Δηλώνω από τώρα ότι οι γονείς μου ουδέποτε ζήτησαν να ακολουθήσω είτε τον Ιουδαϊσμό είτε τον Χριστιανισμό. Ο πατέρας μου δεν πίστευε σε τίποτε το θρησκευτικό, και η μητέρα μου πάντα ήταν και είναι σε μια μπερδεμένη κατάσταση μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Πότε-πότε χρησιμοποιούσε τη θρησκεία σαν μαξιλάρι και δήλωνε ότι πίστευε σε μία «ανώτερη δύναμη».

Στους γονείς μου χρωστώ την ελευθερία σκέψης, και επειδή κανένας από τους δύο δεν είχε καμία σχέση με την επιστήμη ή τη μελέτη του φυσικού κόσμου, απλά με συμβούλεψαν να μεγαλώσω και να βγάλω το δικό μου συμπέρασμα.

Μετά από τρεις δεκαετίες ζωής συνειδητοποιώ πόσο λίγα και μετρημένα σε όλο τον πλανήτη είναι τα παιδιά που είχαν τη δικιά μου ελευθερία. Στο όνομα της παράδοσης είχα βαπτιστεί σε ορθόδοξη εκκλησία με δύο νονές (!), ώστε να μη μου στερηθεί το δικαίωμα της λαμπάδας και του ετήσιου χαρτζιλικιού που «έπεφτε» κάθε φορά στην ονομαστική εορτή μου.

Στα εφηβικά μου χρόνια ήμουν βαθιά πιστός, αλλά είχα μια απέχθεια προς την οργανωμένη θρησκεία και ιδιαίτερα προς το ελληνορθόδοξο πανηγύρι που διέπει την Ελλάδα ακόμη στις μέρες μας. Αυτό φυσικά χρήζει μιας εξήγησης.

Από μικρός είχα νιώσει την ανάγκη να κάνω γενικό καλό για την ανθρωπότητα. Η οικογένεια μου πάντα βοηθούσε ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους. Για εβδομάδες είχαμε φιλοξενήσει μια βουλγάρικη οικογένεια χωρίς κάποια ανταπόδοση, όπου η μητέρα είχε έρθει στην Θεσσαλονίκη για μεταμόσχευση νεφρού. Δυστυχώς μάθαμε χρόνια αργότερα ότι η κακόμοιρη γυναίκα είχε καταλήξει.

Στα παιδικά μου χρόνια είχα διαβάσει τη γνωστή πλατιά και χοντρή εικονογραφημένη παιδική Βίβλο. Αγνοώντας τα τερατώδη κεφάλαια της Παλαιάς Διαθήκης και της Αποκάλυψης, είχα ρίξει το βάρος του ενδιαφέροντός μου στο μήνυμα του Ιησού Χριστού για αγάπη προς τον πλησίον, ταπεινότητα και συγχώρεση. Το μήνυμα των δύο χιτώνων, το γύρισμα του μάγουλου, μην κρίνεις για να μην κριθείς, το γεγονός ότι ο Χριστός δεν ήρθε να κάνει καινούρια θρησκεία κ.τ.λ. Δηλαδή όλα τα μηνύματα που η σημερινή ελληνορθόδοξη εκκλησία κυρίως αγνοεί και ασχολείται περισσότερο με αγίους και λατρευτικές τελετές.

Η μητέρα μου τότε περνούσε κάποιες δυσκολίες και, για να βρει παρηγοριά, ανήκε σε μια ομάδα πεντηκοστιανών που συγκεντρώνονταν σε σπίτια πιστών. Εντελώς οικειοθελώς πήγαινα κι εγώ, όπου άκουγα τον κόσμο να μιλάει για τα προβλήματά του, μαζεύαμε φαγητό και ένδυση για τους φτωχούς και κάναμε άλλες δραστηριότητες άσχετες με το ελληνορθόδοξο πανηγύρι.

Φυσικά η πίστη μου δυνάμωσε και ανακάλυψα περισσότερο τι ανούσια πράγματα είναι ο σταυρός, η ύπαρξη εκκλησίας (ο Χριστός είχε πει ότι το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο και όχι σε ναούς), τα Χριστούγεννα, κ.τ.λ. Άμα πιστεύεις, η προσωπική προσευχή και η καλή πράξη είναι τα μόνα που χρειάζονται για μια εγγυημένη θέση στο παράδεισο, σωστά;

Στην αρχή της εφηβείας μου ήμουν ιδιαίτερα αντιδραστικός στο Γυμνάσιο. Δεν έμαθα ποτέ το «Πάτερ ημών» και το «Πιστεύω», δεν σταυροκοπιόμουν και, όποτε μπορούσα, έκανα κοπάνα από τους εκκλησιασμούς. Σιχαινόμουνα τον καθηγητή-παπά των θρησκευτικών, αλλά περνούσα τα μαθήματα γιατί είχα μια φοβία να μη χάσω κανένα μάθημα (δούλευα από μικρός κάθε καλοκαίρι και δεν ήθελα να μελετάω για δεύτερη φορά τις αηδίες που μας σερβίρουν).

Φυσικά οι συμμαθητές μου εκνευρίζονταν με τις πράξεις μου. Τι αντίχριστο, τι αιρετικό, τι άπιστο με λέγανε. Ένας γόνος φανατικής οικογένειας με χτύπησε κιόλας! Φυσικό αυτό γιατί, ως επί το πλείστον, τα πιο πολλά παιδιά ήταν από οικογένειες υψηλής μεσαίας τάξης με αυξημένη εκκλησιαστική δραστηριότητα.

Εγώ τους έλεγα ότι δεν μπορείς να λες ότι πιστεύεις στον Χριστιανισμό και μετά να κάνεις σκονάκια, να κλέβεις το κυλικείο και να βιαιοπραγείς. Στον αέρα μιλούσα. Ζητούσα από τους φίλους μου να λάβουν μέρος στην συλλογή τροφίμων και ρούχων για τους φτωχούς, αλλά οι δήθεν λαμπροί χριστιανοί δεν ασχολούνταν με τέτοια.

