Atheia.gr | Ένα συλλογικό ιστολόγιο για την Αθεΐα

Πού γίνεται ο σχολιασμός;

Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.

Genesis v2.0

11 September 2009

Comments Off

Αρθρογράφος: Geysser

Ας υποθέσουμε για μια στιγμούλα ότι ο Θεός υπάρχει. Ας προχωρήσουμε λίγο παραπέρα και ας προσθέσουμε στην υπόθεσή μας ότι, όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι και συγκεκριμένος, κατά το Χριστιανικό δόγμα: παντοδύναμος, πανάγαθος, έφτιαξε το Σύμπαν σε επτά ημέρες (πράγμα που αφήνει χώρο για πολλές υποθέσεις σχετικά με το τι έκανε πριν), επεμβαίνει στα καθ’υμάς, ακούει προσευχές, ανταμοίβει τους – κατ’αυτόν- καλούς και τιμωρεί τους κακούς (καμίνι Νο 17 παρακαλώ!). Ας κάνουμε ένα review, έτσι;

Η πρώτη μέρα ήταν το στάδιο pre-production. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανάψει το φώς και να δημιουργήσει χώρο για το Σύμπαν. Τα πρώτα προβλήματα φάνηκαν εκεί, καθώς ο χώρος του βγήκε πολύ μεγαλύτερος απ’ότι υπολόγιζε, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να τον γεμίσει επαρκώς (είναι γνωστό ότι ο Θεός πάσχει από horror vacui). Ακόμα και σήμερα, το Σύμπαν που έφτιαξε ο Θεός είναι κατά ενενήντα έξι τοις εκατό άδειο.

Την δεύτερη μέρα ο Θεός έκανε μια γενική προετοιμασία για το project “Γη”. Το βασικό στάδιο ήταν ο διαχωρισμός των υγρών και των στερεών μέσω ενός καινούριου υλικού, που ονομάστηκε “ουρανός”, το οποίο όμως απέτυχε, καθώς όλα τα υλικά κατακάθισαν αφήνωντας τον χώρο πάνω από το διαχωριστικό, εντελώς άδειο.

Την τρίτη μέρα καταπιάστηκε με το κυρίως project, την Γη. Και πάλι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι πήγε στραβά, καθώς, κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης των βασικών υλικών, το εβδομήντα τοις εκατό της επιφάνειας πλημμύρισε, αφήνωντας μόνο το υπόλοιπο τριάντα για ό,τι θα επακολουθούσε. Τα λάθη συνεχίστηκαν, καθώς μεγάλες περιοχές είτε ερημοποιήθηκαν είτε πάγωσαν, συρρικνώνοντας κι άλλο την ωφέλιμη επιφάνεια του πλανήτη. Μην έχωντας τον απαιτούμενο χρόνο, πάγωσε το terraforming και προχώρησε στο επόμενο στάδιο, την δημιουργία φυτών. Κι ενώ τα περισσότερα είδη αποδείχτηκαν επιτυχημένα, η κατανομή τους έγινε με πολύ πρόχειρο τρόπο, καθώς σε μερικές περιοχές στριμώχτηκαν ασφυκτικά, ενώ σε άλλες μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό κατάφερε να φτάσει.

Η τεταρτη μέρα ήταν , κατά γενική ομολογία, δείγμα της προχειρότητας του όλου σχεδίου. Ένα τραγικό λάθος διεπιστώθη – δεν είχαν φτιαχτεί ακόμα τα άστρα και ο Ηλιος της Γης – και, στην προσπάθεια να διορθωθεί, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Πολλά άστρα άρχισαν να σκάνε με απίστευτη βιαιότητα, άλλα βγήκαν πολύ μικρά αλλά βαριά, άλλα βγήκαν ανεπανόρθωτα ογκώδη και κρύα, ενώ μερικά βγήκαν με τόσο λανθασμένη αναλογία βάρους/όγκου, που άρχισαν να καταπίνουν τα πάντα γύρω τους. Μέσα στον γενικό πανικό, ευτυχώς ο θεός κατάφερε να πετύχει τον Ήλιο της Γης, όχι όμως τελείως, καθώς η ενδεδειγμένη διάρκεια λειτουργίας του βγήκε σχετικά μικρή. Πάντως λειτουργούσε.

Η πέμπτη μέρα αποδείχθηκε εντελώς αποτυχημένη. Ίσως στο πιο μεγαλεπιβολο στάδιο του σχεδίου, την δημιουργία ζωής, τα σχέδια των περίπου δέκα εκατομμυρίων ειδών αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικά, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Κρίνωντας την άμεση αντικατάσταση τους επιβεβλημένη, προσπάθησε να δημιουργήσει εκ νέου τα ζώα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, στην σημερινή εποχή, από τα περίπου εκατό εκατομμύρια είδη που έφτιαξε, μόνο το ένα τοις εκατό υπάρχει και λειτουργεί ακόμα.

