Πού γίνεται ο σχολιασμός;
Στο τέλος του κάθε άρθρου υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του συγγραφέα, όπου και μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας.
Πλησιάζουν οι ημέρες του Πάσχα και όπως κάθε χρόνο οι πιστοί θα συρρεύσουν κατά χιλιάδες για να λάβουν το “Άγιο Φως”, δηλαδή μία φλόγα η οποία ανάβει υποτίθεται θαυματουργά χωρίς φυσική αιτία μετά από την έγκαιρη μεσολάβηση του δημιουργού του σύμπαντος. Το συγκεκριμένο “θαύμα” το πιστεύει πάρα πολύς κόσμος στην Ελλάδα ενώ είναι καταφανές ότι πρόκειται για μία καλοστημένη απάτη. Μάλιστα το υποδεχόμαστε στη χώρα μας με …τιμές αρχηγού κράτους!
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=S66f87b05oM]
Καταρχήν, εάν ο Θεός ήθελε πράγματι να φανερώσει την παρουσία του, γιατί να το κάνει κρυφά εντός του “Παναγίου Τάφου” και όχι με φανερό τρόπο ώστε να το δουν όλοι (πιστοί και μη πιστοί) την ώρα που γίνεται; Θαύμα το οποίο γίνεται κρυφά δεν είναι απλά ύποπτο, είναι καταδικαστικό για την αληθοφάνειά του.
Το άρθρο αυτό έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Σπίθες, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Ο κυριακάτικος Τύπος είναι, ενδεχομένως, ο στόχος κάθε αξιοπρεπούς αρθρογράφου. Φαίνεται όμως ότι τελικά, ορισμένοι συντάκτες επιλέγουν συνειδητά την υποβάθμιση της ύλης τους. Στο σημερινό «Ε» (Τεύχος 939, 12/4/09) εύλογα δημιουργείται μία τέτοια εντύπωση, δεδομένου ότι το «Ε» φημίζεται για την αρθρογραφία καλής ποιότητας. Συγκεκριμένα, το άρθρο του κ. Αποστόλου Διαμαντή με τίτλο «Όλοι για τον ψυχίατρο», μοιάζει περισσότερο με ένα κακόγουστο αστείο προς τους στοιχειωδώς σκεπτόμενους αναγνώστες του περιοδικού, παρά με άρθρο του «Ε».
Ο κ. Διαμαντής, προκειμένου να παρουσιάσει την πρόσφατη επίσκεψη του Dr Irvine Yalom στο Μέγαρο Μουσικής, καταφέρνει και αποτυπώνει τις σκέψεις του μέσω μίας σπάνιας σύζευξης τριών ειδών αρθρογραφίας. Τον κατινίστικο και άνευ ουσίας σαρκαστικό τρόπο γραφής «ποιοτικών» εφημερίδων όπως η Espresso, την έκδηλη μεταφυσική, πνευματική «γιαγιαδολογία», ανιστόρητων χριστιανικών εφημερίδων, όπως η Προς τη Νίκην, και τον απέραντο λαϊκισμό «κίτρινων» εφημερίδων, όπως η Αυριανή.
Κατά τον κ. Διαμαντή, η μοιρολατρία, η δεισιδαιμονία και η ματαιοπονία αποτελούσαν ανέκαθεν λύση στις φιλοσοφικές αναζητήσεις του ανθρώπου, οπότε και θα πρέπει να παραμένουν ως έχουν, παρά την άνθιση του πολιτισμού και των επιστημών. Όπως χαρακτηριστικά, και ελαφρώς αστειευόμενα, αναφέρει:
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Το ελληνάκι, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Ο undantag… προσεύχεται! (μέρος δεύτερο)
(συνέχεια από το πρώτο μέρος)
Υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, ο ανωτέρω διάλογος θα με είχε κάνει παπόρι – απ’ αυτά τα επικίνδυνα που οι φιλοπάτριδες έλληνες εφοπλιστές δρομολογούν το καλοκαίρι σε νησιά της άγονης γραμμής. Αλλά η Φ είναι λατρεμένη φίλη, και με βοήθησε πολύ όταν πρωτοήρθα ωσάν γκασταρμπάιτερ στις φάμπρικες της Γερμανίας. Κι έπειτα, τι μου ζητάει πια; Να μοιραστώ τη χαρά της – και ένας θεός ξέρει (sic) πόσο τη χάρηκα τη γέννηση της μικρής ανιψούλας μου επί τιμή, και πόσο περιμένω τις βόλτες με το καρότσι την άνοιξη, τις πρώτες μουτζουροζωγραφιές, τις συζητήσεις περί του Προυστ, του Δαρβίνου και του Ντώκινς στην εφηβεία της (χεχεχε, το κρυφό σχολειό ξαναχτυπά!). Υπάρχει διαφορά μεταξύ της ήσυχης συνείδησης και της πνευματικής αρτηριοσκλήρωσης, έτσι δεν είναι;
– «Ξεφτίλλα!»
