Πού γίνεται ο σχολιασμός;
Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.
|
|
|
Άρειος Πάγος, Αθήνα: η χάλκινη μνημειακή στήλη με την καινοδιαθητική περικοπή για τον «άγνωστο θεό».
«Ἀφοῦ ἐστάθηκε ὁ Παύλος ἐν μέσω τοῦ Αρείου Πάγου εἶπε· “ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐγώ σᾶς θεωρῶ ὡς τούς περισσότερον θρήσκους ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Διότι, καθώς ἐπερνοῦσα τούς δρόμους τῆς πόλεώς σας καί ἔβλεπα μέ προσοχήν τά ἱερά πού σέβεσθε, εὑρῆκα καί ἕνα βωμόν εἰς τόν ὁποῖον ἦτο χαραγμένη ἡ ἐπιγραφή: Εἰς τόν ἄγνωστον Θεόν. Αὐτόν λοιπόν τόν ὁποῖον σέβεσθε χωρίς νά τόν γνωρίζετε, αὐτόν ἐγώ κηρύττω εἰς σᾶς.”» [1]
Πασίγνωστη η μαρτυρία τού Παύλου. Πόσες και πόσες φορές δεν την ακούσαμε να χρησιμοποιείται ως απόδειξη σπερματικού Λόγου και προφητικής αναμονής των αρχαίων Ελλήνων για τον Έναν και Μοναδικό αληθινό Θεό: τον ιουδαιοχριστιανικό Γιαχβέ; Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι ακριβώς έτσι όπως διατείνονται οι χριστιανοί απολογητές.
Κι αυτό δεν αποτελεί αυθαίρετο συμπέρασμα μιας ισχνής μειοψηφίας κακόπιστων αμφισβητιών, αλλά θέση με την οποία συντάσσεται ένα σημαντικό κομμάτι των ειδικών που ασχολήθηκαν με το θέμα.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Τι εστίν αλήθεια, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Περί τελειότητας, ηθικής και αθεϊστικής αναγκαιότητας
Ο άνθρωπος επινόησε το θεό στην αρχή από φόβο, αποδίδοντας σ’ αυτόν ό,τι άγνωστο στη φύση τον τρόμαζε. Μετά φαντάστηκε το θεό τέλειο για να διαφέρει από τον ίδιο και ανυπεράσπιστος απ’ τις δυνάμεις της φύσης να αναζητά προστασία κοντά του.
Παράλληλα όμως γεννήθηκε και η επιθυμία του να του μοιάσει. Έτσι φαντάστηκε ότι είναι μέρος του και μια μέρα θα επιστρέψει στην αιώνια κατοικία. Η επιστροφή ήταν σκοπός. Ο πιο ιερός σκοπός. Ο έσχατος σκοπός. Το έσχατο τέλος! Γι’ αυτό, τέλος και τελειότητα έχουν την ίδια ρίζα.
Είναι αλήθεια ότι, σε αυτό, όλες οι θρησκείες συμφωνούν.
Η κοινωνική βελτίωση ήταν, είναι και θα είναι μέλημα κάθε συνετού ανθρώπου και η σχετική τελειοποίησή του κοινός πόθος από την Ανατολή μέχρι τη Δύση. Οι λεγόμενες «αποκαλυπτικές» θρησκείες παρουσιάζουν τον άνθρωπο σαν “τέλειο ον” ή καλύτερα σαν τέλειο δημιούργημα για να δικαιολογήσουν παράλληλα και τον τέλειο Δημιουργό του!
Ο Ιουδαίος Φίλων (αρχές του 1ου αιώνα) από την Αλεξάνδρεια. ήταν ο πρώτος φιλόσοφος που συνδύασε την Ελληνική φιλοσοφία με την πίστη… εξ αποκαλύψεως. Την Ιουδαϊκή θεολογία την ανακάτεψε με τον Πλατωνισμό και το Στωικισμό, δημιουργώντας μια πνευματική ιεραρχία που επεμβαίνει όχι μόνο στις υποθέσεις των ανθρώπων (θεία πρόνοια) αλλά έχει τη δυνατότητα να αναστέλλει ακόμα και τους νόμους της φύσης!
Εκείνο τον καιρό περίπου οι Γνωστικοί δίδασκαν πως η Γνώση και η Τελειότητα, αποκαλύπτονται μέσα στην καρδιά του Πατρός (Διδαχή). Όποιος θα δεχτεί τη γνώση με αυτό τον τρόπο ξέρει από που κατάγεται και που πηγαίνει… Η σοφία σαν Λόγος, η Διδαχή σαν έκφραση και η Γνώση σαν αποκάλυψη.