Η έκτη μέρα ήταν και η τελευταία. Ο Θεός δημιουργησε τον άνθρωπο – με αρκετά λάθη στον αρχικό σχεδιασμό, ιδιαίτερα στον σκελετό του είδους, τα οποία όμως παραβλέφθησαν ως “ασήμαντα” – και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο της κυριαρχίας του. Οι δυσλειτουργίες όμως των πρώτων δειγμάτων (και ιδιαίτερα του θηλυκού δείγματος το οποίο εμφανίστηκε απαράδεκτα έξυπνο, εν αντιθέσει με το αντίστοιχο αρσενικό που αποδείχτηκε εντελώς μαλάκας) ήταν τόσες πολλές, ώστε κατάφεραν αξιοθαύμαστα να καταστρέψουν τα πάντα. Η κατάσταση δεν διορθώθηκε ποτέ, ενώ οι ελάχιστες απόπειρες του Θεού για αλλαγή (μια εκ των οποίων ήταν και ένα πλήρες reboot με την χρήση Κατακλυσμού) αποδείχθηκαν μάταιες.

Η έβδομη μέρα δεν αξίζει καν αναφοράς. Η έβδομη μέρα καθορίστηκε ως ρεπό, ενώ μια πρώτη αναφορά του σχεδίου από τον ίδιο τον Θεό δημιουργεί πολλά ερωτήματα ως προς την αντικειμενικότητά της, καθως εμφανίζει το project ως “επιτυχημένο”, και τον ίδιο τον Θεό ως “ικανοποιημένο”.

Σχετικά με την όγδοη μέρα, οι πληροφορίες που έχουμε είναι ασαφείς. Πιθανότατα την όγδοη μέρα, ο θεός έθεσε υποψηφιότητα για το βραβείο “Αρχιτέκτονας της Χρονιάς”. Φυσικά, η αίτησή του απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Συνέχεια…

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Adequatio intellectus et rei, όπου γίνεται ο σχολιασμός.

Παραλογισμοί (ή μαζοχιστικές τάσεις);

7 September 2009

Comments Off

Αρθρογράφος: Iokaste

Κάτι που μου κάνει εντύπωση σήμερα, είναι το πόσα πολλά άτομα δεν έχουν εξοικειωθεί με τον εαυτό τους, δεν νιώθουν άνετα με την φύση τους και φυσικά αυτό τους το συναίσθημα αντανακλάται και στους άλλους. Όπως είναι αναμενόμενο αυτό δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και στην ψυχολογία τους γιατί είναι σημαντικό για την ψυχική ισορροπία του κάθε ανθρώπου να γίνεται αποδεκτός από τον κοινωνικό του περίγυρο όπως είναι – και στην τελική ανάλυση για αυτό ακριβώς που είναι. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως πρέπει να επαναπαύεται και να μην διορθώνει κάποια ελαττώματα του, αλλά αναφερόμουν κυρίως σε θέματα που δεν μπορούν να αλλάξουν. Θα εμβαθύνω στην συνέχεια, κυρίως με τα δύο παραδείγματα που αποτέλεσαν και την πηγή έμπνευσης για το παρόν άρθρο.

Στο παιδικό μυαλό μου η θρησκεία ήταν ένα αποκούμπι, ένας τρόπος για να βρεις τον εαυτό σου, ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, μια οδός που οδηγεί στην εξερεύνηση του εαυτού μας και στην αυτογνωσία. Οι ιερείς ήταν οι συνοδοιπόροι και οι οδηγοί μας σ’αυτό τον δρόμο, είχαν γνώσεις και σοφία που εγώ δεν είχα, είχαν κάνει ενδοσκόπηση με τρόπο που δεν ήξερα να κάνω και – μαζί με την φιλανθρωπία – σκοπός τους ήταν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο να είναι καλά με τον εαυτό του.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την έκπληξή μου όταν ανακάλυψα κάποια στιγμή στην ζωή μου πως όχι μόνο δεν ισχύει αυτό, αλλά συμβαίνει μάλλον το αντίθετο τις περισσότερες φορές. Η εκκλησία καταδικάζει συμπεριφορές που πηγάζουν από την φύση του ανθρώπου, πολύ συχνά καταδικάζει και την ίδια την φύση του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι τύψεις και ενοχές εκεί που κανονικά δεν θα υπήρχαν. Με λίγα λόγια ενισχύει την προσωπική ανασφάλεια αντί να την καταπραΰνει, κλείνει τα μάτια στις ανάγκες των ανθρώπων και τους κάνει να αισθάνονται άσχημα γι’αυτές. Το πιο τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι κατά την γνώμη μου πως για έναν πιστό η άποψη της εκκλησίας (λογικά) έχει ιδιαίτερο βάρος, δεν είναι δηλαδή σαν να τον απορρίπτει κάποιος άγνωστος, του οποίου οι ιδέες μπορεί και να μην έχουν καμία σημασία, αλλά σαν να τον απορρίπτει κάποιος που αγαπάει, κάποιος στον οποίο περίμενε να βρει στήριγμα και συμπαράσταση.

Γυναίκες

Παρόλο που δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα τότε, δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ το παρακάτω περιστατικό:

Πρέπει να πήγαινα γυμνάσιο, ήταν Πάσχα και νήστευα μια βδομάδα– γιατί το ήθελα, ήταν σημαντική η «θεία» κοινωνία για μένα τότε – κάποιες μέρες ακόμα και το λάδι, για να πάω να κοινωνήσω το Μεγάλο Σάββατο. Την Μεγάλη Παρασκευή με «τίμησε» με την παρουσία της η έμμηνος ρύση μου και δεν με άφησαν να κοινωνήσω, γιατί λέει τότε είμαστε βρώμικες εμείς οι γυναίκες. Δεν φτάνει που πονούσα δηλαδή τα άκουσα κι από πάνω… Τότε δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία αλλά σιγά σιγά συνειδητοποίησα πως η θέση της γυναίκας στην θρησκευτική ζωή της χώρας μας είναι πολύ υποβαθμισμένη.

