Πού γίνεται ο σχολιασμός;
Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.
Μετάφραση: Evan T
| « Προηγούμενο άρθρο [2ιγ] | • Περιεχόμενα |
Η Παλαιστίνη του 1ου αιώνα ήταν ένα θρησκευτικό και εθνικό χωνευτήρι, ένα σταυροδρόμι όπου πολλοί λαοί, θρησκευτικές πεποιθήσεις και κουλτούρες αναμιγνύονταν. Ήταν επίσης μία περίοδος αναταραχών —η εβραϊκή δυσαρέσκεια με τη Ρώμη διαρκώς αυξανόταν, νέες σέκτες δημιουργούνταν παντού, και ο μεσσίας αναμενόταν πυρετωδώς.
Από αυτές τις ζυμώσεις προέκυψαν πολλές νέες θρησκείες, αλλά οι πιο πολλές είτε έσβησαν είτε εξαλείφθηκαν από τους ανταγωνιστές τους ή τις αρχές. Από αυτό τον δαρβίνειο ανταγωνισμό ωστόσο, μια νέα πίστη κατάφερε να επιβιώσει. Αυτή η θρησκεία δεν θα ήταν παντελώς αγνώριστη στους σημερινούς ανθρώπους. Στον πυρήνα της ήταν πρωτίστως εβραϊκή, με πίστη στη μονοθεϊστική θεότητα του Αβραάμ και βασιζόμενη εν μέρει στην Παλαιά Διαθήκη. Αλλά δανειζόταν ιδέες και από τον ελληνικό Πλατωνισμό, όπως το ότι τα αντικείμενα του υλικού κόσμου ήταν ατελείς αντικατοπτρισμοί αντικειμένων σε ένα ανώτερο, ουράνιο πεδίο. Πιο σημαντική ήταν η ενσωμάτωση της πλατωνικής ιδέας του Λόγου.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο On the way to Ithaca, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
Τρίτη, 30 Απριλίου 2013
Θέλω να πιστεύω ότι ως άθεος δεν προκαλώ στην καθημερινότητά μου, τουλάχιστον δεν προκαλώ επίτηδες. Δεν θα πάω να πιάσω τους πιστούς που γνωρίζω και να τους κάνω κήρυγμα ότι αυτά που πιστεύουν είναι μπούρδες, αν όμως βρεθώ σε μια συζήτηση θα πω τη γνώμη μου ξεκάθαρα και χωρίς να την ωραιοποιήσω για να μην παρεξηγηθεί κάποιος. Δεν θα επιβάλλω στον άλλον τι και πώς θα φάει, τι και πώς θα πιει, τι και πώς θα φορέσει, αλλά παράλληλα θα απαιτήσω να μην προσπαθούν οι άλλοι να επιβάλλουν τις προτιμήσεις τους σε μένα.
Έχω γνωρίσει πολλούς πιστούς (χριστιανούς, μιας και είναι η πλειοψηφία στην Ελλάδα), κυρίως νεαρούς σε ηλικία, οι οποίοι δηλώνουν ότι ακριβώς έτσι συμπεριφέρονται και αυτοί. Λένε ότι είναι ανοιχτόμυαλοι και όχι φανατικοί, ότι δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα με τους αλλόθρησκους/άθρησκους/άθεους και ότι δε θέλουν να επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε κανέναν. Δυστυχώς όμως, συχνά ανακαλύπτω πως αυτά ισχύουν στη θεωρία και μόνο, γιατί στην πράξη, όταν δηλαδή γνωρίσουν πραγματικά κάποιον διαφορετικό, με κάποιον μαγικό τρόπο όλα ανατρέπονται.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Τεμπέλικες Σκέψεις..., του ίδιου του αρθρογράφου, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
Η Λογική οδηγεί στην αθεΐα
Από πολύ μικρή ηλικία (περίπου 10 ετών) κατάλαβα πως η πίστη σε ρασοφόρους δασκάλους για τη Θρησκεία που πρέσβευαν και προπαγάνδιζαν δεν μπορούσε να με πείσει, διότι οι μυθιστορηματικές αντιφάσεις των γεγονότων που περιέγραφαν μου φαίνονταν κάθε άλλο παρά ως αληθινή ιστορία που θα μπορούσε να αφορά πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν και να τεκμηριωθούν με αποδείξεις. Μόνο ως παραμύθι για μικρά παιδιά ή για πρωτόγονους ανθρώπους, αδαείς, αφελείς, αγράμματους, θα μπορούσε να έχει απήχηση...
