Φαίνεται ότι μια βαθιά εσωτερική ανάγκη μας αναγκάζει να πάρουμε τη μορφή μιας ένωσης ανθρώπων (με την όποια νομική μορφή), που έχουν «εσωτερικά καταλήξει» στον κοινό τόπο ότι δεν υπάρχει «θεός». Το πρώτο θέμα που κατά την γνώμη μου κυριαρχεί σ’ αυτήν την ανάγκη των άθεων είναι μια άτυπη άμορφη πίεση που δέχονται ως πολίτες να ανήκουν οπωσδήποτε σε μια θρησκευτική ομάδα που να δέχεται την ύπαρξη θεού, παρά απ’ την εσωτερική ανάγκη των ιδίων να πιστεύουν και να συμπεριφέρονται διαφορετικά.

Την «ευνομούμενη ελληνοχριστιανική πολιτεία» διόλου δεν την ενδιαφέρει τι κάνει ο καθένας καταπιεσμένος άθεος πολίτης στο σπίτι του ιδιωτεύων.

Εκείνο που την ενδιαφέρει είναι αυτές οι απόψεις να παραμείνουν πίσω από κλειστές πόρτες, να παραμείνουν οι άθεοι στις κοινωνικές παρυφές ως «μαϊντανοί πλουραλισμού». Να μην απλωθούν, να μη μολύνουν, να μη χαλάσουν «την πιάτσα»! Να μην προβάλουν – διασπείρουν στην κοινωνία ιδέες που εισάγουν «καινά δαιμόνια» και που μοιραία φέρνουν ανατροπές (και όχι απλώς καλύτερη… διαχείριση). Για τους πανέξυπνους και με περγαμηνές ταγούς, οι ενσυνείδητα ενωμένοι πολλοί άθεοι σημαίνουν μελλοντικά… ακαναλιζάριστο, ακηδεμόνευτο, ισχυρό ανατρεπτικό κοινωνικό ρεύμα.

Για τους κρατούντες, οι ακηδεμόνευτοι άθεοι είναι ο εν δυνάμει εχθρός τους, αφού αυτοί και οι επίγονοί τους καλά έχουν βολευτεί σ’ αυτό το κοινωνικό αίσχος που βιώνουμε καθημερινά εμείς είτε ως παθόντες, είτε ως παρατηρητές πολίτες της χώρας.

Η σημερινή Ελληνική πολιτεία μπορεί να φαίνεται ότι, ως μέλος της Ε.Ε., έχει στοιχειωδώς συνταγματικά και νομικά κατοχυρώσει την όποια διαφορετικότητα των πολιτών της, αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Τα προβλήματα που δημιουργούνται στους πολίτες που ανήκουν σε θρησκευτικές ή άλλες μειονότητες που εκφράζονται ή προσπαθούν να εκφράζονται δημόσια, βρίσκονται σε απόλυτη συνέχεια με το συνολικό «μπάχαλο» που επικρατεί στην πολιτεία και τη διοίκηση και είναι πάρα πολλά. Έχουν σχέση με το χάος και την αυτοαναίρεση των νόμων εξ αιτίας της πολυνομίας που υπάρχει, τη δημοσιοϋπαλληλική νομενκλατούρα η οποία έχει τους δικούς της νόμους και βρίσκεται στο απυρόβλητο από πλευράς ελέγχου της, αλλά και την εδραία κοινωνικά διαμορφωμένη θέση ότι «έλληνας πολίτης είναι μόνο ο ορθόδοξος έλληνας», κατά το παραφρασμένο «πας μη ελληνορθόδοξος βάρβαρος». Μπορεί βέβαια στη φάση αυτοί οι άθεοι να μην οδηγούνται στην «πυρά», αλλά μην είστε σίγουροι ότι είμαστε και πολύ μακριά απ’ αυτό!

Αν ο άθεος (προσοχή, όχι ο ένθεος αλλόθρησκος), ως ελάχιστη εμφανής μειοψηφία στην ελληνική πραγματικότητα σήμερα, τολμήσει να διαφοροποιηθεί ανοιχτά στην Α ή στη Β κοινωνική εκδήλωση ή ενώπιον κατώτερου ή μέσου ελληνικού δικαστηρίου αυτομάτως περιχαρακώνεται και αντιμετωπίζεται ανισότιμα αρνητικά.

Αμέσως γίνεται «μαύρο πρόβατο» και αυτομάτως μπαίνει συνολικά η ύπαρξή του σε κάποιου είδους μικροσκόπιο και κοινωνική… καραντίνα! Όταν μάλιστα ο άθεος εξαρτά την επαγγελματική ή κοινωνική επιβίωσή του από το στενό κοινωνικό περίγυρό του (απ’ τον οποίον «τόλμησε» να διαφοροποιηθεί), το πράγμα γίνεται επιθετικά αρνητικό. (Βεβαίως αυτού του είδους η αντιμετώπιση δεν είναι «προνόμιο» μόνο των άθεων.) Ο κυρίαρχος χριστιανικός φονταμενταλισμός που έχει διαπεράσει ως το μεδούλι τις κοινωνικές μας δομές, συνήθως καλυμμένος και πολλές φορές κι από μας τους ιδίους (ως άθεους) αποδεκτός – του προσδίδουμε εύκολα απλά κι ανώδυνα το χαρακτηρισμό του… ευτράπελου ή του κωμικού – δεν προσδοκά κανένα όφελος από τους άθεους, όπως προσηλυτισμό κ.λπ.

Ένας συνειδητοποιημένος φύσει και θέσει άθεος, κρινόμενος απ’ το ιερατείο, δε θα γίνει ποτέ χριστιανός, μουσουλμάνος ούτε τίποτα άλλο, άρα δε θα γίνει πότε «καλός και υπάκουος άνθρωπος»! Έτσι λοιπόν το ιερατείο θεωρεί ότι αυτές οι απόψεις των άθεων διαλύουν τα κοπάδια των «προς σφαγήν αμνών», δυναμιτίζουν τα θεμέλια της ευνομούμενης εγκόσμιας πολιτείας τους, την οποία, επικερδώς γι’ αυτούς, νέμονται εδώ και αιώνες.

