρθε η σειρά μου… Μπήκα με την ουρά στα σκέλια (βέβαιη ότι κάποια αμαρτία που μου διαφεύγει θα έχω κάνει…. Πού να ήξερα ότι τις είχα κάνει σχεδόν όλες;).

Κάθισα απέναντι από τον Πάτερ Ιγνάτιο, πόδια χέρια σταυρωμένα μπας και γλιτώσω τα καζάνια της Κολάσεως. Εκείνος είχε ένα χαρτί πάνω στο τραπέζι με άπειρες ερωτήσεις πάνω… «Οδηγός Εξομολογήσεως» ή κάπως έτσι…

Αμαρτίες χεριών: Μουτζώνεις; Εντάξει… πού και πού, το παραδέχομαι.
Αμαρτίες της γλώσσας: Μήπως βρίζεις έστω και για πλάκα; Κι αυτό το παραδέχομαι! (ανάκριση κανονική)
Αμαρτίες των ποδιών: Μήπως πηγαίνεις σε σινεμά; Σε πάρτυ; Σε κέντρα διασκεδάσεως; Πού το ξέρετε πάτερ, με παρακολουθείτε;
Αμαρτίες των αυτιών: Μήπως ακούς να υβρίζουν τον Θεό μας και δεν αντιστέκεσαι; Όπα παππούλη, εδώ σ’ έχω! Βεβαίως και άμα ακούω να κατεβάζουνε Χριστοπαναγίες, αρχίζω και φωνάζω «δεν σας φταίει η Παναγίτσα και ο Χριστούλης».
Και τέλος αμαρτίες των ματιών: Βλέπεις άσεμνα έργα στην τηλεόραση; Εγώ: Τι εννοείτε άσεμνα; Εεε να, με γυμνούς να φιλιούνται. Α! Τσόντες εννοείτε… Εντάξει ακόμα είμαι μικρή δεν έχω δει πολλές!

Σημειώστε εδώ ότι σε όλες τις απαντήσεις έπρεπε να λέμε ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ενδιάμεσο δεν υπήρχε και φυσικά έπρεπε να πούμε την αλήθεια… ειδάλλως ποιος ο λόγος; Η απόφαση είχε παρθεί… είχα αμαρτάνει βαριά. Στο μυαλό μου να γυρνάει η απορία: μα έχω καλή καρδιά! αγαπώ τα ζωάκια, δεν πειράζω τα άλλα παιδιά… πώς γίνεται να μην είμαι αρκετά καλή; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την αγάπη του Ιησού; Ουφ, μάταια…

Απογοητευμένος ο παππούλης μού είπε να μην τα ξανακάνω ποτέ. Εγώ είχα γίνει σαν παντζάρι από την ντροπή μου, είχα γεμίσει ενοχές. Επιτέλους κάποια στιγμή το μαρτύριο τελείωσε, βγήκα εγώ και μπήκε η επόμενη. Βγαίνοντας η κατηχήτριά μου με ρώτησε αν νιώθω καλύτερα, πιο ξαλαφρωμένη… τι να της έλεγα; Χαμογέλασα και έφυγα….

Το επόμενο χτύπημα ήρθε γύρω στα 15. Χώριζαν οι γονείς μου, φασαρίες, φωνές, καταλαβαίνετε… κάποια απογεύματα πήγαινα απλά και άραζα στο ναό. Δεν ήταν κανείς, σκοτάδι, μόνο το φως από τα καντήλια… γαλήνευα εκεί μέσα, ηρεμούσα, προσευχόμουν…