Ο παπάς που μας έκανε μάθημα θρησκευτικών δεν ανήκε καθόλου στην εικόνα του Χριστιανισμού που είχα στο μυαλό μου. Με αυτά που έλεγε στην τάξη, έμμεσα προσέβαλλε εμένα και την οικογένεια μου! Έλεγε ότι το κάπνισμα είναι αμαρτία γιατί είναι πάθος, ότι όποιος έχει κατοικίδια είναι ζώο ο ίδιος (μια γατούλα είχαμε), και άλλες τρελαμάρες. Ούτε μια φορά δεν μας μίλησε για φιλανθρωπία και αλτρουισμό. Ευτυχώς που δεν τον πήρα ποτέ στα σοβαρά!

Στο Λύκειο, όταν οι ορμόνες μου ήταν στο ζενίθ, άρχισα να ασχολούμαι λιγότερο με το Χριστιανισμό και έπαιζα σε συγκροτήματα, έβγαινα τα Σαββατοκύριακα και κυνηγούσα τη βυζού με τα γαλανά μάτια — ό,τι κάνανε τα πιο πολλά παιδιά της ηλικίας μου, δηλαδή!

Στα χρόνια που ακολούθησαν μεταξύ 1998 και 2004, τελείωσα το πρώτο πτυχίο μου στην Ουαλία και επέστρεψα στην Ελλάδα για στρατιωτική θητεία. Στο στρατό κατάλαβα πόσο διεστραμμένη είναι η θέση της ελληνορθόδοξης εκκλησίας με την εθνική άμυνα. Λες και το παντοδύναμο ον που κατασκεύασε το σύμπαν, ασχολείται με τις πολεμικές δραστηριότητες ενός έθνους στα τόσα που έχει ο πλανήτης μας. Παπάδες –με πραγματικά απαίσιο χαρακτήρα– μας έτρεχαν σε λειτουργίες, αγιάζανε τα όπλα, μέχρι και ποινές μας επέβαλλαν! Είχα δηλώσει Χ.Ο. για να μην έχω λόγους τριβής με τα άτομα χαμηλής νόησης που βρίσκεις με ιδιαίτερη ευκολία στα πλήθη του κληρωτού και μόνιμου στρατιωτικού προσωπικού.

Τα χρόνια αυτά διάβασα αμέτρητα βιβλία: Ιστορία, μυθιστορήματα, αστρονομία, τέχνες, κ.τ.λ. Ασχολιόμουν με τη θρησκεία ελάχιστα. Παρέπεμπα τις κοσμολογικές ανησυχίες μου στα βιβλία και άφηνα τον θεό, υπαρκτό μεν, αλλά σαν μια αόριστη μορφή που είχε κυρίως παθητικό χαρακτήρα.

Μετά από μια περιπέτεια σε ένα αεροπορικό συμβάν, με έπιασε παθολογικός φόβος του θανάτου. Παρόλο που σε κάποιο βαθύ κομμάτι του μυαλού μου όλη η ιστορία περί ύπαρξης θεού μύριζε, και μάλιστα άσχημα, δεν μπορούσα να δεχτώ ότι όλο το συνειδητό «είναι» του εαυτού μου κάποια μέρα θα εξατμιστεί. Η κοπέλα μου που είχαμε τότε σχέσεις, είχε τις ίδιες φοβίες και αναγκαστικά έπρεπε να εφεύρω μια παράλληλη πίστη του στυλ «πού πάει όλη η ενέργεια» και άλλες τέτοιες παπαριές.

Επίσης, η απέχθειά μου προς τον εκκλησιαστικό μηχανισμό είχε μεγαλώσει. Με έπιανε αηδία όταν άκουγα τους παπάδες να μιλάνε, να ασχολούνται με τελετές, εικόνες και μαγείες. Η τηλεόραση ήταν γεμάτη με παπαδολόι και άσχετους να λένε π.χ. ότι όλοι οι Κινέζοι θα πάνε στην κόλαση, γιατί δεν πίστεψαν στον Χριστό!

Γιατί οποιοσδήποτε άνθρωπος που δούλεψε όλη τη ζωή του να ταΐσει την οικογένειά του, να καίγεται για την αιωνιότητα επειδή δεν δέχτηκε τον αόριστο τριαδικό προσδιορισμό ενός Ιουδαίου που έζησε πριν 2000 χρόνια; Και τι έγινε με όλους τους ανθρώπους που ζήσανε πριν αυτόν; Και σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης (που είχα διαβάσει μόνος μου, γιατί δεν τη μάθαμε στο σχολείο) σε ποια χιλιετία π.Χ. ήταν ο πρώτος αμαρτωλός;

Τότε ήταν που είπα ΣΤΟΠ!

Στα 25 με 26 μου κατάλαβα ότι είχα καταπιεί ένα πολύ άσχημο παραμύθι. Ένα πικρό και μακράς διαρκείας δηλητήριο. Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει γενικό καλό, αλλά αλλάζει με την κατάσταση του ατόμου και των οικονομικο-κοινωνικών καταστάσεων του περιβάλλοντος. Κατάλαβα ότι η διαπιστευμένη κοσμολογική εξήγηση της επιστήμης έρχεται σε βαθιά σύγκρουση με τα θρησκευτικά παραμύθια.

Και μια μέρα καθώς τριγυρνούσα σε ένα βιβλιοπωλείο βλέπω ένα βιβλίο με τίτλο «Η Περί Θεού Αυταπάτη» του Ριχάρδου Ντόκινς. Διαβάζοντάς το, κατάλαβα ότι οι πληροφορίες αλλά και οι αφορμή να ελευθερωθώ από τις φοβίες και τον παραλογισμό μου, ήταν σε ένα βιβλίο που δεν είχε όλες τις απαντήσεις, αλλά τις σωστές ερωτήσεις.

Μέσα σε μια εβδομάδα, ένιωσα άλλος άνθρωπος. Λύθηκα από τα δεσμά του σκοτεινού και υποχθόνιου θρησκευτισμού. Άρχισα να κάνω παρέα με επιστήμονες, πήγαινα σε ανοιχτές διαλέξεις του πανεπιστημίου και να διαβάζω κι άλλα βιβλία επιστημονικού χαρακτήρα. Αλλά, ακόμη δεν χρησιμοποιούσα τον όρο άθεος. Απελευθερώθηκα από τη θρησκεία, αλλά όχι από τον θάνατο. Προτιμούσα να λέγομαι αγνωστικιστής, με την ελπίδα ότι ίσως χωρίς τον θεό υπάρχει ακόμη η ψυχή.