Ο Πορφύριος αντίθετα με τη χριστιανική άποψη περί σωτηρίας, πίστευε ότι ο θεός δε θίγεται από την ανθρώπινη αμαρτία εξασκώντας θεοδικία στους ανθρώπους. Η ιδέα των χριστιανών περί σωτηρίας, για τον Πορφύριο, ήταν χυδαία και σκανδαλώδης, ενώ το πλατωνικό δόγμα της τελειότητας απουσίαζε παντελώς από τη φιλοσοφία των χριστιανών. Η τελευταία κήρυττε «άλογη πίστη σε ένα θεό που ικανοποιείται και κερδίζεται με θυσίες και προσευχές». Όμως αυτά δε συγκινούν το θεό και δεν τον οδηγούν στη θέωση. Οι ανόσιες πράξεις δεν επηρεάζουν το θεό παρά τον άνθρωπο που εξαιτίας τους χάνει τον ορθό δρόμο προς το αυτόν. Ούτε το σώμα, πίστευε, ήταν η φυλακή της ψυχής. Ήταν το όχημα που οδηγούσε την ψυχή στο θεό μέσω της επίγειας ζωής με οδηγό την αρετή. Ο σοφός δε χρειάζεται την τελετουργική μαγεία για να καθαρίσει την ψυχή του αλλά την αρετή που οδηγεί σίγουρα στο θεό.
Αν η φιλοσοφία του Αυγουστίνου είχε θεολογοποιήσει τον Πλάτωνα, ο Θωμάς Ακυνάτης ήθελε να κάνει το ίδιο με τον Αριστοτέλη, εφαρμόζοντας τη λογική στις «εξ’ αποκαλύψεως» αλήθειες, προσεγγίζοντας το υπερφυσικό στην ανθρώπινη λογική, διαφωτίζοντας όσο γίνεται το περιεχόμενο της πίστης. Οι υπερφυσικές αλήθειες της θεολογίας έπρεπε να γίνουν λογικές και κατανοητές έννοιες απ’ τον ανθρώπινο νου. Η φιλοσοφία έπρεπε να υπηρετήσει τη θεολογία, η γνώση την πίστη και ο λόγος την αποκάλυψη. Η ύπαρξη του θεού μπορεί να μην αποδεικνύεται οντολογικά, όμως κοσμολογικά μπορεί να αποδειχτεί από τα έργα του. Ο θεός είναι η αιτία και το τέλος όλων. Το λογικό είναι ουσία μόνο για το θεό, όχι για τον άνθρωπο. Για τον τελευταίο είναι δυνάμει ουσία και γι’ αυτό σκέφτεται μέσω του λογικού. Ο Θωμισμός, όπως ονομάστηκε η νοησιαρχική του φιλοσοφία, μπορεί αρχικά να αποδοκιμάστηκε απ’ την Καθολική εκκλησία το 1277, όμως στη Σύνοδο της Βιέννης το 1314 την υιοθέτησε σαν ορθόδοξο δόγμα της.
Η κατηγορική προσταγή της Καντιανής ηθικής αργότερα θα εκφράσει την άποψη πως η ηθική πρέπει να είναι καθολική και υποχρεωτική για όλους, να εκφράζει την καλή θέληση σαν καθήκον και υποχρέωση, ανεξάρτητα από μεταφυσικές και θρησκευτικές αντιλήψεις.
Οι θρησκείες δεν ενώνουν τους ανθρώπους αλλά τους χωρίζουν!
Όμως δεν συνηγορούν μόνο οι δραστηριότητες του ανθρώπου αλλά και τα λάθη της φύσης, δεδομένου ότι γι’ αυτά δεν ευθύνεται κανένας τέλειος δημιουργός, αλλά η τυχαιότητα της φύσης που είναι πολυποίκιλη και πολυδιάστατη.
Ποιος νους συνετός μπορεί να κατανοήσει την ιδιοτέλεια της μέλλουσας ζωής όπου η καλοσύνη ανταμείβεται και η κακία καταδικάζεται σε αβάσταχτα βασανιστήρια που δεν έχουν τελειωμό…
Όταν οι Ιουδαίοι επικαλούνται τον Γιαχβέ ενάντια στους εθνικούς και τα έθνη σαφώς με ειλικρίνεια επικαλούνται ένα θεοκρατικό ιμπεριαλισμό ενάντια σ’ ολόκληρο τον κόσμο…
Όταν οι χριστιανοί με υποκρισία μιλούν για αγάπη, διχάζοντας τον κόσμο σε διαφορετικά στρατόπεδα πίστης χωρίς να καταδικάζουν τον πόλεμο στον οποίο με μανία επιδίδονται…
Όταν οι Ισλαμιστές κηρύττουν Ιερό Πόλεμο στους αλλόθρησκους…
Όταν λέμε ότι η Αθεΐα είναι Αρετή, δεν υποστηρίζουμε ότι οι άλλοι δεν έχουν αρετές, αλλά ότι οι αρετές μας δεν γεννιούνται από την ιδιοτελή ανάγκη μιας μελλοντικής ανταμοιβής ή από το φόβο μιας μελλοντικής καταδίκης. Η ηθική μας δεν εκπορεύεται από κανένα θεό, αλλά από καθήκον, όχι μόνο απέναντι στους άλλους ανθρώπους, αλλά απέναντι σε κάθε ον, σε κάθε πράγμα, νιώθοντας στην κυριολεξία σαν ολόνιο μέσα σε ένα Όλο, σαν μια μονάδα μέσα στο Κοσμικό Σύμπαν!