Επειδή, δε, θεωρούσα τον εαυτό μου κάθε άλλο παρά αφελές άτομο –ακόμα και στην προεφηβική ηλικία μου–, αποφάσισα να απέχω συνειδητά από τα θρησκευτικά στο σχολείο στην πέμπτη τάξη του δημοτικού, με όλες τις τότε προβλεπόμενες επιπτώσεις για τη διαγωγή μου. Από τη μεριά της μητέρας μου –πίστη μέχρι κόκαλο στην εβραιοθεοκρατία– είχα διαρκή πολεμική στάση, συμπεριφορά και πιέσεις, ενώ ο πατέρας μου αντίθετα επικροτούσε και υποστήριζε την αθεϊστική στάση μου.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο sfrang, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
Αρκεί να διαβάσεις το σωστό βιβλίο!
Μεγαλωμένη σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, από γονείς τυπικά θρήσκους, δεν άργησα ιδιαίτερα να αποδεσμευτώ… αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Βαφτίστηκα όπως όλα τα παιδάκια πριν γίνω ενός έτους καλά καλά. Φυσικά στο σχολείο ήμουν πρώτη στα θρησκευτικά, πήγαινα κατηχητικό και ομολογώ ότι μου άρεσε κιόλας –το σταμάτησα μόλις στα 16.
Χορεύαμε παραδοσιακούς χορούς, παίζαμε χριστιανικά θεατρικά έργα (έχω διαπρέψει ως άγγελος) και φυσικά οι κατηχήτριές μας κάθε Σάββατο μας έλεγαν ωραίες ιστορίες με ηθικά διδάγματα. Θυμάμαι μας υποχρέωναν να φοράμε φούστες, αλλά εγώ δεν φόραγα καθότι ολίγον στρουμπουλή δεν με κολάκευαν και το ένιωθα...
Παρόλο που, όπως προείπα, οι γονείς μου δεν ήταν τρελαμένοι με τη θρησκεία, είχα μια θεία και μια γιαγιά πολύ φαν του θεσμού! Ειδικά με τη θεία μου έχω γυρίσει όλα τα μοναστήρια της Πελοποννήσου!
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο sfrang, όπου και γίνεται ο σχολιασμός.
Καταρχάς, προτείνω έναν τίτλο για τον Πειραιώς Σεραφείμ: ο Πάτερ Μποζόνιος. Ε, άμα θες να 'χεις γνώμη και για τη σωματιδιακή φυσική, σου αξίζουν τέτοιες τιμές.
Σοβαρά τώρα, αναρωτιόμουν χθες βράδυ γιατί το μποζόνιο Χιγκς κι η (πιθανή) ανακάλυψή του ενόχλησαν τόσο τον Σεβασμιότατο. Ήταν το παρατσούκλι, «σωματίδιο του Θεού»; Τότε γιατί δεν είχαν κανένα πρόβλημα τόσοι άλλοι χριστιανοί ιερωμένοι; Έριξα μια ματιά στο ίντερνετ και είδα π.χ. ότι το Πατριαρχείο Μόσχας συνεχάρη τους επιστήμονες, διάφοροι προτεστάντες πάστορες ήταν θετικοί (εδώ κι εδώ), γενικά ο χριστιανικός κόσμος μοιάζει να 'ναι θετικός και να μην ενοχλείται από την ονομασία «σωματίδιο του Θεού». Θα πρέπει να αισθάνεται πολύ μόνος ο Πάτερ Μποζόνιος. Θυμήθηκα λοιπόν ότι τον Μάρτιο είχε κάνει μια κακεντρεχή ανακοίνωση για την Μπακογιάννη, τότε που αποκαλύφθηκε ότι ο σύζυγός της έβγαλε χρήματα στο εξωτερικό (ο Μποζόνιος τα είχε μαζί της από παλιότερα, επειδή η Ντόρα τον κατηγόρησε κάποτε για τις συνωμοσιολογίες του, και με την αποκάλυψη για τον Κούβελο ένιωσε ότι τιμωρήθηκε η αναιδής πολιτικός): «Δεν πέρασε ένας χρόνος και ο Πνευματικός Νόμος λειτούργησε με εκκωφαντικό τρόπο... η δύναμις του Πνευματικού Νόμου διά μίαν εισέτι φοράν εναργέστατα έδρασε».
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο V for Valis (του ίδιου του αρθρογράφου), όπου και γίνεται ο σχολιασμός. Σύμφωνα, δε, με τα οινοπνευματικά του δικαιώματα, ας πιούμε κι ένα ποτηράκι στην υγειά του.