Η ζωή στην Ελλάδα είχε γίνει κουραστική. Δούλευα στο αεροδρόμιο, και οι περισσότεροι συνεργάτες μου ήταν βαθιά θρησκευόμενοι. Τρέχανε σαν τρελοί στην πίστα στην άφιξη του «αγίου φωτός», αγνοώντας τους κανονισμούς ασφαλείας, ξεματιάζονταν συνέχεια και με πρήζανε με τα παραμύθια και τις χαζές ιστορίες τους. Ήταν ώρα να επιστρέψω στη Βρετανία και να συνεχίσω τις σπουδές μου. Με καλύτερη πρόσβαση σε υλικό και ανθρώπους που εξηγούσαν τη μονοδιάστατη φύση του βιολογικού οργανισμού και σπουδάζοντας την αντίληψη της ανθρώπινης ακοής –η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη θεωρία της εξέλιξης– οι περισσότερές μου ανησυχίες σταμάτησαν.

Ένας Άγγλος καθηγητής και φίλος μου είχε πει το εξής: «Γιώργο, μη φοβάσαι το θάνατο, αλλά μια ζωή που δεν θα έχεις ευχαριστηθεί!»

Το καλοκαίρι του 2009, σε ηλικία 28 ετών άρχισα να δηλώνω άθεος. Και όποια φιλανθρωπία κάνω, δεν αναμένω ένα σύννεφο και μία λύρα. Ο αληθινός αλτρουισμός είναι άνευ ανταμοιβής και η αληθινή ελευθερία είναι η ελευθερία του νου.

Τελειώνοντας, θέλω να μοιραστώ ένα μήνυμα με όσους διάβασαν το παραπάνω κείμενο, πιστοί ή μη πιστοί. Μπορεί να δηλώνω εγώ άθεος αλλά ουσιαστικά δεν έχω πρόβλημα με όσους δηλώνουν θεϊστές. Σίγουρα η αποδεκτή επιστήμη υπερτερεί σε αποδεικτικά στοιχεία, αλλά η πίστη σε κάποια θεότητα είναι προσωπικό δικαίωμα και πεποίθηση και το σέβομαι αυτό. Αυτό που δεν σέβομαι είναι η οργανωμένη θρησκεία και η εμμονή της να θεωρείται θεσμός και να απαιτεί αποδοχή από όλους!

Είναι καθαρό ότι η φιλανθρωπία και η φιλευσπλαχνία δεν είναι ακριβώς το σχέδιο των εκκλησιών και των άγιων εδρών, αλλά περισσότερο ο έλεγχος και η δημαγωγία σε ένα βρώμικο παιχνίδι εξουσίας και πλούτου. Μας διδάσκουν ψέματα τόσους αιώνες για να κρατιούνται στην εξουσία. Όλα αυτά είναι περιττά. Αυτά που χρειαζόμαστε είναι καλύτερη εκπαίδευση, διαπαιδαγώγηση και κατανόηση μεταξύ μας. Η ομορφιά του ανθρώπινου είδους οφείλεται στη διαφορετικότητα καθενός και όχι στη μαζική ομοιομορφία.

Ο συνδυασμός βέβαια του σεβασμού στους δασκάλους από τη μία, και της μη διάθεσης των γονιών μου να με προϊδεάσουν για τα της θρησκείας απ’ την άλλη, είχε ως συνέπεια να περάσω από μια χαλαρή φάση πίστης στο θεό, αφού το μάθημα των θρησκευτικών, όπως και τα υπόλοιπα μαθήματα, προέρχονταν από την αξιοσέβαστη πλευρά των εκπαιδευτικών. Τα θρησκευτικά για τον Δράκο του Schrodinger αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό φαντασιακό διήγημα, και ιδίως τα περιεχόμενα της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία κουβαλάνε λιγάκι από την περιπέτεια και την παραδοξολογία των παιδικών παραμυθιών. Κατακλυσμοί από τους οποίους σώζονται τα ζωάκια (η γαζέλα παρέα με το λιοντάρι) που φορτώθηκαν σε ένα πλοίο, θάλασσες που ανοίγουν στα δύο για να περάσουν οι κυνηγημένοι, προφήτες οι οποίοι ταξίδευαν μέσα στην κοιλιά ενός κήτους προσευχόμενοι και σώθηκαν, ένας παντοδύναμος τύπος στον ουρανό ο οποίος εξολοθρεύει τους κακούς και διάφορα άλλα τα οποία θα μπορούσαν να γυριστούν κάλλιστα σε ταινία (χμμ, γυρίστηκαν τώρα που το σκέπτομαι). Η εικόνα πάντως αυτού του παντοδύναμου τύπου κάπου εκεί ψηλά άρχισε να στοιχειώνει ορισμένες φορές την παιδική ανεμελιά…

Σε Βλέπω

Ψέματα! Ποιο παιδάκι δεν έχει μπει στη διαδικασία να πει ψέματα μια στο τόσο, έστω για πλάκα; Κανένα. Και ο Δράκος του Schrodinger δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Αταξίες! Ααα, η πεμπτουσία της παιδικής διασκέδασης, τόσο φυσιολογικό και τόσο αναγκαίο. Ζήλεια! Αυτή η καινούρια μπάλα του Νικηφόρου ήταν καταπληκτική και την ήθελα για την πάρτη μου αλλά… Πώς να τη θελήσεις; Πως; Είναι και αυτός ο παντοδύναμος τύπος που κοιτάει τα πάντα από ψηλά και τιμωρεί ανάλογα! Είναι ο θεός ή μάλλον, ο Θεός (πρέπει να τον γράφουμε με κεφαλαίο Θήτα γιατί αλλιώς εκνευρίζεται) που μας βλέπει ό,τι και αν κάνουμε αλλά και ό,τι κι αν δεν κάνουμε. Ακόμα και να σκεφτούμε κάτι, εκείνος το γνωρίζει. Και όχι μόνο θα μας τιμωρήσει, αλλά θα τα φανερώσει όλα, και τα σώψυχα μας ακόμα, κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Εεε καλά, θα είμαι καλό παιδί μέχρι τότε αλλά και πάλι… δύσβατος ο δρόμος για την ευτυχία. Πολλά εμπόδια, ανεξήγητα εμπόδια αλλά η πληροφορία ασφαλής. Αφού προέρχεται από τους αξιοσέβαστους δάσκαλους!!! Και ο Θεός βλέπει, βλέπει αδιάκοπα, αλλά δεν επιτρέπεται να δυσφορήσεις γιατί και αυτό θα το καταλάβει!