Σύμφωνα με την εκκλησία οι γυναίκες ευθύνονται για το προπατορικό αμάρτημα το οποίο φέρουν στους ώμους τους για πάντα προφανώς και γι’αυτό αντιμετωπίζονται πολύ συχνά σαν ένας ενοχλητικός πειρασμός – γι’αυτό και δεν επιτρέπεται η είσοδός τους στα μοναστήρια (να πληρώνουμε φόρους για να υπάρχουν όμως μπορούμε φυσικά) ή στο ιερό. Είναι άλλωστε σαφές στην Βίβλο πως πάντα μια γυναίκα φταίει για όλα:

Οι δύο κόρες του Λωτ τον μέθυσαν, τον παραπλάνησαν και έμειναν και οι δύο έγκυες από τον πατέρα τους (Γένεση, 19:30-36)
Ο Σολόμωντας είχε αρκετές γυναίκες και ερωμένες (πράγμα απόλυτα θεμιτό για έναν άντρα προφανώς) οι οποίες τον παρέσυραν στο να λατρεύει κι άλλους θεούς και αυτό οδήγησε στην πτώση του (Βασιλέων 11)
Η Σαλώμη με τον προκλητικό χορό της ανάγκασε τον Ηρώδη να σκοτώσει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Για το ιερό βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος, απλά θεωρούμαστε λίγο κατώτερα όντα από τους άντρες, ας μην κοροϊδευόμαστε. Όσο και να ωραιοποιούμε κάποια πράγματα η αλήθεια είναι μία και δεν αλλάζει – πως αλλιώς εξηγείται το ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ιέρειες και γενικά δεν μπορούμε να έχουμε καμία άποψη και ανάμειξη στο θέμα της θρησκείας (εκτός από όταν πρόκειται για οικονομική ενίσχυση);

Στην βίβλο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα, αρχικά ανήκουν στον πατέρα τους και στην συνέχεια στον σύζυγό τους:

Για αρχή η γυναίκα δημιουργήθηκε από τα πλευρά του άντρα, ως βοηθός και σύντροφος του γιατί δεν βρήκε ο Θεός κάποιο ζώο από αυτά που είχε ήδη δημιουργήσει κατάλληλο για αυτή την δουλειά – ιδέα η οποία για αιώνες στήριζε την άποψη πως οι άντρες είναι ανώτεροι (Γένεση, 1:27 – 3:24)
Μια σύζυγος η οποία τελικά δεν ήταν παρθένα θα έπρεπε να λιθοβοληθεί από τους άντρες του χωριού της – είναι περιττό να αναφέρω πως για τους άντρες αντίστοιχα όμως δεν υπάρχει κάτι; (Δευτερονόμιον 22:13 – 21)
Οι άντρες γενικά μπορούσαν να παντρευτούν ή να έχουν όσες ερωτικές συντρόφους θέλουν, είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα πραγματικά που δεν μπορώ να τα παραθέσω όλα εδώ. Ενδεικτικά να αναφέρω τον Αβραάμ (ο οποίος είχε 2 συζύγους και μια ερωμένη), τον Μωυσή οποίος είχε 2 γυναίκες και τον Σολομώντα, ο οποίος είχε 700 συζύγους και 300 ερωμένες (πως τα κατάφερνε αναρωτιέμαι….)
Το «αγαπημένο» μου εδάφιο φυσικά είναι αυτό που ο Λωτ δίνει τις 2 παρθένες του κόρες στο πλήθος στα Σόδομα για να τις βιάσουν για να προστατέψει τους 2 καλεσμένους του. Μετά από αυτό ο Λωτ θεωρείται άξιος σωτηρίας ως αγνός και ξεχωριστός μέσα στο χάος των αμαρτωλών όταν καταστρέφεται η πόλη… Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου;;; (Γένεση, 19:8)
Έξοδος 20,21. Τι να πρωτοπεί κανείς εδώ, γίνεται προφανές πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του πατέρα της, αφού αναφέρεται πως μπορεί να την πουλήσει για σκλάβα, πως αν κάποιος την αποπλανήσει και την οδηγήσει στο να χάσει την παρθενιά της πρέπει είτε να την παντρευτεί (να αναλάβει αυτός την ιδιοκτησία της δηλαδή) ή να δώσει χρήματα στον πατέρα της για την ζημιά που έκανε στην περιουσία του και διάφορα τέτοια ωραία…

Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς πάρα πολλά. Βέβαια θα βιαστούν να πουν κάποιοι χριστιανοί πως ο Χριστός ακύρωσε τα πάντα και μίλησε για ισότητα – όμως ακόμη και στην διδασκαλία του όπως αποδίδεται στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν σημεία αντίφασης, άλλοτε δηλαδή αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν ίσα πλάσματα και άλλοτε όχι. Για παράδειγμα είχε μόνο αρσενικούς μαθητές, στο κατά Μάρκον ευαγγέλιο παρουσιάζεται να δέχεται τον γάμο μιας χήρας με τον αδερφό του πρώην άντρα της χωρίς να θεωρείται απαραίτητη η γνώμη της ίδιας. Στο κατά Ματθαίον αποκάλεσε μια γυναίκα που τον παρακάλεσε να εξορκίσει έναν δαίμονα από την κόρη της σκύλο – αν και λένε πως μάλλον δεν το έκανε επειδή ήταν γυναίκα αλλά επειδή δεν ήταν Εβραία, ήταν δηλαδή ρατσιστικός κι όχι σεξιστικός ο λόγος. Βέβαια στην συνέχεια της ιστορίας το μετάνιωσε και βοήθησε το κορίτσι.

Ας αναλογιστούν όμως οι πιστοί, ακόμη κι αν ήταν έτσι, ακόμη κι αν όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, αν οι πράξεις της εκκλησίας και η συμπεριφορά της απέναντι στις γυναίκες δείχνει κάτι τέτοιο. Γιατί τί να τις κάνω τις θεωρίες αν με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο; Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.

Ας δούμε λοιπόν τί γνώμη έχουν οι «άγιοι» πατέρες της εκκλησίας για το θέμα:

Αγ. Αυγουστίνος Ιππώνος (354 -430 μ.Χ): «Δεν μπορώ να βρω κάποια χρησιμότητα στην γυναίκα εκτός από το να εγκυμονούν». Να πλένουμε πιάτα ίσως;
Αγ. Θωμάς Ακινάτης (1225 – 1274): «Όσον αφορά την φύση, η γυναίκα είναι ελαττωματική και κακής σχεδίασης…». Ήθελα να ήξερα, κατά την γνώμη του ποιος μας σχεδίασε έτσι στραβά δηλαδή;;;
Μαρτίνος Λούθηρος (1483 – 1546): «Αφήστε τες να πεθάνουν στην γέννα, γι’αυτό υπάρχουν». Ευχαριστούμε…

Ξανά σε μια προσπάθεια να είμαι αντικειμενική, θα δεχτώ την άποψη πολλών πιστών πως αφενός τα περισσότερα από όλα αυτά ειπώθηκαν στο πνεύμα της εποχής τους, τότε οι γυναίκες ήταν κατώτερες γενικότερα οπότε έτσι τις αντιμετώπιζαν και οι χριστιανοί και αφετέρου πως τα τελευταία χρόνια η εκκλησία έχει κάνει πολλά βήματα στο να δεχτεί την ισότητα των δύο φύλων.

Θα προσθέσω όμως πως αυτό έγινε στα λόγια κυρίως κι όχι στις πράξεις. Επίσης τι αξία έχει τώρα πια; Όταν η υποτιθέμενη θρησκεία της αγάπης θα μπορούσε να κάνει την πραγματική διαφορά υποστηρίζοντας το δίκιο, όχι μόνο έκλεισε τα μάτια αλλά τάχθηκε ανοιχτά κατά των γυναικών. Όταν το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό κλίμα άλλαξε η αλλαγή της συμπεριφορά της μπορεί να ερμηνευτεί μόνο ως ένα έξυπνο παιχνίδι στον κόσμο του μάρκετινγκ αφού προκειμένου να μην χάσουν οπαδούς (=πελάτες) αλλάζουν λίγο τις τακτικές τους… Όμως εξακολουθώ να μην έχω ακούσει καμία επίσημη καταδίκη των όσων λέει η Βίβλος για τις γυναίκες κι ούτε έχω δει καμία ουσιαστική αλλαγή στην διάρθρωση της ηγεσίας της εκκλησίας. Μένουν λοιπόν στα λόγια για να εφησυχάσουν μερικούς, στις πράξεις όμως δεν αποδεικνύουν τίποτα.

Ομοφυλόφιλοι και άλλοι

Υπάρχουν βέβαια και χειρότερα. Οι ομοφυλόφιλοι δεν αντιμετωπίζονται καν σαν άνθρωποι, για την εκκλησία δεν έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται, δεν έχουν κανένα δικαίωμα βασικά και απορώ πως τους επιτρέπουν να ζουν (είμαι σίγουρη πως δεν το θέλουν αλλά δεν έχουν βρει λύση ακόμα). Και βλέπουμε «γλυκύτατους» παπάδες να ξεσηκώνονται και να μιλούν απαξιωτικά για ομοφυλόφιλα ζευγάρια που επιθυμούν να είναι μαζί και να ενωθούν με τα «ιερά» δεσμά του γάμου. Για την εκκλησία προφανώς οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι άξιοι να ανταλλάξουν όρκους αγάπης μπροστά στο θεό τους, η σεξουαλική τους προτίμηση θεωρείται διαστροφή και αρρώστια, η αγάπη που τους ωθεί στο να θέλουν να είναι μαζί αντιμετωπίζεται σαν χολέρα – και ξανά αναρωτιέμαι, αν ο θεός έφτιαξε τα πάντα τέλεια τότε γιατί η φύση αυτών των ανθρώπων είναι τόσο λάθος κατά την άποψη της εκκλησίας;

Ομοίως υπάρχει μια, «λογικότατη» για κάποιους, απαξίωση για διάφορους ανθρώπους:

Για αυτούς που δεν επιθυμούν να παντρευτούν και δεν επιθυμούν ούτε να μονάσουν ταυτόχρονα – όπως ακούσαμε τον Άνθιμο να λέει είναι πόρνοι με λίγα λόγια!!