Τίθενται λοιπόν οι αθεϊστικές απόψεις και όσοι εμφορούνται απ’ αυτές στο στόχαστρο. Ένας ιδιότυπος ρεβανσισμός εμφανίζεται και παίρνει τρομακτική μορφή στις ιδιαίτερα κλειστές κοινωνίες της επαρχίας όπου το «ελληνοχριστιανικό ιδεώδες» φαίνεται ότι πολύ καλά κρατεί ακόμα. Ένα τυχαίο μικρό παράδειγμα: Έχεις ένα φίλο που θέλει «σώνει και καλά» να παντρευτεί σε εκκλησία και θέλει να τον παντρέψεις εσύ. Τι κάνεις; Αν πεις στον παπά (εσύ ως κουμπάρος) ότι δεν είσαι χριστιανός, αυτομάτως δεν μπορείς να τον… παντρέψεις! Το φίλο σου όμως τον σέβεσαι και τον εκτιμάς. Θέλοντας να τον ευχαριστήσεις, υποκύπτεις ή όχι στον ηθικό εκβιασμό που σου επιβάλλει ο πάστορας και λες τελικά το… «πιστεύω εις ένα θεό»;!

Κι ας πούμε ότι στο μεγάλο αστικό κέντρο «τον γράφεις» τον παπά και του λες ψέματα (βεβαίως αυτόματα τίθεται το ερώτημα γιατί να υποχρεώνεσαι να πεις ψέματα για κάτι που πιστεύεις), αν όμως είσαι σ’ ένα μικρό επαρχιακό χωριό κι έχεις δηλώσει δημόσια άθεος, ούτε στο ναό δε θα σ’ αφήσει να μπεις που λέει ο λόγος αν δεν πεις το «ποίημα», γιατί ο παπάς σε γνωρίζει ήδη… προσωπικά!

Ένα άλλο καλό παράδειγμα για την ιδιότυπη ρεβανσιστική αντιμετώπιση των άθεων από την κοινωνία, είναι η θέση του άθεου γονέα σε σχέση με τα παιδιά του στο ελληνικό σχολείο. Ένα παιδί αβάπτιστο και ως εκ τούτου… άθεο (επαναλαμβάνω ότι δεν ισχύει το ίδιο για ένθεους αλλόθρησκους που τελούν εν δυνάμει πελάτες της κρατούσας θρησκείας), πέραν του ότι εξοστρακίζεται απ’ τον περίγυρό του, εξαναγκάζεται εντέχνως να μεταφέρει την περιρρέουσα στο σχολικό περιβάλλον ατμόσφαιρα στο σπίτι του.

Εμμέσως πλην σαφώς θέτει στην αθεϊστική οικογένεια ή το γονέα διλήμματα του τύπου: «Εσύ πατέρα και μητέρα με την αθεϊστική στάση σας ευθύνεστε για τη δική μου αντιμετώπιση απ’ το σχολικό και εν γένει περίγυρο μου! Γιατί εγώ είμαι διαφορετικό απ’ τα άλλα παιδιά κ.λπ. κ.λπ.» Τι κάνει στη περίπτωση αυτή ο κηδεμόνας γονέας;!

Το συνηθέστερο όλων που αναγκάζεται να κάνει μπροστά στην ψυχική και κοινωνική ισορροπία του παιδιού του είναι να… υποχωρήσει! Το βαπτίζει, το στέλνει στην εκκλησία κ.λπ., και επέρχεται τελικά… η ισορροπία του τρόμου.

Τα πράγματα τραγικοποιούνται περισσότερο αν το παιδί και η οικογένεια βρεθεί μπροστά σε οικογενειακά διλήμματα που διαμορφώθηκαν στη διάρκεια συμβίωσης της οικογένειας αφού οι άνθρωποι αλλάζουν και διαμορφώνονται στο χρόνο.

Ένα τέτοιο δίλημμα είναι ο ένας απ’ το γονεϊκό περιβάλλον να είναι ένθεος και ο άλλος άθεος. Εκεί τα πράγματα γίνονται κωμικοτραγικά ή σχιζοφρενικά για τα παιδιά και τους ιδίους τους συζύγους. Ο συζυγικός εκβιασμός στηριγμένος στο υπόβαθρο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, συνεπικουρούμενος από τους εξομολόγους – συμβούλους – φτηνούς “ψυχοθεραπευτές”, οδηγεί πολλές φόρες σε μοιραίες συγκρούσεις. Τις περισσότερες βέβαια φορές υποχωρεί ο άθεος και επέρχεται ένας (ας τον πούμε) «σχιζοφρενικός συμβιβασμός».

Στη χαοτική πανθρησκευτική σημερινή πρωτεύουσα τα πράγματα που αφορούν την έκφραση της διαφορετικότητας στο θεϊσμό ή την αθεΐα είναι μάλλον λίγο καλύτερα.

Ας μη ξεχνάμε όμως ότι και ο άθεος του μεγάλου αστικού κέντρου δεν είναι… αυτοφυής! Έχει κι αυτός ένα στενό κοινωνικό περίγυρο που συνήθως αρκεί για να του ασκεί ασφυκτική πίεση και να μην του επιτρέπει να εκφράζεται ανοιχτά διαφορετικά απ’ το περιβάλλον που ζει. Π.χ.: Κάποιος απ’ τον περίγυρο του άθεου καλεί τον παπά να κάνει έναν αρραβώνα, ή έναν αγιασμό σε μια επαγγελματική στέγη, ένα ευχέλαιο, βρε αδελφέ, να ξορκίσει την κρίση των ημερών, στο γραφείο που εργάζεται κ.λπ. Κάθονται λοιπόν όλοι ένα γύρο, το γεγονός είναι στην ουσία του κοινωνικό, έρχεται όμως η παρουσία του εκπροσώπου του θεού επί της γης και το γεγονός μετατρέπεται σε… θρησκευτικό. Ως εκ τούτου θα κάνει όλος ο περίγυρος το σταυρό του ή θα σκύψει να προσευχηθεί στη… Μέκκα!