Συμπυκνωμένο το βραχυκύκλωμα του παιδικού μυαλού στην προηγούμενη παράγραφο, οπότε μπορεί και να φαίνεται λιγάκι βαρύ. Αλλά δεν ήταν! Γιατί η αλήθεια είναι ότι όταν η επαφή σου με τη θρησκεία εξαντλείται μονάχα στις ώρες των θρησκευτικών και δεν συνοδεύεται από τη γονική επαλήθευση, η παιδική ξεγνοιασιά κερδίζει τις περισσότερες μάχες. Απλά υπάρχουν πάντοτε στιγμές αμφιβολίας, στιγμές μη γόνιμης αμφιβολίας. Τι είναι η γόνιμη αμφιβολία; Δεν πρέπει να πλησιάσω το χέρι μου στο μάτι της κουζίνας! Γιατί; Μα γιατί θα καώ. Και φυσικά η αίσθηση του καψίματος μόνο ευχάριστη δεν είναι. Παράδειγμα μη γόνιμης αμφιβολίας; Δεν πρέπει να ζηλεύω την μπάλα του Νικηφόρου! Γιατί; Έτσι, το απαγορεύει ο Θεός! (χαμηλόφωνα: ναι, αλλά είναι υπέροχη!)

Κατακρήμνιση

Και έτσι, ένα ωραίο απογευματάκι, μετά από το σχολείο και τον μεσημεριανό ύπνο, βρέθηκα ξαφνικά μπροστά στον πατέρα μου να διηγούμαι την καινούρια ιστοριούλα που μάθαμε στα θρησκευτικά για τη φλεγόμενη βάτο (ένα ακόμα παντελώς άχρηστο θαύμα). Και όπως ανέλυα ενθουσιωδώς όλες τις καταπληκτικές πτυχές αυτής της ιστορίας, ξαφνικά άκουσα τον πατέρα μου, ήπια και μάλλον αδιάφορα, να εκστομίζει το απίθανο:
– Χμμ, εγώ δεν τα πιστεύω αυτά!
Δεν τα πιστεύει; Απίστευτο! Μα τότε…
– Δεν τα πιστεύεις; Δηλαδή δεν πιστεύεις στον Θεό;
(ήρεμα, σταθερά και σίγουρα)
– Όχι!
Όχι;;; Ο μπαμπάς μου; Αυτός ο παντοδύναμος τύπος μέσα στην οικογένεια, αυτός που γνωρίζει και μου εξηγεί τόσα πράγματα, αυτός στον οποίον γνωρίζω ότι μπορώ να στραφώ ανά πάσα στιγμή για τις επιθυμίες μου, τα παράπονα μου, τις ανάγκες μου, την αγάπη και τη στοργή, το γέλιο και τη χαρά, αυτός ο οποίος δεν είναι απλώς μια εικασία αλλά εδώ μπροστά μου ολοζώντανος και συνεχώς επαληθευόμενος, δεν πιστεύει στον θεό (με μικρό πλέον το θήτα);

Έχουν περάσει πολλά χρόνια και δεν μπορώ να είμαι και 100% σίγουρος για τη χρονική διάρκεια μέσα στην οποία συντελέστηκε η μεταστροφή μου, αλλά θυμάμαι αχνά πως διήρκεσε μονάχα κάποια δευτερόλεπτα μετά από εκείνο το ήρεμο “Όχι” του πατέρα μου. Και η μετάβασή μου από την χαλαρή πίστη στον ορθολογισμό και την αθεΐα έλαβε χώρα όχι μέσα από την κατήχηση, αλλά μέσα από μια ευρύτερη και συνεπή στάση ζωής! Ο καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ο μπαμπάς μου, ο οποίος θεμελίωνε σταθερά πάνω στην κεκτημένη γνώση οτιδήποτε μου μάθαινε, άφησε για πρώτη φορά ακάλυπτη κάποια αξιοσέβαστη διδασκαλία, τη διδασκαλία που δεν αποδεικνύει, αλλά διατυπώνει αρλούμπες απαιτώντας πίστη. Ο θεός κατακρημνίστηκε από τον ουράνιο θρόνο του υποκύπτοντας στη βαρύτητα, όχι με πάταγο, αλλά με ένα υπόκωφο και κωμικό “μπουφ”, όπως αυτό που ακούγεται όταν το κογιότ της Warner Bros καταλήγει στον πάτο του κάνυον μετά από κάθε αποτυχημένη του ενέδρα.

Οι ηλίθιες ερωτήσεις απαντώνται με ηλίθιες απαντήσεις!

Από εκείνη τη μέρα και μετά, πολλά πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Οι σκέψεις και οι πράξεις δεν ποινικοποιήθηκαν ποτέ ξανά, παρά μόνο όταν το αποτέλεσμά τους προδιαγράφονταν αποδεδειγμένα κακό! Το κακό απέκτησε υπόσταση βάσει του αποτελέσματος και όχι εξαιτίας των προσταγών κάποιας παρανοϊκής ανώτερης δύναμης, η οποία αποφάσισε να δώσει στο αμάρτημα της προφοράς του ονόματος του θεού την ίδια βαρύτητα με το αμάρτημα του φόνου. Η θλίψη, η οργή, η απελπισία, η στεναχώρια και η απογοήτευση είναι συναισθήματα αρνητικά. Όποια δική μας πράξη προκαλεί τέτοια συναισθήματα είναι κακή. Και αυτό οδηγεί στην έννοια της προσωπικής ευθύνης. Όταν οι πράξεις μας από την άλλη προκαλούν χαρά, γέλιο, ευχαρίστηση, γενικότερη ευφορία, τότε οι πράξεις μας είναι καλές. Τόσο απλά. Όταν κάποιες πράξεις μας προκαλούν σε κάποιους χαρά και σε κάποιους λύπη, τότε είναι η ώρα για σκέψη, γιατί ακριβώς στη ζωή τα πράγματα δεν είναι ποτέ άσπρα ή μαύρα. Σκέψη, σεβασμός, προσπάθεια, αυτενέργεια, διάθεση για γνώση! Απτές εγγυήσεις για μια καλύτερη ζωή.