Για αυτούς που επιλέγουν να μην συμμετέχουν στις ομαδικές τελετές (=> δεν συμμετέχουν και οικονομικά) αλλά προτιμούν να λατρεύουν την πίστη τους μόνοι τους.

Για αυτούς που δεν καταδικάζουν τους αλλόθρησκους – δεν είναι αρκετά φανατισμένοι με την θρησκεία τους προφανώς και δεν θέλουν να την διαδώσουν με κάθε τρόπο (πολέμους πχ) κι έτσι δεν φέρνουν περισσότερα χρήματα στην επιχείρηση…

Για αυτούς που δεν συμφωνούν στα πάντα με την εκκλησία – είναι αιρετικοί και εδώ που τα λέμε αυτό ισχύει για όλους σχεδόν, κάθε πιστός πιστεύει στα δικά του, αν το συνειδητοποιούσαν κάποτε ίσως να είχαμε καμιά θετική εξέλιξη στην ιστορία…

Όπως βλέπουμε οι λόγοι είναι «σημαντικοί» και όλοι «ανθρωπιστικού» ενδιαφέροντος, όπως αρμόζει στην «θρησκεία της αγάπης».

Συμπέρασμα

Δεν έχω απαιτήσεις από την εκκλησία να αλλάξει τις θέσεις της. Όχι, καθόλου δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο. Γιατί πραγματικά, αν μια θρησκεία αλλάξει, εκσυγχρονιστεί όπως λένε μερικοί, είναι η ίδια θρησκεία στην ουσία; Ή είναι μια νέα θρησκεία που ξεγελά τους οπαδούς της κρατώντας το ίδιο όνομα; Όχι, δεν περιμένω να αλλάξει η εκκλησία απλά αναρωτιέμαι:

Μα αφού η εκκλησία μερικούς ανθρώπους δεν τους θέλει, κι όχι μόνο δεν τους θέλει, τους προσβάλλει κιόλας, γιατί αυτοί επιμένουν να είναι χριστιανοί; Όταν η θρησκεία σου δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητά σου και σε κάνει να νιώθεις άσχημα για τα συναισθήματά σου και την φύση σου, δεν σου μπαίνουν έστω ιδέες πως κάτι δεν πάει καλά; Δεν είναι δυνατόν πράγματα που απλά συμβαίνουν (το να είμαι γυναίκα πχ), πράγματα που είναι φυσιολογικά και πάνω στα οποία δεν έχουμε καμία επιλογή και εξουσία να τα καταδικάζει κάποιος και να στιγματίζει τους άλλους για αυτά.

Είναι τόσο δύσκολο να δει κανείς πως μια θρησκεία που θέλει να δημιουργήσει ενοχές σε κάποιες ομάδες προφανώς και θα χρησιμοποιήσει αυτές τις ενοχές για να τους ελέγχει; Για να έχουν περισσότερη δύναμη κάποιες άλλες ομάδες; Καταρχάς μια θρησκεία που δεν γεμίζει αυτοπεποίθηση και δυναμισμό τα μέλη της είναι αποτυχημένη, γιατί υποτίθεται πως οι θρησκείες παρέχουν πνευματική καθοδήγηση κι έχουν ως σκοπό να δείξουν στους ανθρώπους πως μπορούν να ζουν καλά (αυτά τα χαριτωμένα λένε στο marketing που κάνουν τουλάχιστον). Φυσικά δεν περίμενα να προσπαθήσει να κάνει ο χριστιανισμός κάτι τέτοιο, γιατί καλά όλα αυτά τα ρομαντικά αλλά η ουσία πάντα είναι στις πράξεις – και στις πράξεις ο χριστιανισμός έχει αποδείξει επανειλημμένα πως δεν ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους αλλά για τους ιερείς, δεν ενδιαφέρεται για την ισότητα αλλά για την εξουσία, δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία του κόσμου αλλά για την ευημερία του κλήρου, δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία της σκέψης και των πράξεων αλλά για την υποδούλωση του πνεύματος, δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά για το πώς θα διατηρήσει το κύρος και την εξουσία του καταπατώντας τα…

Ωραίος είναι ο ρομαντισμός, ωραίες είναι οι ιστοριούλες περί θρησκείας της αγάπης, πάρα πολύ ωραία είναι όλα αυτά, όμως όταν γυρνάει ο άλλος στην πραγματική σου ζωή και σου λέει για παράδειγμα «αααα, είσαι ομοφυλόφιλος αρνούμαι να σε παντρέψω», πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου και να συνειδητοποιήσεις πως οι ωραίες ιστοριούλες απέχουν έτη φωτός από τις πράξεις, πως τα παραμυθάκια δεν θα σε βοηθήσουν στο να είσαι ευτυχισμένος και πως το μόνο που αξίζει να κάνεις είναι να απομακρύνεις από την ζωή σου όσους δεν μπορούν να σε δεχτούν για αυτό που είσαι…

Συνέχεια…

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Iokaste’s blog, όπου γίνεται ο σχολιασμός.