Ο άθεος τι θα κάνει; Θα αποφύγει την τελετή. Μα δεν είναι θρησκευτική τελετή, είναι μια εκδήλωση που στο βάθος της έχει κοινωνικό χαρακτήρα! Υποχρεώνεται λοιπόν, εμμέσως πλην σαφώς, να κάνει υποκρινόμενος το σταυρό του! Αν δεν τον κάνει μοιραία αυτοπροσδιορίζεται ως κάτι διαφορετικό απ’ τον περίγυρο-ομάδα του και απομονώνεται ποικιλοτρόπως! Ένας άθεος θα απολυθεί από έναν ένθεο εργοδότη πολύ ευκολότερα σε σχέση με έναν ένθεο συνάδελφό του, αν ο εργοδότης έχει να διαλέξει ποιον να διώξει ανάμεσα σε δυο εξίσου άξιους υπαλλήλους του.
Αυτοί οι διαρκείς ιδεολογικοί συμβιβασμοί στους οποίους υποχρεώνεται να υποκύπτει ένας ελεύθερος και περήφανος άνθρωπος του δημιουργούν μια εσωτερική αρνητική συσσώρευση συναισθημάτων η οποία διογκώνεται με τον καιρό κι έχει την ανάγκη να βρει …διέξοδο! Αυτή λοιπόν η εσωτερική ανάγκη που προέρχεται απ’ την πίεση που συσσωρεύεται, είναι το πρώτο που κατά τη γνώμη μου κυριαρχεί και δίνει απάντηση στο αρχικό ερώτημα γιατί οι άθεοι πολίτες αυτής της χώρας έχουν την ανάγκη να ενωθούν, να δημιουργήσουν ενιαία ομάδα με κοινές συνιστώσες, να βρουν στέγη, να αισθανθούν έστω μια ελάχιστη ασφάλεια στην ομάδα, να εκφραστούν ελεύθερα αθεϊστικά, να αποφορτιστούν εσωτερικά, και να μη ζουν ως… διχασμένες προσωπικότητες.

Πέρα απ’ το παραπάνω ζήτημα υπάρχουν και άλλα ακόμα επί μέρους σημαντικά. Η στενή σύνδεση και εν πολλοίς αλληλεξάρτηση των δυο κοινωνικών εταίρων, πολιτείας-θρησκείας, ενισχύει αυτά τα φαινόμενα που αποκτούν ανθρωπιστικές και νομικές διαστάσεις, όπως αυτές είναι γνωστές σε όλους μας.

Δημιουργούνται λοιπόν πολιτειακές διακρίσεις και νομικές στρεβλώσεις στην απόδοση δικαίου κ.λπ., που εξαρτώνται απ’ αυτήν την αλληλεξάρτηση θρησκείας–πολιτείας. Τη χειρότερη κοινωνική πίεση (ως την απόλυτη σύνθλιψη της προσωπικότητάς τους) δέχεται τεράστια μερίδα άθεων συνανθρώπων μας, αυτή των κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερων (πολίτες εξαρτημένης εργασίας, αυτοαπασχολούμενοι, μικροί επαγγελματίες, άνεργοι, άστεγοι, παιδιά κ.ά.).

Απαντώντας σε ένα ζήτημα που έθεσε ένας συνομιλητής μου στο forum «Εγώ στο επάγγελμα μου δεν αισθάνομαι ούτε πιεσμένος ως άθεος. Ούτε θέλω να αισθάνομαι παρακατιανός, παρίας, και να διαμαρτύρομαι διαρκώς για το πώς μου φέρονται οι απέναντί μου θρησκευόμενοι όταν δηλώνω άθεος. Εγώ θέλω να διεκδικώ και πετυχαίνω εν πολλοίς, την ίση μεταχείριση.»

Εγώ θα ‘λεγα στο συνομιλητή μου σήμερα: Σου εύχομαι πάντα να έχεις αυτήν την πολυτέλεια που σίγουρα όμως δεν έχουν όλοι οι άλλοι άθεοι γύρω σου! Όταν λοιπόν είναι φανερό ότι γύρω μας συνάνθρωποί μας βιώνουν αυτόν τον προσωπικό εκβιασμό ή τον αποκλεισμό, μπορούμε εμείς να μείνουμε αδιάφοροι; Αυτό λοιπόν τον επιτακτικό ρόλο αναλαμβάνει η Ένωση Άθεων.
Να προβάλει το πρόβλημα μαχητικά, να διεκδικήσει αυτήν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στην έκφραση και τη διαφορετικότητα, παντοιοτρόπως και χωρίς διακρίσεις.

Τα μέλη της Ένωσης ως μια ενσυνείδητη προμετωπίδα αυτής της ομάδας των «δηλωμένων» ή «αδήλωτων» άθεων συνανθρώπων μας, που ζουν εσωτερικά στον κοινό περί της μη ύπαρξης θεού τόπο, πρέπει να αποδεχτούν, να ενστερνιστούν αυτόν το ρόλο και να υποστηριχτούν απ’ όλους μας, με όλους τους τρόπους, απέναντι σε εκβιασμούς ή ό,τι άλλο μεθοδευτεί εναντίον τους. Αν λοιπόν θα κατέληγα σε μια απάντηση στο αρχικό ερώτημα, αυτή είναι ότι οι αθεϊστικές απόψεις και η δυνατότητα των άθεων να εκφράζονται ελεύθερα και σε ισονομία μπορεί να επιτυγχάνεται βήμα–βήμα μέσα και απ’ τη δημοσιότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που πολύ συχνά οι παπάδες αναπολούν τις εποχές όπου οι πιστοί προσέτρεχαν σ’ αυτούς. Τώρα οι περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους κληρικούς ως περιττούς μεσολαβητές που εμπλέκονται απρόσκλητοι στις διανθρώπινες σχέσεις, προσφέροντας τετριμμένες συνταγές: «αγάπα τον πλησίον σου», όταν «ο πλησίον» είναι το ευσεβέστατο αφεντικό που σού κλέβει μισθούς και ασφαλιστικά ένσημα ή ο πεφωτισμένος κληρικός που έχει βιάσει το ανήλικο παιδί, εγγόνι, ανίψι, γειτονόπουλό σου· «αγάπα τους εχθρούς σου», όταν «εχθρός» είναι ο ευλαβής μισθοφόρος πολέμου που έχει σκοτώσει την οικογένειά σου ή ο επιφανής πολιτικός που έχει κατακλέψει το δημόσιο ταμείο… Τελικά, ποιος εξυπηρετείται από αυτή την αγαπολογία;