Η μικροσκοπική πλην τσουχτερή ομπρέλα του προσωπικού μου Τζίμινι Κρίκετ (για να ’μαι ειλικρινής, φέρνει περισσότερο στον Εσταυρωμένο Βάτραχο του Martin Kippenberger – με μια γενειάδα αλά Μαρξ και τη φωνή του Σωτήρη Καλυβάτση!) εξοστρακίστηκε στο ανυποψίαστο κρανίο μου.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Εξαιρετικά ή κατ’ εξαίρεσιν, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
O undantag… προσεύχεται! (μέρος πρώτο)
Μίνι-διήγημα σε συνέχειες – βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα
«Γμτμ, έχω αργήσει».
Φουριόζος ως άλλος Λευκός Κούνελος στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, ανέβαινα δύο-δύο τα σκαλιά της προαστιακής καθολικής εκκλησίας, ένα παγωμένο πρωινό του περασμένου Φλεβάρη. Τα σκαλιά γλιστρούσαν άσχημα – αλλά μάλλον η Παρθένος Μαρία, στην οποία είναι αφιερωμένη η εκκλησία, με πήρε υπό την σκέπην της. Ξεσκεπάστηκα γρήγορα-γρήγορα και άνοιξα τη βαριά πόρτα, που υποχώρησε μουγκρίζοντας αιρετικά παπιστικά τεριρέμ. Μέσα, η – μέτρια – χορωδία έφτυνε τα καταληκτικά ακόρντα ενός γλυκανάλατου ύμνου – δυστυχώς, όχι του τελευταίου. Και αυτοί είχαν αργήσει! Αδρεναλίνη, στοπ. Ανάσα. Δε φτύνουμε κάτω, ακόμη και αν είμαστε κρυωμένοι. Κοιτώντας με κατάνυξη τα πλακάκια, κατευθυνόμαστε, όλο συστολή, προς το στασίδι των υπολοίπων αθεοκαθαρμάτων (reservé, πίσω αριστερά να μη μας βλέπει ο συνοδός καθηγητής, εεεε ο παπάς ήθελα να πω), που μας κοιτούν σκασμένοι στα γέλια. Παντού υπάρχουν οάσεις για τον ορθολογιστή ταξιδευτή στας ερήμους της δεισιδαιμονίας.
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Εξαιρετικά ή κατ’ εξαίρεσιν, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
Το άρθρο γράφτηκε λίγο πριν την 25η Μαρτίου 2009.
Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, και ήγγικεν η ώρα της μεγάλης μας εθνικής εορτής.
Αυτή τη φορά όμως ήμουν προετοιμασμένη ψυχολογικά. Δεν σοκαρίστηκα όσο είχα σοκαριστεί την πρώτη φορά που έσκασε μύτη το σχετικό φυλλαδιάκι μέσα στο καλαθάκι του πενταετούς βλαστού μου. Αυτή τη φορά το περίμενα. Και ήρθε:
Αυτή τη φορά, βλέπετε, η εορτή δεν ήταν μόνον εθνική. Ήτανε και θρησκευτική.
Διπλή γιορτή!
Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο ιστολόγιο Αόρατη Μελάνη, όπου γίνεται ο σχολιασμός.