Οι άθεοι στο διαδίκτυο

29 August 2009

Comments Off

Αρθρογράφος: Αόρατη Μελάνη

Τον Μάρτιο του 2009 ο Διαγόρας ο Μήλιος δημοσίευσε μια ανάρτηση με τίτλο «Η αθεΐα στο διαδίκτυο» όπου προανήγγειλε την λειτουργία του ιστολογίου «Αθεΐα» και της ομώνυμης αγοράς. Ένα σχόλιο στην ανάρτηση εκείνη με έβαλε σε σκέψεις και με έκανε να προβληματιστώ για το πώς προβάλλεται η αθεΐα μέσα από το διαδίκτυο γενικά και μέσα από το blog και το forum «Αθεΐα» ειδικότερα. Παραθέτω το σχόλιο του blogger Aerosol (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Ξεπερνώντας τις γραφικότητες κάποιων σχολίων (επιτέλους, ήδη από τον Αριστοτέλη, η ηθική δεν ταυτίζεται με την θρησκεία, και κάποια από τα ασόβαρα “ερωτήματα” που τέθηκαν τα ξεπερνά ένας νοήμων άνθρωπος σαν παιδικές υστερίες…) πάω σε κάποια σημεία που μου κίνησαν το ενδιαφέρον:

“Κανένας σεβασμός στο παπαδαριό και την ορθόδοξη θρησκεία.”

“Έχω ήδη προμηθευθεί ένα σακκί πασατέμπους, έχω αράξει στην κουνιστή πολυθρόνα μου και αναμένω την έναρξη του “αθεο-Bellas TV”.

“Μια συζήτηση άθεου-θρήσκου σχετικά με τα πιστεύω τους δεν οδηγεί πουθενά και μερικές φορές κινδυνεύει να καταλήξει και σε καυγά.”

Δεν καταλαβαίνω από πού γεννιέται η ψευδαίσθηση πως μπορείς να προωθήσεις την οπτική σου, να υποστηρίξεις τις πεποιθήσεις σου, όταν δεν σέβεσαι αυτόν στον οποίο απευθύνεσαι. Η μεγάλη πλειοψηφία των “αθεϊστικών” θέσεων όπως προβάλονται σε blog και forum εξαντλείται στα εξής: ατέλειωτη τσαντίλα, επιθετικότητα απέναντι στους πιστούς, ταύτιση της θρησκευτικότητας με τους χριστιανούς παπάδες, ελλιπής γνώση των δογμάτων που καυτηριάζονται, ειρωνικά ευφυολογήματα. Στην ουσία μιλάμε για έλλειψη σεβασμού και αγάπης στον άνθρωπο (κάτι για το οποίο συχνά κατηγορείται το “αντίπαλο δέος”, οι πιστοί). Από τη στιγμή που ο αθεϊσμός -ή, έστω, ο σκεπτικισμός- διατείνεται πως ορμάται από επιθυμία να ελευθερώσει τον συνάνθρωπο από τον φόβο και την καταπίεση των δογμάτων είναι αξιοπερίεργο το πόσο συχνά αναλώνεται σε εφηβικές κραυγές του στυλ “κακούργα κοινωνία, τι ηλίθιοι που είναι όλοι”!

Σαν πιθανός αναγνώστης, και άνθρωπος που ενδιαφέρεται για το θέμα, δεν θα χάλαγα λεπτό από το χρόνο μου για ένα πόνημα που θα αναλώνεται -ας πούμε- στον Εφραίμ. Νομίζω πως υπάρχει τεράστια ανάγκη για έξυπνη συζήτηση. Συζήτηση που τελικό αποδέκτη δεν αρκεί να έχει τους ήδη συμφωνούντες γιατί τότε θα είναι κάτι σαν συνέλευση πολυκατοικίας που μαζεύεται και γκρινιάζει για το διπλανό γιαπί. Για να “διατηρείται η ποιότητα των δημοσιευμάτων σε υψηλά επίπεδα” είναι καιρός η σκέψη να ωριμάσει και οι παιδικές αρρώστιες (όπως το “άχτι”, ο “δίκαιος θυμός” και το “υπέροχο μένος”) να ξεπεραστούν. Θυμίζουν, εξάλλου, θρησκευτικό φονταμενταλισμό…

Η ομοιότητα στον τόνο των δυο πρώτων σχολίων που παράθεσα (από Greek Rider και Θου-βου) δυστυχώς δικαιώνουν το τρίτο (του Katsiosp). Και επιβεβαιώνουν πως οι δυο αντιμαχόμενες πλευρές έχουν, στην πραγματικότητα, το ίδιο πρόβλημα. Προτιμούν να έχουν εχθρούς να μάχονται (γιατί αυτό δίνει ταυτότητα στην ομάδα, ίσως;) παρά να αποκτούν φίλους με την στάση τους. Πιστεύω πως η μόνη περίπτωση να προκύψει κάτι ενδιαφέρον είναι να σπάσει κάποιος τον φαύλο κύκλο και να καταφέρει το… αδύνατο: να εκφραστεί με γνώση και ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΕΒΑΣΜΟ για τα πράγματα που τον απασχολούν και για τους ανθρώπους που θα ήθελε να αγγίξει. Όποιος το καταφέρει θα δει την άποψή του να κερδίζει έδαφος -και θα μάθει μερικά πράγματα για τον εαυτό του.