Τα δόγματα και οι γραφές

Συνηθέστερα περιγράφουν οι συμμετέχοντες στην έρευνα τις απίστευτες ανοησίες που έχουν εντάξει οι «πατέρες» ως δόγματα στον πυρήνα της χριστιανικής θρησκείας. Στην προσπάθειά τους τότε, αφενός να ανταγωνιστούν άλλες θρησκείες, αφετέρου να εξυπηρετήσει καθένας προσωπικές ιδεοληψίες, υιοθετούσαν και διέδιδαν οποιαδήποτε περίεργη ιστορία άκουγαν από άλλους λαούς. Οι οποίες ιστορίες είχαν βγει όμως μέσα από την ιστορική εμπειρία εκείνων των κοινωνιών και εντάσσονταν ομαλά στην παράδοσή τους!

Η χριστιανική θρησκεία δεν αναπτύχθηκε σε ένα συγκεκριμένο λαό και πολιτισμό, αλλά στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Προήλθε από μετάλλαξη της ιουδαϊκής θεοπληξίας, η οποία συμπληρώθηκε με ιδέες και κατασκευές άλλων πολιτισμών και θρησκειών, του ελληνικού δωδεκάθεου, της αιγυπτιακής τριαδικότητας, της θανατολογίας και ανάστασης πολλών και διάφορων θεών. Έτσι προέκυψαν ετερόκλητα δόγματα και αντιφατικές αρχές, οι οποίες συγκρούονται λογικά μεταξύ τους και με τα ιστορικά γεγονότα, ακόμα και με εκείνα που κατέγραψαν κάποιοι «θεόπνευστοι» πιστοί!

Κάποτε μου εξήγησε με «συνωμοτικό» ύφος ένας θεολόγος ότι τα περί τριαδικότητας, θυσίας στο σταυρό, παρθενίας, κρίνου κ.ά. εμπεριέχουν πολύπλοκα νοήματα και δεν μπορεί να τα καταλάβει ένα παιδί! Εγώ ξέρω ότι ούτε και ένας πολύ μορφωμένος ενήλικας τα καταλαβαίνει και μόνο οι θεολογούντες κάνουν πως έχουν αντιληφθεί το κρυμμένο μυστικό.

Καταρχάς, αφού δεν καταλαβαίνει τα περίπλοκα και ακατανόητα δόγματα ένα παιδί, γιατί του επιβάλλονται αυτά δι’ αποστηθίσεως και εκφοβισμού; Τι αξία έχει να εμφανιστεί ένα παιδί 6-7 ετών και να δηλώσει ότι είναι μουσουλμάνος, χριστιανός, ινδουιστής ή ό,τι άλλο έχουν επινοήσει διάφοροι μηχανισμοί για τον έλεγχο της κοινωνίας; Τι θα σκεφτούμε, όταν το ίδιο παιδί δηλώσει ότι είναι νεοφιλελεύθερος, κεντρώος ή μαρξιστής; Ως μόνη εξήγηση προκύπτει ότι με την πάροδο των ετών είναι πιθανότατο να συνεχίσει να στηρίζει ο έφηβος και ο ενήλικας «πιστός» αυτό που αναγκάστηκε να αποστηθίσει και να αποδεχτεί φοβούμενος σαν παιδί. Παραπλάνηση και εκμετάλλευση είναι λοιπόν ο στόχος!

Πέρα απ’ αυτό, όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες απευθύνονται σε στρώματα της κοινωνίας με χαμηλή μόρφωση, άρα εξ ορισμού θα έπρεπε να είναι απλές και άμεσα κατανοητές οι αρχές της θρησκείας. Στην πραγματικότητα έχουν δημιουργηθεί στην πορεία του χρόνου και με το εκπαιδευτικό μονοπώλιο εξασφαλισμένο, περίπλοκες εγκεφαλικές κατασκευές με αλληλεξαρτήσεις και αλληλεπιδράσεις, ώστε να στηρίζει και να ερμηνεύει η μια κουβέντα την άλλη και η κάθε επινοημένη ιστορία να οδηγεί δήθεν σε μια βαθύτερη «αλήθεια», κάποιο «δόγμα», με τον ίδιο τρόπο που αλληλοστηρίζονται οι κάρτες σε ένα πύργο από τραπουλόχαρτα. Μόλις αφαιρεθεί ένα χαρτί, καταρρέει ολόκληρος ο πύργος (και η θρησκεία)…

Διαπιστώνουμε επίσης ότι οι διάφορες ερμηνείες των γραφών για παραγέμισμα του θεολογικού περιεχομένου διατυπώθηκαν με την πάροδο των αιώνων, ταυτόχρονα με την υποκλοπή και υιοθέτηση ιδεών και κειμένων αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων· από μόνες τους οι ηθικολογίες της ερήμου δεν επαρκούσαν για να συγκροτηθεί μια αποδεκτή θεολογία! Όταν πίστεψαν δε οι «πατέρες» ότι πήραν ό,τι είχαν να πάρουν, ξεκίνησαν τη συκοφάντηση και διαστρέβλωση του ελληνικού πολιτισμού: «Έλληνες, κλέπται πάσης γραφής!» Προφανέστατα, το χριστιανικό ήθος του κλέφτη που φωνάζει για να φοβηθεί ο νοικοκύρης…

Και όλα αυτά συνέβησαν, αφού ο ρωμαϊκός στρατός είχε επιβάλλει ήδη τη μοναδικότητα της χριστιανικής θρησκείας και ο εκκλησιαστικός μηχανισμός κατείχε το αποκλειστικό προνόμιο της εκπαίδευσης. Έτσι, ελέγχονταν όλες οι «ερμηνείες» και προεκτάσεις που επινοούσαν διάφοροι «πατέρες», χωρίς τον κίνδυνο αντιλόγου από μη χριστιανική πλευρά. Ο Κέλσος και ο Πορφύριος που πρόλαβαν να διατυπώσουν με μεγαλειώδη κείμενα τις αντιρρήσεις τους, διαστρεβλώθηκαν και αποσιωπήθηκαν συστηματικά, τα δε κείμενά τους αποφασίστηκε με αυτοκρατορική νεαρά και συνοδική διαταγή να παραδοθούν στην πυρά.