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Η αθεΐα είναι αρετή, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Με έναυσμα το πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του TV Χωρίς Σύνορα (απομαγνητοφώνηση του οποίου μπορείτε να βρείτε και στον Διαγόρα), αναζήτησα κάποιες βασικές πληροφορίες σχετικά με τη φορολόγηση της Εκκλησίας (or lack thereof).
Επειδή είμαι ολίγον άσχετη, ζήτησα τη βοήθεια του κου. Γ. Τ., πατέρα φίλου, ο οποίος είναι εφοριακός ελεγκτής. Άνθρωπος σοβαρός και ενημερωμένος, μου αράδιασε με εμφανή ενόχληση τις ατελείωτες φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει η εκκλησία.
Όπως αναφέρει και ο κος. Μουζάκης (από την Ένωση Φοροτεχνικών Ελλάδος) στο ρεπορτάζ του tvxs:
“Είναι γεγονός ότι οι νόμοι που ισχύουν σήμερα αλλά και προγενέστεροι απαλλάσσουν και απάλλασσαν και στο παρελθόν την Εκκλησία και τις Ιερές Μονές από τους φόρους. Κάθε είδους φόρους. Για παράδειγμα, όταν υπήρχε μέχρι πρότινος ο Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, οι Ιερές Μονές και το Άγιον Όρος απαλλάσσονταν. Φόρος μεταβίβασης, το αυτό. Απαλλαγή σε οποιαδήποτε μεταβίβαση από επαχθή αιτία, Φόρος Αυτομάτου Υπερτιμήματος, που ήρθε με τον τελευταίο νόμο τον 3427. Επίσης, τέλος συναλλαγής σε καμμία περίπτωση δεν πληρώνουν για τις μεταβιβάσεις ακινήτων οι Μονές ούτε το τέλος συναλλαγής ούτε το φόρο αυτομάτου υπερτιμήματος. Για δε τα εισοδήματα που οι Μονές και οι Ιεροί Ναοί έχουν και αφορούν είτε οικοδομές είτε εκμίσθωση γαιών, πλήρης απαλλαγή με το άρθρο 103 του φορολογικού μας νόμου.”
Το Άρθρο 103 του Νόμου 2238/94 αφορά στις απαλλαγές από τον Φόρο Εισοδήματος και στις παραγράφους α) και β) βρίσκει κανείς το κατεβατό απαλλαγών που δίνονται στην Εκκλησία. Το ίδιο βρίσκουμε και στο Άρθρο 25 (Νόμος 2961/2001).
Δεν φτάνει που η Εκκλησία απαλλάσσεται από όλους αυτούς τους φόρους που αφορούν στην ακίνητη περιουσία, δεν πληρώνουν πια ΟΥΤΕ φόρο εισοδήματος. Σύμφωνα με το Άρθρο 109 του Νόμου 2238/94 για τον υπολογισμό φόρου εισοδήματος, το ποσοστό τους είναι… 0% (το 2004 ήταν 10%, το 2005 ήταν 7%, το 2006 ήταν 4% και ήρθε ο Καραμανλής να μας το κάνει 0% το 2007).
Επίσης: Με Νόμο του 2003 (επί ΠΑΣΟΚ δηλαδήγια να μην ξεχνιόμαστε), το 25% των εισφορών στο ΤΑΚΕ (Ταμείο Ασφαλίσεως Κληρικών Ελλάδος) πληρώνεται από τον Προϋπολογισμό του Κράτους.
Δεν μπαίνω καν στην κουβέντα του πώς και γιατί συμφωνούμε και εκχωρούμε την έκταση στην οποία βρίσκεται το Άγιον Όρος στην Εκκλησία. Θα κάνω ξεχωριστό ποστάκι γι’ αυτό.Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Attack of the Quasars, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Όταν αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε ένα συλλογικό ιστολόγιο με αθεϊστική θεματολογία, αναζητήσαμε έναν τίτλο. Διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι δεν αυτοχαρακτηρίζονταν πρωτίστως άθεοι, αλλά ορθολογιστές, σκεπτικιστές ή κοσμικιστές, και θεωρούσαν την αθεΐα τους απόρροια της ορθολογιστικής προσέγγισης του κόσμου, τμήμα μιας γενικότερης φιλοσοφίας ή ιδεολογίας.
Πραγματικά, η έννοια της αθεΐας δεν θα υπήρχε καν αν δεν υπήρχε ο αντίποδάς της, η πίστη σε θεό. Γιατί να ασχολούμαστε με κάτι που δεν υπάρχει; Γιατί να μπούμε στον κόπο να δηλώσουμε δημοσίως ότι δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη θεού;
Γιατί να μιλάμε για αθεΐα;
Γιατί να μην μιλάμε για ορθολογισμό, λόγου χάρη; Οι περισσότεροι από εμάς, αν όχι όλοι, χρησιμοποιούμε τον ορθολογισμό σαν εργαλείο για να ερμηνεύσουμε τα φαινόμενα που παρατηρούμε και για να εξετάσουμε την αλήθεια κάθε πρότασης.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Αόρατη Μελάνη, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