Το σχόλιο αυτό μπορεί να σταθεί από μόνο του σαν ανάρτηση.

Με βρίσκει σύμφωνη σε όλα όσα λέει.

Είναι γεγονός ότι στις διαδικτυακές συζητήσεις συχνά βλέπουμε την επιχειρηματολογία να εκπίπτει σε ειρωνικά ευφυολογήματα και ανεξέλεγκτη επιθετικότητα. Είναι μια θλιβερή πραγματικότητα. Διαβάζοντας ορισμένες συζητήσεις αναρωτιέται κανείς αν οι άνθρωποι που γράφουν ενδιαφέρονται πράγματι για τα θέματα που συζητούν ή γυρεύουν απλώς μιαν αρένα για να μονομαχήσουν. Κάθε σοβαρός αναγνώστης, βλέποντας τόσους σχολιαστές να υπερασπίζονται την αθεΐα με μένος, επιθετικότητα, προκλητικότητα και αδιαλλαξία, είναι επόμενο να χάσει πάσα ιδέα όχι μόνο για τους υπερασπιστές της αθεΐας αλλά και για την ίδια την αθεΐα.

Η θρησκεία έχει συχνά κατηγορηθεί ότι είναι επικίνδυνη γιατί οδηγεί στην μισαλλοδοξία και ωθεί τους οπαδούς της στην βία. Μήπως η επιθετική στάση και συμπεριφορά πολλών άθεων είναι εύλογο να μας οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα; Μπορεί κανείς να φανατιστεί με οτιδήποτε – από πολιτική ιδεολογία μέχρι συνταγές μαγειρικής. Ωστόσο παρατηρούμε εντονότερο φανατισμό σε ορισμένους χώρους (λόγου χάρη ποδόσφαιρο) από όσο σε άλλους. Η έντονη παρουσία φαινομένων φανατισμού στον χώρο της αθεΐας με προβληματίζει έντονα και με απογοητεύει βαθιά.

Ίσως όμως εν μέρει το φαινόμενο αυτό να είναι αν όχι δικαιολογημένο τουλάχιστον κατανοητό, τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο. Μέρος της απάντησης ίσως βρίσκεται σε ένα σημείο που θίγει ο Αεροζόλ στο σχόλιό του: ταύτιση της θρησκευτικότητας με τους χριστιανούς παπάδες.

Πράγματι είναι μεγάλο λάθος να ταυτίζουμε την θρησκευτικότητα με τους λειτουργούς του συγκεκριμένου δόγματος, και μάλιστα μόνο με τους ανάξιους λειτουργούς. Ωστόσο είναι φυσικό, λογικό και αναμενόμενο να ασχολείται κανείς με αυτό που έχει δίπλα του. Τυχαίνει να ζούμε σε μια χώρα όπου ορθόδοξος χριστιανισμός πριμοδοτείται από το κράτος με φοροαπαλλαγές, χορηγίες, προβολή από τα ΜΜΕ, κατήχηση μέσω κρατικής παιδείας. Η επαφή των περισσότερων Ελλήνων με την θρησκευτικότητα έγινε μέσα από τον ορθόδοξο χριστιανισμό. Οι λειτουργοί του παρουσιάζονται ως άξιοι τεράστιου σεβασμού και υπεράνω πάσης υποψίας.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που μου λέγανε ότι πρέπει να φιλώ το χέρι του παπά, κι εγώ δεν ήθελα, και αναρωτιόμουνα αν ήταν πολύ αγενές να το αποφύγω. Όταν μεγάλωσα έπαψα να το κάνω, αλλά για πολλά χρόνια ένιωθα αμηχανία κάθε φορά που έβλεπα παπά στο δρόμο. Ντρεπόμουν που δεν του φιλούσα το χέρι. Χρειάστηκε να φτάσω σχεδόν 40 χρονών για να μπορέσω να απαλλαγώ από την αίσθηση ότι οι ιερείς είναι κάτι το «ξεχωριστό» και πρέπει να τους φερόμαστε διαφορετικά από ό,τι στους άλλους ανθρώπους. Υπ’ όψιν ότι δεν μεγάλωσα σε πολύ θρήσκα οικογένεια και ήμουν άθεη από τα 25 μου περίπου.

Όταν λοιπόν έχεις γαλουχηθεί έτσι, είναι αναμενόμενο να αντιδράς. Ως ένα σημείο είναι και επιθυμητό. Χρειάζεται να υπάρξει αντίδραση ώστε να πάψει κάποτε η διακριτική μεταχείριση υπέρ ενός θρησκεύματος. Από ένα σημείο και μετά, όμως, αν επιμένουμε στην επιθετική προσέγγιση, χάνουμε τη μπάλα. Γινόμαστε γραφικοί, προκλητικοί, αδιάλλακτοι, μισαλλόδοξοι. Κάθε συζήτηση και διαπραγμάτευση καθίσταται πλέον αδύνατη.