Κάποια μέρα είπα να ζητήσω βοήθεια από τον παπά της ενορίας, να με συμβουλεύσει, να με καθησυχάσει, να με βοηθήσει τέλος πάντων να περάσω αυτή τη δοκιμασία. Έτσι κι έκανα. Χτύπησα την πόρτα και ζήτησα να εξομολογηθώ για δεύτερη και τελευταία φορά στη ζωή μου, όπως αποδείχτηκε. Είπα στον πάτερ Ιερώνυμο ό,τι με βάραινε, τη στεναχώρια μου, ελπίζοντας σε μια χρηστική συμβουλή.
Αντ' αυτού… έβγαλε κ αυτός τον περιβόητο Οδηγό και ξεκίνησε το χαβά του. Εδώ καιγόταν ο κόσμος μου κι αυτός με ρώταγε αν έχω φιλήσει αγόρι… Η συμβουλή που τόσο ποθούσα ήταν «Γράψε σε ένα χαρτί το πρόβλημά σου, βγες από την εκκλησία, κάνε τον σταυρό σου, σκίσε το χαρτί σε κομμάτια και πέτα το στα σκουπίδια. Ο Θεός δεν θα σε λησμονήσει!»

Ουάου! Αυτό ήταν... οι παπάδες και η εκκλησία είχαν περάσει οριστικά στην Ιστορία για μένα. Όχι όμως κι ο Θεός. Δεν ήμουν έτοιμη…. Α! Μην ξεχάσω.. εννοείται ότι ο Θεός με λησμόνησε…
16 χρονών Β’ Λυκείου.. ψιλή κουβέντα με τον διπλανό μου… πώς έρχεται η κουβέντα δεν θυμάμαι, πάντως μου ανέφερε ένα βιβλίο που από Χριστιανό τον έκανε… μη Χριστιανό πια! Μου κίνησε την περιέργεια, του είπα να μου το δανείσει, όπως κι έγινε.

Γρηγορομιχελάκης Γεώργιος: «Το βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν θέλει να διαβάσεις». Ο συγγραφέας παρακινεί τον αναγνώστη, να έχει δίπλα του τη Βίβλο για να βλέπει την αλήθεια των λεγομένων του. Η αλήθεια είναι πως τη Βίβλο την είχα ξαναδιαβάσει, αλλά αυτή τη φορά ήταν αλλιώς… Ήταν σαν τόσα χρόνια να είχα έναν μανδύα μπροστά στα μάτια μου κι ενώ κοιτούσα προς κάπου, στην πραγματικότητα δεν έβλεπα!

Το βιβλίο που μου έδωσε ο συμμαθητής μετά βίας είχε 60 σελίδες. Μέσα σε ένα απόγευμα συνειδητοποίησα όλο το ψέμα, όλες τις κατασκευασμένες ιστορίες και το βασικότερο που μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει… ο Θεός ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟΣ! Και όχι… δεν τον αγαπούσα… στην πραγματικότητα ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝ… ΤΟΝ ΕΤΡΕΜΑ και δεν είχα ιδέα… Έκλεισα το βιβλίο, έκλεισα τη Βίβλο και έκλεισα μαζί τους και το κεφάλαιο Χριστιανισμός, έτσι απλά, μέσα σε ένα απόγευμα.

Κατόπιν ψάχτηκα με τον Παγανισμό, την Αρχαιοελληνική Θρησκεία κ.λπ., βλέποντας όμως το χάος που επικρατεί σε αυτές τις ομάδες κι έχοντας ήδη αποτινάξει μία παράνοια από πάνω μου… δεν ήθελα άλλη…
Για καλή μου τύχη πέτυχα τον Dawkins κι άλλους επιστήμονες στο Ίντερνετ κι άρχισα να ασχολούμαι κάπως με την Επιστήμη. Αφού πια είχα την απάντηση που έψαχνα, στο πώς προήλθαμε, αφού κατάλαβα ότι ένας δημιουργός είναι εντελώς περιττός κι αφού πήρα απόφαση ότι είμαι καλός άνθρωπος, παρόλο που οι παπάδες θα διαφωνούσαν μαζί μου, ήμουν πια ελεύθερη… ήμουν ΑΘΕΗ!