Εννοείται, αντιρρησίες συνέχισαν να παρουσιάζονται, αλλά πλέον μέσα στον κύκλο των ορθοδόξων, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν αμοιβαία «αιρετικοί»· οι εκάστοτε μειονεκτούντες στρατιωτικά δέχονταν τις εκδηλώσεις της «χριστιανικής αγάπης» με εκτελέσεις, βασανιστήρια, εξορίες κ.λπ., ακριβώς όπως συνέβη και τους προηγούμενους αιώνες με τους μη χριστιανούς, εθνικούς και αργότερα με τους μουσουλμάνους… Και όλα αυτά αυστηρά μέχρι τα σύνορα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όσο έφταναν τα ρωμαϊκά όπλα, καθόλου στην Περσία, καθόλου στην Αραβία, καθόλου στην ανατολική Ασία, καθόλου στην κεντρική και νότια Αφρική και την Αμερική…

Πολύ ενδιαφέρον είναι επίσης ότι αρκετοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα με κείμενά τους, δήλωσαν ότι διαχώρισαν τη θέση τους από τη θρησκεία και την εκκλησία, όταν έκαναν τον κόπο να διαβάσουν τα «ιερά βιβλία» της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης — ολόκληρα, από την ιουδαϊκή εκκίνηση μέχρι την αποστολική κατάληξή της. Έμειναν δε κατάπληκτοι για την κακοήθεια και τις εγκληματικές επινοήσεις ενός θεού που δεν διστάζει:

* να διατάξει τη θανάτωση δεκάδων, εκατοντάδων ή και χιλιάδων ανθρώπων, συχνά υπερήλικων και γυναικόπαιδων, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο και σίγουρα όχι για λόγους αγάπης…

* να διατάξει την εξόντωση χιλιάδων «εχθρικών» γυναικών, επειδή δεν ήταν πλέον παρθένες, άρα «άχρηστες»…

* να επιβάλει σε άλλη περίπτωση και πάλι τη δολοφονία χιλιάδων κατοίκων κωμοπόλεων, επειδή βρέθηκαν στο δρόμο του «εκλεκτού λαού» (Ιησούς του Ναυή).

Και πάντα σύμφωνα με το σύνθημα που αξιοποίησε και ο Μπους στο Ιράκ: «Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου!» (Ιησούς των Χριστιανών, κατά Ματθαίον 12.30).

Άθεοι, άθρησκοι και Αγνωστικιστές

Πέρα από τους αδιάφορους ή άθρησκους, αρκετοί από τους συντάκτες κειμένων δηλώνουν ευθέως άθεοι, δηλαδή ότι είναι πεπεισμένοι πως δεν υπάρχει θεός, άλλοι όμως φαίνεται να επιλέγουν την ουδέτερη στάση του αγνωστικιστή, αφήνοντας στο συνομιλητή την απόδειξη για το αν και τι υπάρχει. Ο αγνωστικιστής απαντάει καταρχάς στην ερώτηση αν υπάρχει θεός με ένα «δεν γνωρίζω» ή ότι «δεν θα μπορέσω ποτέ να μάθω, αν υπάρχει θεός ή όχι». Θα μπορούσε όμως εξ ίσου σωστά να απαντήσει με ένα «ίσως», ίσως ναι, ίσως όχι… Έχει έτσι και τη μεγαλύτερη ευχέρεια επιχειρηματολογίας από κάποιον που απαντάει δογματικά, «ναι, υπάρχει!» ή «όχι, δεν υπάρχει!».

Βέβαια, κι αυτός που απαντάει με ένα σαφές «όχι», καθόλου δεν δυσκολεύεται στην επιχειρηματολογία του! Έχει την εμπειρία μιας ζωής και τόσων αιώνων στο παρελθόν για να αξιολογήσει οριστικά το μηχανισμό που, όπως λένε, δημιούργησε ο ίδιος ο θεός, τη χριστιανική εκκλησία, με καταγεγραμμένο πλούσιο εγκληματικό «έργο»:

* Μεθοδευμένες καταστροφές πολιτισμών από τους εκκλησιαστικούς «πατέρες» και τους πιστούς Ρωμαίους αυτοκράτορες και στρατηγούς, αλλεπάλληλες σφαγές «βαρβάρων» για εκχριστιανισμό και, ευκαιρίας δοθείσης, για υποδούλωση και κατάκτηση των εδαφών τους.

* Αλληλοσφαγές μεταξύ «ορθόδοξων» και «αιρετικών» πάσης φύσεως και κάθε εποχής.

* Πάμπολλες σταυροφορίες των χριστιανών (8 στην Ανατολή, 4-5 στη νότια Γαλλία και πάνω από 50 στη Βόρεια Ευρώπη, τις οποίες δεν διδασκόμαστε στο σχολείο) με απανωτές σφαγές «απίστων», «αιρετικών» και γυναικόπαιδων που δεν ήξεραν ή δεν ήθελαν ή δεν πρόλαβαν να επιλέξουν τη σωστή πλευρά.

* Εκτεταμένες και συστηματικές δολοφονίες επί αιώνες «μάγων», «μαγισσών» και κάθε άλλου ενοχλητικού συμπολίτη.

* Συστηματική εισαγωγή και διακίνηση ειδωλολατρικών εξαρτημάτων, «τίμιου ξύλου», ιερών πτωμάτων, άγιων υφασμάτων (σινδόνη, ζώνη, παντόφλες κ.ά.) και πλήθους θαυματουργών εικόνων – όχι αυτές στο Μοναστηράκι, αλλά τις άλλες με τα ασημόχρυσα στολίδια, δίπλα στο παγκάρι…

* Εμπορία της υπεσχημένης «άφεσης αμαρτιών» με τη διακίνηση συγχωροχαρτιών από Ανατολικούς και Δυτικούς χριστιανούς.