Κάπως έτσι πραγματοποιήθηκε ο δικός μου αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη. Και φυσικά εγείρεται το ερώτημα, γιατί θα έπρεπε να ενδιαφέρει αυτό τους πιστούς; Χμμ, τα πράγματα είναι μάλλον απλά. Θα βρουν σημαντικό ενδιαφέρον οι πιστοί, αρκεί να θέσουν για μια φορά στον εαυτό τους τις σωστές ερωτήσεις. Αν η ηλίθια ερώτηση, μέσα στον θαυμαστό και πολύπλοκο κόσμο μας, είναι:

Ποια είναι η μονολεκτική απάντηση στη ζωή, το σύμπαν και γενικότερα τα πάντα;

…τότε η απάντηση γι’ αυτούς είναι σίγουρα ο θεός! Αν και το 42 του Douglas Adams τυγχάνει πλέον και επίσημης στήριξης: the answer to life the universe and everything.

Αν όμως η αντίστοιχη ερώτηση γίνει:

Βελτιώθηκε καθόλου η ζωή σας από την πίστη σας στο θεό; (Χαρήκατε περισσότερα πράγματα στη ζωή σας; Κάνατε περισσότερους φίλους; Χαμογελάσατε περισσότερο; Αποκτήσατε περισσότερες γνώσεις; Απαλλαγήκατε από την αρρώστια; Απαλλαγήκατε από το φόβο του θανάτου; Ερωτευθήκατε; Χαρήκατε τον έρωτα;)

Χεχε! Τότε νομίζω ότι οι αποχαιρετισμοί στη θρησκευτική πίστη θα είναι πλέον ο κανόνας και όχι η εξαίρεση!!!

Σ’ αυτήν τη φωτογραφία βλέπω, σήμερα που την κοιτάω, καθαρά το φόβο και την απόγνωση του βρέφους που αντιμετωπίζει την πρώτη απειλητική εμπειρία της ζωής του και την έμφυτη φυσική λειτουργία για αυτοσυντήρηση, όταν αισθάνεται κάθε άνθρωπος ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Σε μια άλλη φωτογραφία εμφανίζομαι τυλιγμένος στα άσπρα με πιπίλα και καπελάκι, σε στυλ φωτοστέφανου, στην αγκαλιά της γυναίκας που με γέννησε. Στο πρόσωπό μου είναι εμφανής η ηρεμία, αλλά στο βλέμμα μου, καθώς κοιτάζω τους παρευρισκομένους, φαίνεται καθαρά η απογοήτευση της εγκατάλειψης στον προηγούμενο κίνδυνο που πέρασα μόνος μου και αβοήθητος· και ο «θεός» απών για να με προστατεύσει. Διότι, αν πραγματικά υπήρχε, δεν θα επέτρεπε αυτόν το βασανισμό μου που προσέφερε γέλια και ευχαρίστηση στους παρευρισκομένους θεατές του εξευτελισμού μου. Σ αυτήν τη φωτογραφία φαίνεται καθαρά η δεύτερη σημαντική εμπειρία του βρέφους με το «καλημέρα ζωή».

Οι ενήλικες που τα διαβάζουν αυτά θα σκεφτούν «σιγά τον κίνδυνο», όμως το βρέφος δεν μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθος του κινδύνου, μόνο τον αισθάνεται. Το βρέφος δικαιολογημένα δεν μπορεί να μας καταλάβει κι εμείς αδικαιολόγητα δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, γιατί είμαστε μεγάλα μωρά και δεν έχουμε σκέψη. Η θρησκεία είναι ο φράχτης της επικοινωνίας με το ΝΟΥ μας.

Αυτός που έχει εφεύρει τέτοιου είδους «βάφτιση» στη βρεφική ηλικία των ανθρώπων, ήταν τέρας γνώσεως της ψυχολογίας, αλλά τέρας μ’ όλη τη σημασία της λέξης, γιατί χρησιμοποίησε αυτές τις γνώσεις εις βάρος της ανθρώπινης φύσης και υπέρ των συμφερόντων της ομάδας του. Διότι αυτές οι εμπειρίες που αποκτάει η ανθρώπινη ύπαρξη με το «καλημέρα ζωή», μένουν παντοτινά μέσα της και δεν υπάρχει τρόπος να τις διαγράψει, μέχρι να φτάσει στο «καληνύχτα ζωή».

Την αίσθηση του φόβου και της εγκατάλειψης την έχουν όλοι μέσα τους, ακόμα και οι ήρωες της ιστορίας. Αυτό, κατά τη δική μου γνώμη, λέγεται «μαύρη μαγεία», η οποία προκαλεί τέτοια πληγή στην ψυχή σου που δεν θεραπεύεται· και ο πιο δυνατός εγκέφαλος του κόσμου μπορεί μόνο να την επουλώσει αλλά όχι να τη θεραπεύσει.

Η σχολική εποχή: Κατά την άποψή μου, η εποχή καλλιέργειας υποκριτικής συνείδησης των «δούλων του θεού»!

Στις μικρές ηλικίες μαθαίνεις πως το σχολείο είναι όλο παιχνίδι με τους άλλους «έγκλειστους», και πως οι δάσκαλοι είναι όλο καλοσύνη και υπομονετικοί, παίζοντας μαζί σου. Στα δικά μου σχολικά χρόνια δεν υπήρχε το νηπιαγωγείο, πηγαίναμε απ’ ευθείας στο Δημοτικό.