Σημείωση 1η: Μετά από λίγο καιρό είχαμε Πάσχα, οπότε όπως κάθε Πάσχα το πέρασα στο χωριό του πατέρα μου. Στο σπίτι ενός κουμπάρου μας, ανήμερα, σουβλίζαμε, γελάγαμε, όλα ωραία και καλά… Μαζί μ’ εμάς κι ο πατήρ Λουκάς, που έκανε τη λειτουργία, καθώς ο κουμπάρος τύγχανε κι επίτροπος στο χωριό. Κάποια στιγμή λοιπόν ξεμοναχιάζω τον παπά, κι αρχίζω να του κάνω κάθε είδους παλαβή ερώτηση. Εκείνος παραξενεμένος απαντούσε, άλλοτε πειστικά κι άλλοτε όχι. Τελευταία ερώτηση ήταν η εξής: Πάτερ, τι έχετε να πείτε για τη σχεδόν γενοκτονία που υπέστησαν οι Έλληνες Εθνικοί που δεν ήθελαν να αλλαξοπιστήσουν; Δολοφονήθηκαν χιλιάδες Έλληνες, καταστράφηκε ένας υπέροχος πολιτισμός… Ποια είναι η γνώμη σας; Κυνική απάντηση: «Έπρεπε να γίνει αυτό για να επικρατήσει η νέα θρησκεία. Μην ανησυχείς παιδί μου. Τους έχει πάρει ο Θεός κοντά του».
Έφριξα! Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουσα! Ούτε μια «συγγνώμη»;

Σημείωση 2η: Δυστυχώς ακόμα και τώρα, 10 χρόνια μετά, κάποια άτομα του στενού μου περιγύρου με αντιμετωπίζουν σχεδόν σαν ηλίθια, που δεν πιστεύω! Άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει ποτέ τους τη Βίβλο (ούτε κανένα άλλο βιβλίο βέβαια), που στην εκκλησία πατάνε μόνο το Πάσχα, που μεθάνε, κάνουν σεξ, βρίζουν και γενικά κάνουν όλα όσα ένας Χριστιανός δεν θα έπρεπε να κάνει. Όσα επιχειρήματα και να τους αραδιάσω, αρκούνται στο να χαμογελούν ειρωνικά… Ειλικρινά, αυτή η υποκρισία μπορεί να με τρελάνει!!!!

Συνέχεια...


Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο sfrang, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.

Ο καλαφατισμένος κόσμος

2 Μαρτίου 2013
Σχόλια κλειστά
Αρθρογράφος: Elias


Καταρχάς, προτείνω έναν τίτλο για τον Πειραιώς Σεραφείμ: ο Πάτερ Μποζόνιος. Ε, άμα θες να 'χεις γνώμη και για τη σωματιδιακή φυσική, σου αξίζουν τέτοιες τιμές.

Σοβαρά τώρα, αναρωτιόμουν χθες βράδυ γιατί το μποζόνιο Χιγκς κι η (πιθανή) ανακάλυψή του ενόχλησαν τόσο τον Σεβασμιότατο. Ήταν το παρατσούκλι, «σωματίδιο του Θεού»; Τότε γιατί δεν είχαν κανένα πρόβλημα τόσοι άλλοι χριστιανοί ιερωμένοι; Έριξα μια ματιά στο ίντερνετ και είδα π.χ. ότι το Πατριαρχείο Μόσχας συνεχάρη τους επιστήμονες, διάφοροι προτεστάντες πάστορες ήταν θετικοί (εδώ κι εδώ), γενικά ο χριστιανικός κόσμος μοιάζει να 'ναι θετικός και να μην ενοχλείται από την ονομασία «σωματίδιο του Θεού». Θα πρέπει να αισθάνεται πολύ μόνος ο Πάτερ Μποζόνιος. Θυμήθηκα λοιπόν ότι τον Μάρτιο είχε κάνει μια κακεντρεχή ανακοίνωση για την Μπακογιάννη, τότε που αποκαλύφθηκε ότι ο σύζυγός της έβγαλε χρήματα στο εξωτερικό (ο Μποζόνιος τα είχε μαζί της από παλιότερα, επειδή η Ντόρα τον κατηγόρησε κάποτε για τις συνωμοσιολογίες του, και με την αποκάλυψη για τον Κούβελο ένιωσε ότι τιμωρήθηκε η αναιδής πολιτικός): «Δεν πέρασε ένας χρόνος και ο Πνευματικός Νόμος λειτούργησε με εκκωφαντικό τρόπο... η δύναμις του Πνευματικού Νόμου διά μίαν εισέτι φοράν εναργέστατα έδρασε».