* Εμπαθής δίωξη των φυσιοδιφών και συστηματική προσπάθεια παρεμπόδισης της επιστημονικής και κοινωνικής προόδου, σε εποχές που οι άνθρωποι πέθαιναν κατά εκατομμύρια από τις επιδημίες (πανούκλα, ευλογιά, χολέρα κ.ά.), τις οποίες έστελνε ο ίδιος ο θεός, όπως έλεγαν οι εκπρόσωποί του.

* Διαχρονική ταύτιση με όλους τους αντιδραστικούς και καταπιεστικούς μηχανισμούς, από τους φεουδάρχες, τους ευγενείς και τους βασιλιάδες, μέχρι τους πολεμοκάπηλους, τους εμπόρους όπλων και τους δικτάτορες.

* Μεθοδευμένη διατήρηση των «πιστών» της Αφρικής, της Ασίας και της Νότιας Αμερικής στη φτώχεια και την αμάθεια.

* Αυστηρή απαγόρευση της χρήσης προφυλακτικών σε αμόρφωτους και απληροφόρητους ανθρώπους που μαστίζονται από το Aids και άλλα μεταδιδόμενα νοσήματα,

και άλλα πολλά, πάρα πολλά ακόμα — και το κυριότερο, όλα αυτά στο όνομα του θεού, από ανθρώπους που έχει «επιλέξει» ως ιερωμένους και «φωτίσει» το άγιο πνεύμα, δηλαδή ο θεός. Όλα μπροστά στα «μάτια» του, τη στιγμή που αυτός σιωπά…

Αυτή η ουδετερότητα ή έστω απάθεια ενός πιθανού θεού αποτελεί, όχι αντικείμενο θεολογικής μελέτης και ερμηνείας (βλέπε Θεοδικία), αλλά τεκμήριο ανυπαρξίας (ή συνενοχής): αν υπήρχε αυτός ο πάνσοφος, παντογνώστης, παντοδύναμος και πανάγαθος θεός, θα έπρεπε να έχει επέμβει εδώ και πολλούς αιώνες για να κόψει τα χέρια και τα κεφάλια αυτών των εμπαθών που δολοφονούσαν στο δικό του όνομα,

* θα είχε ισοπεδώσει τους ιουδαιο-χριστιανούς καλόγερους που δολοφονούσαν με τα ρωμαϊκά όπλα στο όνομα του θεού τους εθνικούς και άλλους ετερόθρησκους, κατέστρεφαν έργα πολιτισμού και εγκλώβιζαν την πρόοδο των ανθρώπων στα σκοταδιστικά βιβλία του ιουδαϊκού ιερατείου,

* θα είχε εξαφανίσει τους Φράγκους που εξόντωσαν πολλούς ομόφυλους λαούς, κυρίως Σάξονες, με στόχο τον εκχριστιανισμό και την υποδούλωσή τους,

* θα είχε βουλιάξει στη θάλασσα τους αλητόβιους σταυροφόρους, οι οποίοι για την πίστη και τον πλουτισμό τους και με το κεντρικό σύμβολο του χριστιανισμού στο στήθος, εξόντωσαν λαούς, φυλές και εθνικές οικογένειες, όπου και όποτε επαρκούσαν τα όπλα τους,

* θα είχε εξοντώσει τις καθολικές συμμορίες που έσφαζαν συστηματικά και βάσει σχεδίου τους Ουγενότους στη Γαλλία και προκάλεσαν μετακινήσεις πληθυσμών στην κεντρική Ευρώπη,

* θα είχε εξαφανίσει σε μια στιγμή τον τυχοδιώκτη Ναπολέοντα Βοναπάρτη και το επιτελείο του που θυσίασαν για τη μεγαλομανία τους εκατοντάδες χιλιάδες άτομα -μόνο στην εκστρατεία κατά της Ρωσίας περί τις 700.000 ανθρώπους, πέρα από τα ζώα-,

* θα είχε κάνει σκόνη τους πολέμαρχους στις συγκρούσεις του 20ου αιώνα, με τις δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες, όπου οι στρατιώτες εκόντες άκοντες αναγκάστηκαν να πολεμούν με το σύνθημα «Ο θεός μαζί μας» — και οι δύο πλευρές, Γάλλοι και Γερμανοί, Πολωνοί και Ρώσοι, Έλληνες και Βούλγαροι,

* θα είχε συντρίψει τους εγκληματίες πολεμοκάπηλους στο Βιετνάμ και στο Ιράκ οι οποίοι, στο όνομα του θεού και δήθεν του πολιτισμού και ύστερα από «συνομιλία με το θεό» (Nixon, Bush, Blair), δολοφόνησαν ανύποπτους ανθρώπους και, πρωτίστως, αβοήθητα παιδιά,

* θα είχε αποτρέψει τις δολοφονικές επιθέσεις στους δίδυμους πύργους της Ν.Υ. που έγιναν κι αυτές στο δικό του όνομα, με τις χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, εργαζόμενους και επισκέπτες,

και πολλά άλλα ακόμα. Η «σιωπή του θεού» επιβεβαιώνει την ανυπαρξία ή έστω την αδιαφορία και απάθειά του, όπως έλεγαν ήδη οι αρχαίοι Επικούρειοι για τα γεγονότα στη Γη.

Πίστη και γνώση

Κι όσοι δεν δέχονται θεό ή θεούς, θρησκείες και θρησκευτικούς μηχανισμούς, σε τι πιστεύουν; Καταρχάς, δεν χρειάζεται να «πιστεύουν» σε κάτι παρά μόνο να κάνουν τρόπο ζωής αυτά που γνωρίζουν, ως άτομα ή ως κοινωνικές ομάδες. Όλοι αυτοί που έχουν εγκαταλείψει τις φαντασίες της θρησκευτικής πίστης, έχουν αυτοπεποίθηση, στηρίζονται στην προσωπικότητα που δημιούργησαν με την παιδεία τους, γνωρίζουν και αξιοποιούν τα επιτεύγματα της επιστήμης και τις ανθρωπιστικές επιπτώσεις της, δεν πέφτουν θύματα σε φανταστικές απειλές και φοβίες για επερχόμενες καταστροφές, τις οποίες δήθεν προγραμματίζει ο «θεός της αγάπης» ή προβλέπει κάποιο ημερολόγιο…

Αυτοί οι απελευθερωμένοι άνθρωποι:

* Στηρίζονται στην αγάπη, τη φιλία, την εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη των διαφωτισμένων συνανθρώπων τους.