Στην πρώτη τάξη έμαθα να ζωγραφίζω τα γράμματα της μητρικής μου γλώσσας και να συλλαβίζω μαζί με όλους τραγουδιστά τις συλλαβές και τις λέξεις· κάθε μία βρισκόταν δίπλα στη ζωγραφιά της. Ομαδικά τραγουδάκια και προσευχές, γραμμένα από έμπειρους στιχουργούς του θεοκρατικού μηχανισμού, που περιείχαν τα χαϊδευτικά ονόματα «Θεούλης», «Χριστούλης», «Παναγίτσα», και μου έδιναν την εντύπωση πως ήταν κι αυτοί μικροί συμμαθητές μου στην τάξη, νιώθοντας μεγάλη χαρά που τους έχω μαζί μου.

Έτσι, ακριβώς όπως η ρίζα του σπόρου απλώνεται σιγά σιγά με τη βοήθεια του νερού που μαλακώνει το χώμα, ώστε να πάρει τις ουσίες του, αναπτύσσεται μια «φιλία» μεταξύ ρίζας και χώματος και αποκτούν αυτά πλέον αμοιβαία συμπάθεια. Στην περίπτωση του σχολείου, τα χαϊδευτικά ονόματα του «άγιου» ψεύδους παίζουν το ρόλο του νερού.

Στη δευτέρα τάξη έμαθα πως πριν από τη βροχή προηγείται η συννεφιά. Σε όποια μαθήματα, ιδίως στα θρησκευτικά, δεν ήμουν καλός, άρχισαν οι «μελάτες» τιμωρίες από το δάσκαλο, του τύπου «Θα γράψεις στο σπίτι 10 φορές το φεγγαράκι μου λαμπρό και θα μου το φέρεις αύριο γραμμένο».

Η επόμενη λίγο πιο βαριά «μελάτη» τιμωρία ήταν να στέκομαι όρθιος, ακουμπώντας τη μύτη μου στον πίσω τοίχο της αίθουσας καθ’ όλη τη διάρκεια του διαλείμματος, γιατί δεν πρόσεχα το κήρυγμα του παππούλη και πείραζα το διπλανό ή τον μπροστινό μου. Πέρασα κι αυτήν την τάξη με συνεχείς «συννεφιές».

Στην τρίτη τάξη έμαθα πως πυκνώνουν οι «συννεφιές» και γίνονται μαύρα οργισμένα σύννεφα με πολύ μακρινές αστραπές ανάμεσά τους. Το σκασιαρχείο από το υποχρεωτικό κατηχητικό κάθε πρωί Κυριακής ήταν η αφορμή να μπω στη μαύρη λίστα του δασκάλου και οι τιμωρίες έγιναν αυστηρές, με το χάρακα να πέφτει στις ανοιχτές παλάμες μου, προκαλώντας πόνο αβάσταχτο. Το εκδικητικό ύφος στο θυμωμένο πρόσωπο του δασκάλου προκαλούσε φόβο στην ψυχή μου.

Στην τετάρτη τάξη είχαμε επανάληψη στις «συννεφιές», στα μαύρα οργισμένα σύννεφα και στις μακρινές αστραπές. Περίπου στη μέση της σχολικής χρονιάς έμαθα τι εστί να ανάβουν ακριβώς από πάνω σου οι αστραπές και να νιώθεις το φόβο απ’ τον κρότο του κεραυνού. Η καταγγελία του γονέα ενός συμμαθητή μου, που του είχα παρασύρει το γιο για να κάνουμε σκασιαρχείο και να πάμε να παίξουμε μπάλα αντί στο κατηχητικό της Κυριακής, οδήγησε σε τιμωρία μου που ήταν πρωτόγνωρη αυτήν τη φορά.

Περίπου 45 ετών ο δάσκαλος, που ήταν και διευθυντής του σχολείου, κτύπαγε ένα παιδί 10 ετών με χαστούκια και κλωτσιές, ώσπου να τρέξει αίμα από τη μύτη και έτσι να σταματήσει ο ξυλοδαρμός.

Αυτή ήταν και η τελευταία μου τιμωρία, δεν ξαναπήγα στο σχολείο! Αργότερα και σε ηλικία 15 ετών, μετά από το σχόλασμα της δουλειάς, πήγαινα στο νυχτερινό για να αποτελειώσω το Δημοτικό, επειδή χρειαζόμουν το απολυτήριο του Δημοτικού για να εκδοθούν ταυτότητα και βιβλιάρια ενσήμων και ασθένειας στο όνομά μου. Ευτυχώς, στο νυχτερινό σχολείο δεν είχε «συννεφιές, αστραπές και μπουμπουνητά», μάλλον επειδή δεν είχε κατηχητικό!

Στράτευμα: Κατ’ εμένα, εργοστάσιο του θεοκρατικού μηχανισμού για την κατασκευή ρομπότ!

Ένας μικρός πρόλογος πριν μπω σ’ αυτό το θέμα!

Αναμφισβήτητα η στράτευση αποτελεί καθήκον κάθε πολίτη και υποχρέωσή του προς τα κοινά. Δίχως το στράτευμα είναι αδύνατη η διαφύλαξη και η ασφάλεια της οικογένειας, της πατρίδας και της ιστορίας της. Είναι κάτι περίπου σαν την επιδερμίδα του σώματος, που το προστατεύει από κάθε είδους εισβολείς. Στα θεοκρατικά καθεστώτα όμως, όπως αυτό που επικρατεί τώρα στην πατρίδα μας, αλλάζει έντεχνα αυτή η έννοια, ανάλογα με τις ικανότητες των τεχνητών του μηχανισμού, και αυτό που φαίνεται σαν «επιδερμίδα», στην ουσία ελέγχει τον εγκέφαλο του σώματος.

Η ορθόδοξη εκκλησία, κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα της πατρίδας μας, ασκεί νόμιμα το κατακτητικό έργο της και μπλοκάρει συστηματικά την επίτευξη της ανεξιθρησκίας. Επίσης, δεν επιτρέπει σε θρησκείες που ξεφεύγουν από την ιουδαιοχριστιανική ιδεοληψία να λειτουργήσουν ελεύθερα, κυνηγώντας λυσσαλέα όλα εκείνα που εκφράζουν την αυθεντική αρχαιοελληνική ρίζα των Ελλήνων.