Αυτό που συμβαίνει τώρα με την (πιθανή) ανακάλυψη του μποζονίου Χιγκς είναι ότι ισχυροποιείται και με πειραματική επιβεβαίωση μια επεξηγηματική αφήγηση του κόσμου που δεν αφήνει χώρο σε θεϊκές επεμβάσεις. Δημιουργία εκ του μηδενός χωρίς Δημιουργό• ολοκληρωμένη εξήγηση του σύμπαντος και της λειτουργίας του χωρίς αναφορά σε θεϊκή αρχή – τώρα και με την επικύρωση του πειράματος. Κάτι παρόμοιο μ' αυτό που έγινε παλιά με τον Δαρβίνο και τη θεωρία της εξέλιξης: η πολυμορφία της ζωής στον πλανήτη απέκτησε μια άλλη επεξηγηματική αφήγηση, χωρίς κανέναν ρόλο για τον Θεό. Αυτό δεν είναι αναγκαστικά πρόβλημα για τους θεολόγους. Αν δείτε τα παραπάνω link, θα διαβάσετε τους ιερωμένους να περιγράφουν π.χ. έναν υπερβατικό Θεό, που δεν βγαίνει απ' το γραφείο του κι αφήνει όλη τη δουλειά της Δημιουργίας στο μποζόνιο Χιγκς. Έναν Θεό πριν από το Μπιγκ Μπανγκ, που δεσμεύεται κι ο ίδιος από τους νόμους της φύσης, της λογικής και της στατιστικής. «Ο Θεός μπορεί ίσως να κάνει έναν γάιδαρο με τρεις ουρές», έλεγε ο Παράκελσος, «δεν μπορεί όμως να κάνει ένα τρίγωνο με τέσσερις πλευρές». Κάπως έτσι.

Ο Θεός όμως του Πατέρα Μποζόνιου δεν είναι τέτοιος! Είναι ένας επεμβατικός Θεός που λειτουργεί και εντός του δημιουργημένου κόσμου, αλλοιώνει τους νόμους του, πειράζει τις στατιστικές του παραμέτρους, οτιδήποτε προκειμένου να επιβάλει επί της ύλης τον Πνευματικό Νόμο – δεν ξέρω τι είναι αυτό, μόνο ο Μποζόνιος ξέρει, καθότι διατηρεί για τον εαυτό του το μονοπώλιο της ερμηνείας του. Σωστά λοιπόν νιώθει ότι απειλείται από την πειραματική επικύρωση της επιστημονικής αφήγησης, που περιγράφει έναν καλαφατισμένο κόσμο, χωρίς ρωγμές για να περάσει μέσα ο επεμβατικός Θεός με τον Πνευματικό του Νόμο. Ένας αμέτοχος Θεός, που δεν επεμβαίνει στην ύλη κι αποδεικνύει την παρουσία του μόνο στην ομορφιά και την αρμονία του κόσμου, δεν είναι αρκετός για τον Πειραιώς Μποζόνιο• χρειάζεται τη θεϊκή επέμβαση, τον Πνευματικό Νόμο, για να τιμωρεί την Μπακογιάννη κι όλους τους ασεβείς. Έναν Θεό που μπορεί να κάνει ακόμα και τρίγωνα με τέσσερις πλευρές.

Τέρμα η σοβαρότητα! Τι κοινό έχουν τα μποζόνια και τα βυζιά; Απάντηση: γεμίζουν με μάζα τα κενά, είναι ακριβοθώρητα, κι η ανακάλυψή τους χαροποιεί όλο τον κόσμο εκτός από τον Πειραιώς Σεραφείμ.

Συνέχεια...


Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο V for Valis (του ίδιου του αρθρογράφου), όπου και γίνεται ο σχολιασμός. Σύμφωνα, δε, με τα οινοπνευματικά του δικαιώματα, ας πιούμε κι ένα ποτηράκι στην υγειά του.