* Δεν διεκδικούν καμιά ατομική «σωτηρία» με ταυτόχρονη αδιαφορία τι θα συμβεί στους «άλλους» ανθρώπους.

* Μόνο μέσα στην κοινωνία ελπίζουν να αναδειχθούν, να πετύχουν τους στόχους τους, να απολαύσουν τη ζωή που οραματίζονται για τον εαυτό τους και τους ανθρώπους της οικογένειας και του κύκλου τους.

* Αισθάνονται ένα κομμάτι της πολύπλοκης φύσης, αποδέχονται ότι είναι μία από τις μονάδες που είχαν τη σκανδαλώδη εύνοια της τύχης να γίνουν άνθρωποι και να ζήσουν τη ζωή στον υπαρκτό κόσμο που γνωρίζουμε.

* Είναι πεπεισμένοι για την αέναη επανάληψη του κύκλου γέννηση-ζωή-θάνατος, από τα υλικά του σύμπαντος στην έμβια φύση και πάλι πίσω.

Συνέχεια και πρόσκληση για συμμετοχή

Μετά από αυτά τα 12 κείμενα που δημοσιεύτηκαν ήδη, στα οποία μελλοντικά μπορεί να προστεθούν μερικά ακόμα, θα ακολουθήσουν καμιά δεκαριά άλλα από άθεους, άθρησκους, αγνωστικιστές, αδιάφορους που ζουν ή γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Θα έχουμε έτσι μια εικόνα, πώς εξελίσσονται τα πράγματα σε μια χώρα που υστερεί στις κοινωνικές εξελίξεις κατά 10-15 χρόνια από την κεντρική Ευρώπη.

Ο αναγνώστης των κειμένων θα διαπιστώσει, αν μπορεί κι εδώ κάθε άνθρωπος, κάθε συγγενής ή φίλος, κάθε γείτονας ή απλά γνωστός να είναι ένας άθεος, άθρησκος, αγνωστικιστής ή αδιάφορος για τη θρησκεία και τη θρησκευτική πίστη και πώς κατέληξε σ’ αυτή την επιλογή· ο δικηγόρος, ο περιπτεράς, η μαγείρισσα, ο μηχανικός, ο ζαχαροπλάστης, η μοδίστρα, ο δάσκαλος, ο φοιτητής ή η νοικοκυρά…

Καλούνται λοιπόν όλοι οι ενδιαφερόμενοι να αποστείλουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση sfrang @ yahoo.com ένα κείμενο, περίπου όπως αυτά που δημοσιεύτηκαν μέχρι τώρα, το οποίο θα απαντάει, σε γενικές γραμμές, στα ακόλουθα θέματα:

Ενδεικτικός οδηγός για τη σύνταξη κειμένου σχετικά με την επιλογή σας να είστε άθεος/άθρησκος/αγνωστικιστής/αδιάφορος:

1. Δώστε μια προσωπική περιγραφή, ονόματος/αρχικά ονόματος/ψευδωνύμου, φύλο, ηλικία, οικογενειακή κατάσταση, σπουδές, επάγγελμα, τόπος γέννησης και τόπος διαμονής.

2. Ποιες εμπειρίες αποκτήσατε για τη θρησκεία και την εκκλησία μέχρι τώρα στον περίγυρό σας — οικογένεια, εκπαίδευση, φίλους;

3. Από πότε θεωρείτε τον εαυτό σας άθεο/άθρησκο/αγνωστικιστή/αδιάφορο;

4. Υπάρχουν συγκεκριμένα γεγονότα που σας οδήγησαν σ’ αυτή την αντίληψη;

5. Αφού δεν αποδεχόσαστε την πίστη σε κάποιο θεό, τι έχετε αντ’ αυτού, τι δίνει νόημα και στήριγμα στη ζωή σας και στον κόσμο;

6. Ποιες επιπτώσεις προέκυψαν από την επιλογή σας;

▪ Ψυχολογικές (αισθανθήκατε ανασφάλεια, απόγνωση ή φόβο, καμιά αλλαγή …)

▪ Κοινωνικές (αντιμετωπίσατε απόρριψη, προτιμάτε απόκρυψη της επιλογής σας, ενδιαφέρεστε να επηρεάσετε άλλους, επιπτώσεις στην οικογένεια και στο επάγγελμα…)

▪ Συγκριτικά με άλλους (θέση σας στην οικογένεια και την κοινωνία σε σύγκριση με εκείνη πιστών σε κάποια θρησκεία…)

7. Τι θα λέγατε σε κάποιους που προβληματίζονται για το δικό τους δρόμο στη ζωή και σας ζητήσουν μια συμβουλή;

Γράψτε επίσης σύντομα οτιδήποτε άλλο εξυπηρετεί το στόχο αυτής της δημοσίευσης!

Η παρανόηση της κατάθλιψης στους χριστιανικούς κύκλους, όπως φαίνεται και από την ιστοσελίδα "Χριστιανική Κατάθλιψη", είναι ευρέως διαδεδομένη. Υπάρχουν, για παράδειγμα, εκκλησίες που καταδικάζουν την κατάθλιψη ως σημάδι έλλειψης αυτοπειθαρχίας. Ωστόσο, αυτοί οι ισχυρισμοί είναι ψευδείς και η πραγματική εξήγηση δεν έχει καμία σχέση με το θεϊσμό. Μιας και πολλές θρησκευτικές παραδόσεις θεωρούν την αυτοχειρία ως αμάρτημα, θα θεωρούσε ο Θεός υπεύθυνο ένα άτομο που αυτοκτόνησε λόγω κλινικής κατάθλιψης; Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι, αν υπάρχει ψυχή, τα ελαττώματα του σώματος μπορούν να επηρεάσουν τόσο έντονα ένα άτομο.