Πραγματικά δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το συμπέρασμα του Αεροζόλ, να το επαναλάβω και να το τονίσω: χρειάζεται να σπάσουμε τον φάυλο κύκλο της αντιπαράθεσης και να εκφραστούμε για τα θέματα που μας απασχολούν με τεράστιο σεβασμό προς τους συνομιλητές μας, τους αναγνώστες μας, τους ακροατές μας, με τεράστιο σεβασμό προς τον ίδιο τον εαυτό μας.

Συνέχεια…

[Η παρούσα ανάρτηση έχει δημοσιευτεί επίσης στο forum Αθεΐα]

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Αόρατη Μελάνη, όπου γίνεται ο σχολιασμός.

Πράγματα που μου έμαθε ο χριστιανισμός

27 August 2009

Comments Off

Αρθρογράφος: Birch

Πράγματα που μου έμαθε ο Χριστιανισμός

Είμαστε όλοι καταδικασμένοι εξαιτίας δυο χίπηδων που έφαγαν ένα μήλο
Δε μετράει το πόσο κακό είναι αυτό που κάνεις, αρκεί να το εξομολογήσεις σε έναν παπά μετά, αποκτώντας έτσι την πρώτη θέση στα κουτσομπολιά στην γειτονιά.
Οι Παναγία ήταν μια οντότητα που αποτελούνταν από ένα δίκτυο χιλιάδων γυναικών. Εξού και η Παναγία η Παντάνασσα, Οδηγήτρια και Γρηγορούσσα και πολλές άλλες.
Ο Θεός έχει σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας, καθώς εκτός τις τρεις βασικές του μορφές, ο Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα βιώνει τις εμπειρίες μας και τα συναισθήματα μας και γνωρίζει τα πάντα για μας. Ώντας πανταχού παρών, ο Θεός είναι εσύ, αυτός και όλοι μαζί.
Ο Ιησούς, μια διάσταση του Θεού, μας καταδίκασε σε αιώνια αμαρτία. Άφησε έγκυο μια γυναίκα με τον εαυτό του, γεννήθηκε μέσω αυτής, μας έμαθε να επανορθώνουμε για τα πράγματα που εκείνος μας προκάλεσε και μετά αυτοκτόνησε για να μας σώσει από αυτά.
Και όλα αυτά τα έκανε ο Θεός για εμάς.
Παρόλα αυτά, με μεγάλη ευκολία σε καταδικάζει σε αιώνια βασανιστήρια επειδή σε δημιούργησε, αν κάνεις κάτι που προσβάλει την κρίση του.
Ο Θεός είναι η αιτία ενός μεγάλου παράδοξου, αφού δημιούργησε τους φυσικούς νόμους και όμως συνεχίζει να τους αψηφάει.
Ο Θεός έπλασε τον υλικό κόσμο για να χαίρεται τα αγαθά ο άνθρωπος, παρόλα αυτά τον προειδοποιεί ότι η χρήση τους και η απόκτηση τους είναι αμαρτία.
Και όμως βλέπεις τους πνευματικούς μας πατέρες να χρησιμοποιούν οχήματα για τις μετακινήσεις τους, καθώς και χρυσά κοσμήματα που ο μέσος άνθρωπος δε πρόκειται ούτε να ακουμπήσει στη διάρκεια της ζωής του.
Επίσης σατανικά υλικά αγαθά όπως το ψωμί (άρτος) είναι ιερά όταν προσφέρονται σε ναό για να ικανοποιηθεί ο Άγιος.
Ο οποίος διορίστηκε έτσι από ένα τσούρμο παχύσαρκους γέρους.
Οι Ανώτατοι Ιερείς είναι συγχρόνως TV Περσόνες, διπλωμάτες και επιχειρηματίες.

Απορίες που μου γεννήθηκαν

Αφού η ζωή μακριά από τον Θεό είναι τόσο βασανιστική, γιατί γεννιόμαστε, για να έχουμε καλό ερώτημα;

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Birchlieu, όπου γίνεται ο σχολιασμός.

2009 – Χρονιά Αστρονομίας και Δαρβίνου

20 August 2009

Comments Off

Αρθρογράφος: Nespa45

Το 2009 έχει ονομαστεί Διεθνές Ετος Αστρονομίας καθώς είναι η 400ή επέτειος της χρήσης του τηλεσκοπίου από τον Γαλιλαίο. Παράλληλα είναι και η 200ή επέτειος από τη γέννηση του Δαρβίνου και έτσι το 2009 ονομάστηκε δικαίως και Έτος Δαρβίνου. Και οι δύο επέτειοι έχουν ισχυρούς λόγους ύπαρξης και είμαστε ανήμποροι να αποφασίσουμε ποια είναι η σημαντικότερη. Φυσικά πρόκειται για ένα άδικο ερώτημα. Ο Γαλιλαίος και ο Δαρβίνος εργάστηκαν σε διαφορετικά πεδία, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και κάτω από διαφορετικές κοινωνικές πιέσεις. Παρ΄ όλα αυτά το ερώτημα παραμένει: Ποιος από τους δύο γκρέμισε την ανθρωπότητα από το βάθρο της; Ο άνδρας που έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά το τελευταίο μιας σειράς ζώων; Ή ο άνθρωπος που κατέδειξε υπεράνω πάσης αμφισβήτησης ότι η Γη δεν είναι το κέντρο κανενός;

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ebkA002-LJY]

Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Nespa-theories, όπου γίνεται ο σχολιασμός.