Έχοντας σε λειτουργία ένα υπουργείο με την επωνυμία «Παιδείας» (φυτώριο ανθρώπων), μπορεί να ποτίζει ανενόχλητα με το ναρκωτικό της ξενόφερτης θρησκείας την ανθρώπινη ρίζα, πριν προλάβει αυτή να αναπτυχθεί σε ελεύθερο πνεύμα.

Σε κάθε ορκωμοσία κυβέρνησης, στρατού, σωμάτων ασφαλείας κ.ά., είναι παρόντες ορθόδοξοι ιερείς, οι οποίοι τελούν αγιασμό και ορκωμοσία. Γιατί τέτοια αυθαιρεσία; Αφού δεν ανήκουν όλοι οι πολίτες της πατρίδας στην ίδια θρησκεία, υπάρχουν πολίτες άθεοι, άθρησκοι, αγνωστικιστές, μουσουλμάνοι, λάτρεις της αρχαιοελληνικής αυθεντικής ρίζας και άλλοι πολλοί… Γιατί λοιπόν να τους ορκίζει (τότε) όλους ορθόδοξος ιερέας; Επειδή όμως είναι κατανοητό απ’ όλους πως δεν είναι δυνατό να υπάρχουν ιερείς ξεχωριστά για κάθε κατηγορία, τότε θα πρέπει να πάψει ο θρησκευτικός όρκος και να καθιερωθεί στο Σύνταγμα ο πολιτικός μόνο, χωρίς την παρουσία οποιουδήποτε ιερέα. Τότε μόνο ο όρκος θα είναι ισότιμος και ουσιαστικός για όλους τους πολίτες!

Υπηρέτησα τη θητεία μου από την άνοιξη του 1973 ως το χειμώνα του 1975 στον λόχο του Ε.Τ.Α. (Ειδικά Τμήματα Αλεξιπτωτιστών) με την ειδικότητα Καταστροφέας Αλεξιπτωτιστής. Η σκληρή εκπαίδευση αέρος, ξηράς και θαλάσσης μου διαμόρφωσε ένα χαρακτήρα πολύ σκληρό με πολύ αναπτερωμένο ηθικό. Η πλύση εγκεφάλου από «μαστόρους» της προπαγάνδας, στρατιωτικούς ιερείς της ορθοδοξίας κι από τα κατευθυνόμενα ρομπότ της ιεραρχίας του στρατεύματος, με το ειδικό μακροχρόνιο πρόγραμμα της συνεχούς εκπαίδευσης, με κατέστησαν κι εμένα ένα ρομπότ που έβλεπα ως μόνους εχθρούς τους Σλάβους, τους Τούρκους και τους Κομμουνιστές γενικώς!

Είχα αφοσιωθεί σ’ αυτό το καθήκον με αυταπάρνηση, έχοντας την πεποίθηση πως, αν βρισκόμουν νύχτα στα μετόπισθεν του εχθρού, θα τους ξεκλήριζα όλους μέχρι το πρωί. Γενικά νόμιζα πως η πατρίδα είναι κτήμα μου κι έπρεπε με κάθε τρόπο να το διαφυλάξω ακέραιο –ο σκοπός αγιάζει τα μέσα–, όπως μας έλεγε ο στρατιωτικός ιερέας, λοχαγός στο βαθμό.

Μετά τη μεταπολίτευση απολύθηκα και, άνεργος πια, έκανα κάποια εποχικά μεροκάματα χωρίς ασφάλιση Ι.Κ.Α., οπότε αποφάσισα να συνεχίσω το επάγγελμα του χειρωνακτικού ναυτεργάτη στα καράβια που είχα ξεκινήσει ήδη πριν από το στρατό.

Έπειτα από εργασία σε 4-5 καράβια, αποφάσισα με τις οικονομίες μου να αγοράσω ένα αγροτεμάχιο εκτός σχεδίου 520 τ.μ. στα σύνορα των δήμων Σπάτων και Κορωπίου σε μια ερημιά με αγρούς.

Ο μεσίτης που μου το πούλησε με παρότρυνε να αναθέσω την ανέγερση του σπιτιού μου σ’ ένα ντόπιο Κορωπιώτη εργολάβο, επειδή αυτός είχε τις γνωριμίες που χρειάζονταν για να μου το χτίσει νύχτα, δίνοντας φυσικά κάτι παραπάνω για το μερίδιο του αστυνομικού διοικητή που θα παραβλέψει. Δεν δέχτηκα τέτοια τιποτένια και πονηρή λύση και αποφάσισα να το ανεγείρω με τη βοήθεια φίλων και συγγενών.

Ειδοποιημένη η αστυνομία από κάποιον καλοθελητή, ο οποίος έχανε τα κέρδη του, ήρθε με τέσσερα περιπολικά και με σταμάτησε. Δικάστηκα στο αυτόφωρο και απαντώντας στην ερώτηση του δικαστή, αν γνώριζα πως η πράξη μου αυτή είναι παράνομη και απαγορευμένη, είπα πως «Ναι, το γνώριζα, αλλά εγώ έχω προσφέρει στην πατρίδα τόσα πολλά κατά τη στρατιωτική μου θητεία, μέχρι και στον πόλεμο της Κύπρου το 1974, όταν η πατρίδα αποφάσισε να με στείλει να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στους αδελφούς Κυπρίους, δέχτηκα με χαρά και ευχαρίστηση να πάω, αφού η πατρίδα με χρειάστηκε. Τώρα όμως βλέπω πως η πατρίδα ποτέ της δεν με θεώρησε παιδί της και με κυνηγάει σαν εχθρό της. Εν γνώσει μου έκανα την αυθαιρεσία αυτή!»

Εδώ, απ’ αυτό το σημείο, άρχισε η ανώμαλη προσγείωσή μου, σκάζοντας με γδούπο στη σκληρή πραγματικότητα. Πολλά ερωτηματικά που απαιτούσαν απαντήσεις πλημμύρισαν το μυαλό μου. Κι άλλοι που κάνανε και ακόμα κάνουν αυθαιρεσίες κατά των νόμων του κράτους δεν διώκονται από κανέναν.