Ακόμα πιο καταστροφικό για το δυϊσμό είναι το γεγονός ότι η κατάθλιψη είναι μια από τις εύκολα ιάσιμες ψυχικές ασθένεις και το 90% των ασθενών μπορούν να δουν βελτίωση (AFSP 2002) συχνά με τη χρήση αντικαθλιπτικών, που αυξάνουν την ποσότητα του νευροδιαβιβαστή "σεροτονίνη" στον εγκέφαλο (Η σεροτονίνη είναι μια χημική ουσία που χρησιμοποιούν οι νευρώνες για να επικοινωνούν μεταξύ τους και επηρεάζει τη διάθεση και τη συμπεριφορά. Η έλλειψη σεροτονίνης θεωρείται υπεύθυνη για μια σειρά ψυχικών νοσημάτων, όπως η κατάθλιψη, η επιθετική συμπεριφορά, η καταναγκαστική συμπεριφορά κ.ά.) Όπως προβλέπει το επιχείρημα της ενότητα νου-εγκεφάλου, η αλλαγή της χημείας του εγκεφάλου έχει σημαντικά και ισχυρότατα αποτελέσματα στη συνείδηση. Πώς συμβιβάζεται αυτό με τον θεϊστικό ισχυρισμό ότι η συνείδηση δε βασίζεται μόνο στην ύλη;

Το επιχείρημα ενισχύεται και από τις ψυχωσικές παθήσεις, όπως η σχιζοφρένεια, όπου ο ασθενής συχνά προσπαθεί να βλάψει άλλους. Η σχιζοφρένεια είναι ένα κλασσικό παράδειγμα. Πρόκειται για μια σοβαρή, χρόνια ψυχική νόσο που επηρεάζει περίπου το 1% του πληθυσμού (ΝΙΜΗ 1999). Οι σχιζοφρενικοί πάσχουν από πολλά παράξενα και τρομερά συμπτώματα, όπως παραισθήσεις, ακούνε φωνές και γενικά αποσυνδέονται από την πραγματικότητα.

Σε σοβαρές περιπτώσεις, αυτές οι εσωτερικές φωνές μπορούν να κάνουν τον ασθενή να βλάψει άλλους, μια διαταγή που μπορεί να μην είναι σε θέση να αγνοήσει.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η σχιζοφρένεια, όπως και άλλα ψυχικά νοσήματα, δεν προκαλούν απαραιτήτως επιθετική συμπεριφορά. Οι περισσότεροι ασθενείς είναι συνήθως εσωστρεφείς, παρά βίαιοι και είναι πιο επικίνδυνοι για τους εαυτούς τους, παρά για τους άλλους. Ωστόσο, υπάρχει ένα μικρό ποσοστό περιπτώσεων όπου η ψυχική ασθένεια συνδέεται με επιθετική ή βίαιη συμπεριφορά (Walsh κ.ά. 2004). Συχνά εμφανίζονται θρησκευτικά μοτίβα. Ο ασθενής νομίζει ότι τον διέταξε ο Θεός να κάνει ό,τι έκανε, ενώ άλλες φορές ο Σατανάς ή γενικώς το Κακό (για παραδείγματα περιπτώσεων σχιζοφρένειας και άλλων νοσημάτων που έχουν συνδεθεί με βίαιη συμπεριφορά, βλ. http://www.schizophrenia.com/family/viol.htm) Κι άλλες ψυχικές διαταραχές μπορούν να προκαλέσουν βίαιες αντιδράσεις. Για παράδειγμα, ένα άτομο με οξύ σύνδρομο Capgras πείστηκε ότι ο πατέρας του ήταν ρομπότ, τον αποκεφάλισε και άνοιξε το κρανίο ψάχνοντας για μικροτσίπ (Ramachandran 1999, σελ. 166).

Όπως και η κατάθλιψη, οι ψυχωσικές ασθένειες επιδέχονται φαρμακευτικής αγωγής που καταστέλλει τις παραισθήσεις, τις παρανοϊκές ψευδαισθήσεις και άλλα συμπτώματα της διαταραχής. Είναι πάλι απαραίτητο να ζητήσουμε να μάθουμε πώς το εξηγεί ο δυϊσμός αυτό. Μια ανισορροπία στην εγκεφαλική χημεία δημιουργεί μια αλλαγή στη συνείδηση.

Ένα χημικό που τη διορθώνει, ανατρέπει την αλλαγή. Η ψυχή δεν υπεισέρχεται πουθενά. Και πώς τα αντιμετωπίζει η πίστη σε μια μεταθανάτια ζωή αυτά τα δεδομένα; Όταν ο Θεός κρίνει μια ψυχή, θα την τιμωρήσει αν πραγματικά δεν έχει τη δυνατότητα να διακρίνει το καλό και το κακό; Πώς θα συμπεριφερθεί σε άτομα που πραγματικά δεν μπορούσαν να ελέγξουν την επιθετική συμπεριφορά τους ή άτομα που πραγματικά πίστευαν ότι ο ίδιος τους είπε να κάνουν ότι έκαναν; Γίνεται να αποφύγεις την Κόλαση δηλώνοντας παράφρων;

Αν η επίγεια ζωή είναι ένας χώρος δοκιμασίας όπου οι άνθρωποι μπορούν να αποφασίσουν ελεύθερα την αιώνια μοίρα τους, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι ένθεοι, η ύπαρξη αυτών των παθήσεων δεν ταιριάζει σ’αυτή την κοσμοθεωρία. Οι ένθεοι που το πιστεύουν αυτό πρέπει να εξηγήσουν γιατί ο Θεός που μας έβαλε στη Γη με σκοπό να ασκήσουμε την ελεύθερη βούλησή μας και μετά δημιούργησε και καταστάσεις που επηρεάζουν την προσωπικότητα και παρεμποδίζουν την ελεύθερη βούληση. Αντίθετα, η υλιστική θεωρία του νου μπορεί να τις εξηγήσει όλες αυτές τις περιπτώσεις και πολλές άλλες παρόμοιες.