Παραδείγματα πολλά, το πρώτο και απλούστερο στα αστυνομικά τμήματα που έχουν έξω από το κτήριό τους δύο σημαίες, την ελληνική και την ευρωπαϊκή. Στην κορυφή του κοντού της ελληνικής σημαίας υπάρχει ο ανισοσκελής σταυρός της ορθοδοξίας, ενώ θα έπρεπε στη θέση του να ήταν μία κωνική ξύλινη τάπα, όπως ορίζει ο νόμος για το κρατικό σύμβολο! Αυτή ακριβώς η τάπα υπάρχει στο κοντάρι της σημαίας της Γενικής Διεύθυνσης της Αστυνομίας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει δικαστική παρέμβαση γι’ αυτή την αυθαιρεσία; Εντάξει, δεν είναι ίδια αυθαιρεσία με τη δική μου, δεν παύει όμως να είναι αυθαιρεσία! Δηλαδή αυτά τα αστυνομικά τμήματα που έχουν τον ανισοσκελή σταυρό στο κοντάρι της σημαίας, είναι κρατικές υπηρεσίες μόνο για ορθόδοξους Έλληνες; Για τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες κάποιας άλλης πίστης δεν είναι αρμόδια;

Οι καμπάνες των εκκλησιών με τα τόσα decibel που βγάζουν στον αέρα τις πιο ακατάλληλες ώρες δεν αποτελούν αυθαιρεσία;

Η νηπιοβάφτιση δεν είναι αυθαιρεσία των γονέων, αφού δεν έχουν τη συγκατάθεση του νηπίου; Θεωρούν πως η ανθρώπινη ύπαρξη που φέρανε στον κόσμο είναι κτήμα τους και ασελγούν όπως θέλουν επάνω της; Όχι, δεν είναι κτήμα σας το νήπιο που φέρατε στον κόσμο, ανήκει κι αυτό, όπως κι εσείς, στο σύνολο της κοινωνίας, η οποία θα έπρεπε να προστατεύει δικαιώματα και υποχρεώσεις των ανθρώπων· μ’ αυτές τις αυθαιρεσίες σας κρατάτε την κοινωνία αιχμάλωτη.

Θρήσκευμα

Θεωρώ πως οι θρησκείες, με όποια σκεπτομορφή «θεού» έχουν μέσα τους, είναι σκληρά ναρκωτικά για την αποχαύνωση του ανθρώπινου εγκεφάλου. Όλες διδάσκουν την ψευδή ελπίδα της βοήθειας από μια σκεπτομορφή που, αν αποδείξεις πως βαδίζεις στα βήματα που αυτή έχει επιβάλλει, θα εξασφαλίσεις τη μεταθανάτια αιωνιότητα σε κάποιον υποθετικό παράδεισο.

Τι «θεός» είναι αυτός, της όποιας θρησκείας, που τάζει στους θνητούς για να τους πάρει με το μέρος του;

ΨΕΥΤΗΣ

Τι πολιτικός ηγέτης είναι αυτός, της όποιας παράταξης, που τάζει προεκλογικά και σε ξεχνά αφού εκλεγεί;

ΨΕΥΤΗΣ

Τι «θεός» είναι αυτός, της όποιας θρησκείας, που σου δείχνει τι έχεις να πάθεις αν τον περιφρονήσεις;

ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ

Τι αρχηγός είναι αυτός, της όποιας μαφίας, που σου δείχνει τι έχεις να πάθεις αν πατήσεις την ΟΜΕΡΤΑ;

ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ

Όλα αυτά, ψεύδη και εκβιασμοί, βασίζονται στο φόβο που με μεγάλη επιμέλεια οι μηχανισμοί τους τροφοδοτούν τους ανθρώπους.

Αν δηλώσω «άθεος», για μένα σημαίνει πως αντιτάσσομαι στη σκεπτομορφή του «ένθεου» και αντιπαρατίθεμαι σε κάτι που είναι ανύπαρκτο, οπότε για ποιο λόγο;

Αν δηλώσω «αγνωστικιστής», για μένα σημαίνει ότι υποθέτω πως υπάρχει μια ανώτερη δύναμη, αλλά δεν ξέρω πώς να την ονομάσω.

Αν δηλώσω «αδιάφορος», για μένα σημαίνει πως δεν θέλω να συμμετάσχω στα κοινά και επιτρέπω κάθε παρανομία και εκμετάλλευση σε βάρος της κοινωνίας που ανήκω.

Δηλώνοντας όμως «άθρησκος» σημαίνει για μένα πως αντιτάσσομαι σε υπαρκτές θρησκείες που είναι πάρα πολλές, αλλά τις θεωρώ πνευματικά ναρκωτικά και δεν συμμετέχω σε καμία. Έτσι αντιπαρατίθεμαι σε υπαρκτούς μηχανισμούς κι αυτό μου δίνει υπόσταση.

Η ευφυΐα του ανθρώπου ως ανώτερη δύναμη

Θεωρώ πως όλοι οι λαοί της Γης πρέπει να εξυμνούν την ανόρθωση του ανθρώπου και την εξέλιξή του σε σκεπτόμενο ον· για να μπορέσει να κατανοήσει το σύμπαν και τους νόμους που το διέπουν! Όχι για να το κατακτήσει –που δεν είναι δυνατόν– αλλά να συμπορευτεί αρμονικά μ’ αυτό. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος δεν χρειάζονται θρησκείες, θεοί και δαίμονες, αρκούν η φύση και το ανθρώπινο μυαλό!

Ο πολιτισμός που απολαμβάνει σήμερα η ανθρωπότητα οφείλεται στην ανθρώπινη ευφυΐα, η οποία δίνει αποδεδειγμένα στον καθένα που ενδιαφέρεται, μια ανώτερη, αν και πεπερασμένη δύναμη. Αυτή ακριβώς τη δύναμη πρέπει να ενισχύσουμε και αυτό έχω να προτείνω σε όποιον ζητήσει την άποψή μου.